De verdwenen vrouw

# book_id: global-gutenberg-translation-6c0d1fb73a5e4d98aa6417cc967e28e5
# book_title: De verdwenen vrouw
# chapter_id: 1-de-verdwenen-vrouw
# chapter_title: De verdwenen vrouw
# book_page: 1 / 7
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

III. – DE VERZWONDEN VROUW.

Hoofdstuk I. (Zelfmoord of –? )

»Geachte graaf Campnell! Als er ook maar een greintje menselijk gevoel in u zit, komt u onmiddellijk! Nog nooit heeft een mens zich in zo’n grote nood bevonden. Ik weet geen weg meer – misschien ben ik al schuldig aan een moord? Ik smeek u dringend om onverwijld te komen! Uw zeer eerbiedige Cyril Majendie. «

De detective wilde vertrekken, maar in de deuropening ontmoette hij de heer Frederik Parker, die een jaar geleden met de Amerikaanse miljonairsdochter, mevrouw Scraggs, was getrouwd – waarom zij hem had gekozen, moge de duivel weten. Hij zag er uiterst opgewonden uit.

»Graaf Campnell, ik moet u dringend spreken over een belangrijke zaak! «

»Op dit moment ben ik bezig. Ik kom zodra ik kan. «

»Nou, dan wacht ik u. «

De heer Parker was al een stukje de trap afgedaald, toen hij zich omkeerde:

»Ik heb lang getwijfeld om u op te zoeken, maar er komt een moment dat een man zich moet verdedigen! Mijn vrienden dachten dat ik trouwde om het geld. « De kleine man sloeg met zijn hand tegen zijn hart. »Maar als het zover komt dat ze op klaarlichte dag het huis verlaat, verkleed als een eenvoudige bloemenverkoopster, een willekeurige man met een sjofele jas aanspreekt en hem zelfs onder haar arm neemt, dan denk ik dat iedereen het zat is. – Tot ziens, ik wacht u dus. «

Toen de detective bij de heer Cyril Majendie aankwam, zag deze er uiterst overstuur uit in het toilet. Hij kwam met uitgestrekte handen naar Campnell toe gerend:

»Lieve heer Campnell, godzijdank komt u... U bent een prachtig mens! Wilt u iets drinken? «

»Nee, dank u wel! «

De heer Majendie wilde een glas wijn voor zichzelf inschenken, maar Campnell zei: »Doe me de gunst en drink niet, voordat u me vertelt wat er aan de hand is. «

»Heeft u ooit iets over mijn vrouw en mij gehoord? «

»Nee, niets. «

»Mijn vrouw is verdwenen! «

»Ja, dus. «

# book_id: global-gutenberg-translation-6c0d1fb73a5e4d98aa6417cc967e28e5
# book_title: De verdwenen vrouw
# chapter_id: 1-de-verdwenen-vrouw
# chapter_title: De verdwenen vrouw
# book_page: 2 / 7
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

»Een week geleden hadden we een scène. We hebben altijd wel scènes, maar deze was bijzonder kwaadaardig. Het is allemaal haar schuld – die vervloekte vrouw van Parker, en dat heb ik tegen Nora gezegd. Mevrouw Parker krijgt haar nooit zover dat ze genoeg geld uitgeeft. Maar waar in hemelsnaam moet ik dat vele geld vandaan halen? Nu heb ik een lening van 5000 kronen afgesloten – als ik die niet terugkrijg, ben ik totaal geruïneerd. Dat heb ik gezegd. Ze huilde en klaagde en verdween toen de kamer uit.

De volgende ochtend liet ze zich niet zien.

Toen ik ’s avonds thuiskwam, vertelden de meisjes dat ze de vrouw de hele dag niet hadden gezien. Haar deur was op slot en ze reageerde niet toen ze klopten. Ik heb de deur opengebroken, maar ze was er niet. Vanochtend vond ik dit in mijn oude broek.

«

Majendie toonde de detective drie kleine pakjes die haar ringen en sieraden bevatten.

De detective onderzocht ze. Al haar sieraden verpakt in oud papier van de handelaars! Hier en daar op het papier vreemde donkerrode vlekken, die misschien op bloed leken.

Majendies stem werd fluisterend:

»Denkt u dat ze zelfmoord heeft gepleegd of . . . «

»Dat weet ik niet.« Graaf Campnell probeerde een glimlach te onderdrukken. »Voorlopig houd ik de pakjes bij me!«

Majendies hand bewoog zich bedenkelijk naar het glas en de fles voor hen.

»Laat dat nu staan!« gebood de graaf. »Ik vind het uiterst waarschijnlijk dat uw vrouw, in plaats van voor altijd gebonden te zijn aan een dronken man, een noodlottige stap heeft gewaagd . . . «

»Meneer Campnell –!«

»En ik vind het nogal verdacht dat u, nadat u een hele week de verdwijning van uw vrouw geheim had gehouden, nu probeert uw geweten te verdoven met alcohol.«

Majendie aarzelde.

»Meneer de graaf . . . Had ik geweten dat u zich zo zou gedragen . . . had ik u nooit opgeroepen.«

»Daarom ga ik ook meteen weg.« De detective stond op. »Ik moet de zaak overdragen aan de eerste politieagent die ik tegenkom.«

»Nee, nee, lieve meneer Campnell, blijf toch! Ik verzeker u dat u zich vergist! Als het de flessen zijn die u storen, zal ik ze onmiddellijk wegdoen.«

# book_id: global-gutenberg-translation-6c0d1fb73a5e4d98aa6417cc967e28e5
# book_title: De verdwenen vrouw
# chapter_id: 1-de-verdwenen-vrouw
# chapter_title: De verdwenen vrouw
# book_page: 3 / 7
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

... Toen de detective enige tijd later de trap afliep, ontmoette hij de bediende Neave, die hem met een geheimzinnige blik toezwaaide.

»Excuseer mij, meneer de graaf, maar ik kan u vertellen over iets uiterst vreemd dat zich hier in het huis heeft voorgedaan.«

»Nou, en wat is dat?«

De bediende wreef zich verlegen de handen.

»Er is een nieuwe bediende gekomen, die Perkins heet. Hij had uitstekende aanbevelingen, hoewel de goden weten waar hij die vandaan heeft, want ik heb nog nooit zoiets als luiheid en onbeschaamdheid gezien! Dag en nacht snuffelde en keek hij rond in het hele huis, en hij gaf het minste niet om wat ik tegen hem zei. Gisteren betrapte ik hem terwijl hij in de kast aan het rommelen was waar meneer Majendie zijn broeken bewaart.

»Wat doet u daar?« vroeg ik.

»Ik tel de kleren van de heer op,« antwoordde hij brutaal.

-- De bediende bleef praten, en het duurde even voordat de detective zich van hem losmaakte.

Toen hij eindelijk de straat opkwam, dacht hij lang na en keek zich zorgvuldig om. Net toen hij verder wilde gaan, glipte er angstig een jongeman uit de poort van Majendie.

Zonder om te kijken haastte hij zich snel weg in de tegenovergestelde richting van de detective.

Snel als een bliksem draaide deze zich om en volgde hem.

Toen de jongeman de hoek omging, legde graaf Campnell zijn hand op zijn arm. Met de schrik in zijn gezicht gestold, bleef hij staan.

»Zo, mijn vriend, nu heb ik je! Wat moet dat gedrag betekenen?«

De stem van de detective maakte hem bang. De jongeman stamelde: »Het is niet mijn schuld. Ik heet Perkins en ik werk bij meneer Majendie. Dat is de waarheid, ik verzeker u!«

»Waarom sluip je midden op de dag rond op straat? Waarom ben je niet aan het werk?«

»Dat mag ik niet. Ik ben nog niet boven geweest, hoewel ik twee dagen geleden al had moeten beginnen.«

De detective ondervroeg hem, maar de jongeman bleef standvastig. »Ik mag niets zeggen,« bleef hij angstig herhalen. »Als ik iets zeg, loop ik zoveel geld mis, en ik ben zo arm en heb een vrouw en kinderen. Ik zweer u dat ik niets illegaals heb gedaan. Helemaal niets!«

De detective bekeek hem aandachtig. Toen liet hij hem met een plotselinge glimlach los.

# book_id: global-gutenberg-translation-6c0d1fb73a5e4d98aa6417cc967e28e5
# book_title: De verdwenen vrouw
# chapter_id: 1-de-verdwenen-vrouw
# chapter_title: De verdwenen vrouw
# book_page: 4 / 7
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

»Ja, ja; je bent vrij, voorlopig. Nu gaan we testen of je de waarheid spreekt!«

Hoofdstuk II. (De nieuwe bediende.)

Een uur later reed graaf Campnell met de koets naar het huis van Majendie. Bediende Neave deed open.

»Is de heer thuis?«

»De heer is naar bed gegaan.«

»Naar bed! Op dit uur van de dag –?

«

De detective vond Majendie inderdaad in zijn bed liggen, met de dekens om zijn oren – en luidkeels huilend.

De detective schudde hem wakker en kleedde hem snel aan, waarna hij met hem de trap afging en hem in de koets zette, al voordat het hem eigenlijk duidelijk was wat er aan de hand was.

»Wat moet ik doen, graaf? Ik denk dat de mensen op straat met hun vingers naar me wijzen,« was het eerste wat hij mompelde. »Misschien hebben ze mijn vrouw op een of andere obscure plek gevonden . . . «

»Ja, u had vriendelijker tegen haar moeten zijn, lieve heer! «

»Nee, nee, u vergist zich, maar . . . maar graaf? Waar . . . waar gaan we heen? Ik denk dat we voor Parker stoppen! «

De detective sprong snel naar buiten.

»Blijf waar u bent! Ik moet even met meneer Parker praten! «

Toen de graaf de trap opkwam, kwam Parker zichtbaar verontwaardigd naar beneden gerend.

»Nou . . . ja, het werd ook echt tijd dat u zich eens liet zien. Godzijdank, mens, dit is een zaak van het grootste belang. «

De detective glimlachte: »Spreek dan maar uit wat u denkt. Nu heeft u mij tenslotte! «

Met die woorden nam de graaf de kleine man vriendelijk onder zijn arm, en voordat hij tijd had om zich te verzetten, was hij in de koets gezet.

»Rijd, koetsier, alles wat je kunt; je weet toch waarheen! «

Weer op weg. Wie van de twee vreemden het meest verbaasd was, is moeilijk te zeggen. Parker sprak als eerste.

»Meneer de graaf! Hm! Mag ik vragen . . . hoe durft u . . . mij in deze afschuwelijke kist te stoppen, samen met zo’n . . . een aapje. «

Majendie rochelde waarschuwend.

Parker probeerde op te staan, maar de graaf dwong hem terug.

»Blijf nu even rustig zitten, kleine vriend! «

Majendie keek naar Parker:

»Mijn vrouw is vermoord, dat weet u toch! «

# book_id: global-gutenberg-translation-6c0d1fb73a5e4d98aa6417cc967e28e5
# book_title: De verdwenen vrouw
# chapter_id: 1-de-verdwenen-vrouw
# chapter_title: De verdwenen vrouw
# book_page: 5 / 7
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

»Vermoord? « Parker staarde. »Vermoord? Ze is toch gewoon verdwenen? Hm, misschien zou men u wel moeten benijden. Mijn vrouw verdwijnt niet zo gauw . . . maar ze kan zich wel amuseren met een donkerharige avonturier . . . «

»Ja, zij was het die de mijne verpestte. «

»Nou, dat denkt u, ouwe kerel! Nee, uw afschuwelijke vrouw . . . «

De detective zwijgde de nerveuze heren toe. Kort daarna stopte de wagen in een smalle steeg, voor een klein huis met een bakkerij en andere kleine winkels.

»Alstublieft, mijn heren, kom maar! «

Twijfelend klommen de twee vijanden uit de wagen. Ze keken elkaar vraagtekens vol aan.

De deur van het huis stond open. De detective dreef hen een smalle trap op. Er was slechts één verdieping en één ingang.

Geen naamplaatje op de deur.

De detective aarzelde even.

De deur was oud en fragiel. Met een krachtige ruk trok hij het slot eraf.

De kamer waar ze binnenkwamen, was allesbehalve uitnodigend.

Parker maakte opnieuw een spektakel. »Wat in hemelsnaam is dit voor een afschuwelijke kamer? Bent u gek, als ik vragen mag? «

De detective dwong hen tot stilte. Zo ging een half uur voorbij.

Plotseling sprong de detective op.

»Stil! Er komt iemand aan! «

Er waren voetstappen te horen op de trap.

Parker opende nieuwsgierig de deur een beetje.

Maar nauwelijks had hij dat gedaan of hij trok schreeuwend achteruit. »Dood en verderf, het is toch mijn vrouw, verkleed als een gewone bloemenmeisje! Ga naar de andere kamer, oh, doe dat toch... «

Majendie keek verbijsterd naar haar bediende:

»Inderdaad! Ik bewonder uw bescheidenheid, Perkins! Dat moet ik zeggen, wegrennen met een gouden vogel! «

De detective kwam naar voren.

»Mag ik dan de eer hebben, meneer Parker, u aan mevrouw Majendie voor te stellen? «

Hij liep naar de vuile bediende toe.

»Kent u uw eigen vrouw niet, Majendie? «

Het werd helemaal stil.

Toen klonk er een geluid – half een zucht, half een lach: Perkins, »de nieuwe bediende«, trok zijn pruik af, en er onthulde zich een bos gouden krullen.

»Oh Cyril, dat jij en Parker mij echt hebben verdacht van iets slechts met een bediende! Het is toch maar het gezegende walnootensap op mijn wangen. «

# book_id: global-gutenberg-translation-6c0d1fb73a5e4d98aa6417cc967e28e5
# book_title: De verdwenen vrouw
# chapter_id: 1-de-verdwenen-vrouw
# chapter_title: De verdwenen vrouw
# book_page: 6 / 7
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Majendie keek verward: »Maar... wat bedoel je... ja, het is inderdaad een heel gemene grap! «

Het stel kwam binnen.

Parker liep hen tegemoet.

»Ja, lieve vrouw, daar heb ik je gevonden! «

Majendie keek verbijsterd naar haar bediende:

»Inderdaad! Ik bewonder je bescheidenheid, Perkins! Dat moet ik zeggen, wegrennen met een gouden vogel! «

»Beste Cyril, ik heb dit toch alleen maar voor jou gedaan. Ja, inderdaad! Toen je zei dat je geruïneerd zou zijn als je die 5000 kronen niet kon bij elkaar krijgen, moest ik toch iets verzinnen. Dus liep ik de straat over naar mevrouw Parker. »Marie,« zei ik. »Zullen we wedden?«

Dat wilde ze wel.

»We wedden dat ik een week lang als bediende in mijn eigen huis kan rondlopen, zonder dat Cyril me herkent.«

»Ben je gek?« zei ze.

»Hoeveel wedden we?«

»Een behoorlijk bedrag – 5000 kronen. Je hebt toch genoeg geld.«

Hier onderbrak mevrouw Parker:

»Ja, ik wist natuurlijk dat Majendie dat geld hard nodig had, maar ik wist ook – meneer Majendie! – dat uw vrouw alles voor u zou doen, want ik ken haar door en door!«

Plotseling draaide ze zich enigszins boos naar graaf Campnell:

»Wie bent u, met uw permissie? Hoe heeft een vreemde onze intriges kunnen ontdekken, die toch zo goed waren bedacht?«

De graaf bukte: »Dat was ik, mevrouw. U had zich inderdaad verborgen gehouden op een weinig opvallende en eenvoudige plek. Maar u weet wel: voor een detective moeten dergelijke dingen tegenwoordig bagatellen zijn – en dat zijn ze ook, gelukkig.«

Ik had het geluk de echte nieuwe bediende, meneer Perkins, te ontmoeten. Hij durfde niets te zeggen uit angst daardoor een beloofde beloning te verliezen. Ik wilde hem ook niet in verleiding brengen. Voorlopig begreep ik dat er vrouwen bij het spel betrokken moesten zijn. Vrouwen gebruiken immers de meeste omkoopsommen, maar komen ook het makkelijkst aan het geld. Dus liet ik hem gaan. Eerst wilde ik het adres op het papiertje proberen, waarin uw sieraden verborgen zaten.

»Dat papiertje –?«

»Ja.« Hij haalde het oude inpakpapier uit zijn zak. »Eén van de sieraden zat immers ingepakt in papier met het logo van de banketbakkerij die hier in het huis zit. Hebben ze dat al vergeten, kleine mevrouw?«

# book_id: global-gutenberg-translation-6c0d1fb73a5e4d98aa6417cc967e28e5
# book_title: De verdwenen vrouw
# chapter_id: 1-de-verdwenen-vrouw
# chapter_title: De verdwenen vrouw
# book_page: 7 / 7
# chapter_page: 7
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Ja, dat had ze inderdaad. Maar nu herinnerde ze zich goed dat de twee vriendinnen daar kaken hadden gekocht...

»-- En het papier was zuinig gebruikt!«

»Maar al dat andere papier rondom de andere pakjes?« klonk het verontwaardigd bij mevrouw Majendie.

»Dat kwam niet van de banketbakker, mevrouw, maar had misschien informatie kunnen opleveren, in het geval dat het oude gezegde – in tegenstelling tot de gewoonte – bedrieglijk bleek: »Waar zoete dingen zijn, daar houden vrouwen zich op!««

Vervolgens bukte hij beleefd voor het gezelschap en liet hen over aan de idylle.