Een gewaagde inbraak

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 1 / 8
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Greve Campnell was net hersteld van een geval van griep, toen zijn bediende op een dag meldde dat de jonge graaf Georg Carman hem heel graag wilde spreken.

Het viel de detective meteen op dat de graaf er nog nerveuzer uitzag dan gewoonlijk.

»Verdorie, wat een verhaal vannacht, meneer Campnell! Inbraak, wat een ellendige affaire! «

»Is dat alles wat u te vertellen heeft? «

»Ja, natuurlijk – is dat misschien niet voldoende? « Hij ging zitten. »Weet u, de inbraak betreft Villa »Azalea«, waar mijn vriendin, mevrouw Tonny Darling, woont.«

De detective kende zowel het huis als de vrouw.

De graaf vervolgde: »De juwelen zijn gestolen – diegene die ik haar heb gegeven! Ik heb er in zijn tijd een verdomd hoop geld voor betaald, want zij moest ze natuurlijk hebben... Nou, dat is nog niet het ergste! «

»Wat dan? «

»Ik kan echt niet naar de saaie politie gaan met deze zaak. Kan ik op u vertrouwen? «

»Natuurlijk. Ga nu maar gewoon naar de kern van de zaak! «

»Goed. « De graaf schuifelde wat op zijn stoel. »Ik heb haar destijds een schriftelijke huwelijksbelofte gegeven, die ze op de bodem van haar juwelendoosje bewaarde. Het doosje is weg! Wat moet ik doen? Juist nu, toen mijn familie eindelijk een geschikte partij voor mij heeft gevonden...

«

De detective zag in gedachten het gezicht van de vader, de graaf van Hammersmith – die oude, correcte edelman.

»Ja, dat is inderdaad onaangenaam voor u... «

»Tussen ons gezegd, meneer de detective! « De graaf schuifde zijn stoel dichterbij en fluisterde: »Zij en ik hadden de laatste tijd wat meningsverschillen. Het zou me helemaal niet verbazen als zij zelf de dief is! Ze heeft dus gewoon de inbraak geënsceneerd en heeft een van haar vrienden mijn fatale huwelijksbelofte gegeven als wapen tegen mij.«

»Heeft u iets om die opvatting te staven? «

»Helemaal niets; maar ik zou het wel kunnen bedenken.«

»Wie woont er nog meer in het huis, naast mevrouw Darling? «

»Ze woont er alleen met haar dienstmeisje.«

»Wat ontbreekt er nog, naast het document en de juwelen? «

»Ik heb geen flauw benul. Ik weet alleen wat zij me heeft verteld. Ik kom er net vandaan. Oh, ze is vast verschrikkelijk slim.«

De detective stond op.

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 2 / 8
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

»Ja, ja – ik zal zo snel mogelijk naar de villa gaan. Misschien wilt u me daar ontmoeten.«

»Ja – natuurlijk, dat zal ik doen. Dank u wel! «

En toen ging hij weg.

* * * * *

De bediende had de verwarde jonge graaf nauwelijks buiten gelaten, of hij meldde de detective een nieuw bezoek. Het was een heer die weigerde de bediende zijn naam te zeggen.

»Vraag hem wat hij van mij wil!«

Een hese stem onderbrak het gesprek tussen Campnell en de bediende.

»Dat zal ik de heer graaf zelf vertellen!«

Het antwoord kwam van een man die zonder verder omhaal naar binnen was geslopen.

De detective bekeek hem – en herkende een bekende bandiet, Hiles. Tillige was de man opgewonden en dronken.

»Ga maar!«

De bediende ging weg.

»Wat wilt u? Maar snel!«

De man was een kleine, ondergewichtige proletariër van vierentwintig. In de ene hand droeg hij een gewone zwarte handtas. Hij leek woedend, op dat moment nauwelijks bij zijn volle verstand.

»Ja, daar gaat hij!« De man keek naar de straat. »Pas op dat hij u niet teveel wijs maakt. „Graaf Georg Carman“ noemt hij zichzelf – ja, hij is een heerlijke kerel!«

De detective begon zich te amuseren.

»Kent u hem?«

»Ja, zeker wel. Zijn vader bezit miljoenen, en dan gaat de zoon rond en neemt het brood uit de mond van eerlijke mensen.«

»Dus – eh? Wat heeft hij dan gedaan?«

»Gedaan! Hij heeft me een grap uitgehaald die zo gemeen was dat ik het zelfs niet tegen een blinde kat had durven doen. Ik weet dat hij hier geweest is – ik heb hem beneden op straat in de gaten gehouden. Hij kwam om te vertellen dat er een inbraak was geweest in dat krot dat hij Villa „Azalea“ noemt. – Nu zal ik u vertellen wie het gedaan heeft, hoewel ik het hem niet wilde zeggen. Ik heb het gedaan!«

De vrolijkheid van de detective nam toe.

»U bent een open karakter, moet ik zeggen! U heeft dus gisteravond een inbraak gepleegd in die villa?«

»Ja, natuurlijk! Ik heb gehoord dat u zichzelf detective noemt!« Hij lachte spottend: »Wie denkt u dat er bang voor u is? U lijkt op een ordinaire politieagent.«

»Ja, zou u niet zo iemand nodig hebben, beste man?«

»Voor mij graag! Ik kom toch in de cel terecht. Ik verlang er al naar! Ik zal antwoorden voor wat ik gezegd heb.«

De man aarzelde even, en vervolgde toen:

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 3 / 8
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

»Ik heb een maand lang voorbereidingen getroffen bij die villa, want als ik iets doe, dan doe ik het grondig.«

Het is verdomd stevig gebouwd, dat schuurtje. Nu, gisteravond werd het gevecht geleverd! Toen ik had genomen wat ik wilde, besloot ik om door het raam een kleine kamer binnen te gaan met witte muren, maar op een tafel daarbinnen ontdekte ik een fles en een glas. Natuurlijk wilde ik een slokje nemen en zette mijn tas neer. – –

En toen kunt u zich voorstellen, meneer: toen ik daar in het donker stond en op het punt was om mezelf te verkwikken, werd de kamer plotseling verlicht door een vreemd schijnsel, en ik zag graaf Carman zelf naar me staan staren.

Het duurde allemaal maar een ogenblik – zowel het zicht als het licht. Maar ik had genoeg gezien. Ik wilde niet langer blijven en misschien gedwongen worden een verklaring af te leggen, en sprong dus uit het raam. « Hiermee keek hij uitdagend naar Campnell.

»Wilt u me echt wijsmaken dat Carman u zag, maar geen enkele poging deed om u te grijpen? «

»Dat was hij er vast slecht vanaf gekomen. Maar hij heeft iets gedaan dat veel erger is! – Toen ik thuis kwam en mijn tas wilde openen om me te verheugen over mijn buitgemaakte schatten, kreeg ik bijna een beroerte. Ik had de tas gevuld met prachtige diamanten sieraden en andere juwelen – en nu moet u zien wat ik erin vond! «

Hij zette de tas op de tafel en opende haar.

Het was ontegensprekelijk een vreemde inhoud voor een inbreker.

»Heeft u ooit zoiets gezien? « bleef de dief volhouden. »Oud brood en stukken varkensvlees en afgeknauwde botten en schillen van kaas . . . alsof ik een uitgehongerde kerel was die behoefte had aan een miserabele maaltijd.«

»Mag ik vragen: denkt u dat men op de villa de sieraden uit uw tas heeft gehaald en dit in plaats daarvan heeft gelegd? «

»Ik denk heel eenvoudig dat mijn eigen tas is gestolen. Deze tas lijkt alleen op de mijne! Ik zag het pas toen het te laat was. Natuurlijk is die afschuwelijke graaf de dader! Dat hij zoiets kon aandoen . . . «

* * * * *

Villa »Azalea« lag in een bos en was omringd door hoge bomen.

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 4 / 8
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Fräulein Darling was een zeer mooie vrouw, en haar kleding was altijd stijlvol en luxueus. Ze kon soms ijskoud zijn, en juist vandaag, toen de detective kwam, was de vrouw in een van haar meest bevroren buien.

Ze zaten op een sofa in hun elegante woonkamer. Toen het dienstmeisje hem binnenliet, bekeek ze hem onverschillig.

»Aan wat heb ik de eer...«

»Aan een inbraak die hier gisteravond heeft plaatsgevonden.«

»Ja, goed dan,« klonk het onverschillig. »Carman heeft u waarschijnlijk gestuurd. Hij had zich die moeite best kunnen besparen, want ik weet alles al.«

»Weet u dat, mevrouw? Is er iets nieuws ontdekt?«

»Nee –. Er valt namelijk niets te ontdekken. Denkt u soms dat Carman mij kan misleiden? Inbraak!« Ze lachte op haar koele, spottende manier. »Hij is zelf de inbreker.«

»Zo –?«

»Ja, als hij geldproblemen had gehad, had ik het hem vergeven als hij mijn juwelen had gestolen. Maar dit! Het stelen van zijn eigen huwelijksbelofte aan mij –.«

De detective ging zitten.

»Mag ik vragen, mevrouw, heeft u een lijst van de juwelen die zijn verdwenen?«

»Ja, die heb ik zeker. Hij zal het zeker voelen als hij ze verpandt.«

»Bent u gisteravond wakker geworden?

«

»Nee, ik moet toegeven dat hij heel stil was. Hoewel, het is heel goed mogelijk dat hij een handlanger had.«

Er werd aan de deurbel getrokken.

»Dat is vast Carman.« Campnell draaide zich naar de vrouw toe. »Ik zeg u dit: hij is onschuldig!«

De koude houding van de vrouw leek plotseling te verdwijnen. Nerveus stond ze op van de sofa.

»Wat bedoelt u daarmee?« Haar ogen fonkelden.

»Wat ik zeg.«

»Oh, jullie mannen!« Ze stampte met haar voet op de grond. »Jullie staan elkaar bij in voor en tegenspoed en denken dat jullie ons vrouwen kunnen misleiden. Maar soms hebben jullie het gewoon mis. Zeg hem maar dat als hij het document niet uiterlijk vanavond teruggeeft, ik naar zijn vader ga, en dan zullen we zien!«

De vrouw liep majestueus naar de deur. Toen ze die bereikte, verscheen Carman. Hij staarde naar haar.

»Is er iets mis?«

»Oh, maak je geen zorgen,« antwoordde mevrouw Darling en verdween uit de kamer.

Carman ging naar de detective en fluisterde: »Denkt u dat zij het heeft gedaan?«

»Ze zegt dat u het zelf bent!«

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 5 / 8
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

»Ik? – Ik was de hele nacht niet in de buurt.«

»Weet u dat zeker?«

De man sloeg zijn ogen neer voor de scherpe blik van de detective.

»Ja, natuurlijk weet ik het zeker –«

»Laat me eens wat rondleiden, goed?«

»Ja, graag. Trouwens, er valt hier niets te zien.«

Het onderzoek was dan ook al snel afgerond.

»Hier moet het zijn, hier is die kerel binnengebroken,« vertelde Carman, toen ze in de witte kamer stonden.

De detective onderzocht het: de kamer was klein, met een tafel in het midden, waar waarschijnlijk de drankjes hadden gestaan toen die kerel zijn tas neerzette.

De detective merkte op dat het raam uitkeek op de tuin. In de vensterbank lag een laterna magica-apparaat.

»Heeft die man iets achtergelaten als teken van zijn aanwezigheid?«

»Dat denk ik niet.« Carman keek naar de grond.

»Het is trouwens belachelijk om een kamer te schilderen met zulke sneeuwwitte muren, hè?« De detective bekeek hem onderzoekend.

»Zij wilde het zo. Het gaf zo'n koele uitstraling. – Bent u dan al klaar met uw onderzoek?«

»Binnenkort, lieverd, maak je geen zorgen! Alleen moet ik nog de kamer zien waar de kist met de huwelijksbelofte en de juwelen staat.«

»Ja–a? Dat is haar slaapkamer! Ik denk dat ze daarbinnen is; in elk geval is ze daar meestal als ze in een slecht humeur is.«

»Nou, ze zal onder deze omstandigheden vast wel toestaan dat ik de kamer bekijk.«

Carman twijfelde en kreeg gelijk. Ze moesten twee keer op de deur kloppen voordat ze antwoordde.

»Carman, ik begrijp echt niet waarom je je zoveel moeite geeft met die huwelijksbelofte, aangezien die in je eigen zak zit,« bleef ze zeggen.

»Tonny, ik zweer...«

»Ach, laat maar. Dat heb je al zo vaak gedaan. Je bent een vrouwenverslinder!«

»Maar Tonny, hoe kun je dat nou zeggen!« De woorden leken hem echt te treffen, merkte de detective... »Ik, die zo intens van je houd...«

Graaf Campnell liep verder de slaapkamer in.

Het was er heel elegant. De dominante kleur was roze zijde. Op de tafel stond een prachtig kistje van rood leer.

»Is dat uw juwelendoosje, mevrouw?«

»Ja, doe het maar open! Die inbreker –« een blik naar Carman, »heeft het slot al kapot gemaakt.«

De detective opende het.

»Die goede inbreker heeft inderdaad een aardige buit achtergelaten.«

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 6 / 8
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De vrouw liep ernaartoe: »Heeft hij iets achtergelaten?« Ze stampte met haar voet op de grond en draaide zich naar Carman. »Dat heb jij gedaan! Jij hebt het achteraf gedaan! Je wist heel goed dat ik een lijst had, en toen werd je bang.«

Carman staarde verbijsterd naar het kistje. Ja, inderdaad! Het zat weer bomvol juwelen!

»Ik denk helemaal niet dat ze weg waren,« klonk het droog.

»Misschien ligt mijn huwelijksbelofte daar ook wel, hè?« luidde het spottende antwoord van het meisje.

Frk. Darling drukte op een veer om een geheim vakje te openen, maar dit bleef leeg.

»Jij hebt zelf de huwelijksbelofte verstopt. Dat heb je zeker gedaan!« beweerde Carman.

De detective ging naar de deur.

Even later kwam het meisje binnen.

»Hebt u geroepen, fröken?«

De detective antwoordde:

»Ik was het die riep. Sorry, fröken, ik heb me die vrijheid toch maar veroorloofd!«

Vervolgens wendde hij zich testend tot het meisje: »Het was een grote fout van u om de juwelen weer terug te leggen. U had het beter gevonden om meneer Hiles ze mee te laten nemen.«

Het meisje zag eruit alsof ze geen woord begreep.

De detective wendde zich toch tot fröken Darling: »Het is deze vrouw hier, fröken, die de juwelen teruggelegd heeft. Het document heeft ze nog steeds in haar bezit.«

Het meisje was buitengewoon mooi. Nu trok ze zich terug.

»Het is uw rivale, fröken Darling!«

»Maar waarom denkt u dat?« De fröken staarde volkomen onbegrijpend.

De detective haalde zijn schouders op.

»Waarom? Omdat ze, bij mijn verzonnen verdenking alleen al, bijna flauwviel. Alle juwelen zitten immers in de kist – er ontbreekt alleen nog de huwelijksbelofte.«

»Nee, nee...« De eer van de fröken was bedreigd. »Zo is Carman niet... een dienstmeisje!«

»Vrouwenjager, zei u eerder, fröken! Dat kwam mij ook ongetwijfeld enigszins verrassend voor.«

De detective beraadde zich een ogenblik. Maar toen hij zag dat het meisje het niet ontkende, maar er zo vreemd verlegen en in de war bijstond, vervolgde hij toch testend:

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 7 / 8
# chapter_page: 7
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

»Ze had al een tijdje haar oog laten vallen op die huwelijksbelofte, waarmee u – hand op het hart, fröken! – toch wat onzorgvuldig bent omgegaan. Het plan dat ze had bedacht om die in handen te krijgen en toch te voorkomen dat de verdenking op haar viel, was heel slim. Haar fout was alleen dat ze te snel handelde om zich te verbergen.«

Fröken Darling staarde strak naar het meisje, dat blozend rood was.

»Een kerel die Hiles heette, beroepsinbreker, had zich al langer voorgenomen om in te breken in Villa »Azalea«. De ervaring had hem geleerd dat het eerste hulpmiddel een dienstmeisje was dat zich laat ondervragen. Maar zij wilde om bepaalde redenen zelf meewerken en heeft hem dan ook uitgebuit. Zij liet hem glansrijk stelen, maar onder het voorwendsel van zijn prestatie stal zij zelf het huwelijksdocument. «

»Dat is een leugen! « snikte het arme meisje, verontwaardigd over de beschuldiging.

»Ja, dus. « vervolgde de detective rustig. »Gisteravond brak die kerel in. Hoewel hij het niet wist, wachtte het meisje hem op. Zij liet hem rustig de juwelen meenemen, maar toen hij door het raam naar de kamer met de witte muren wilde, zag hij een fles met sterke drank die het meisje daar had geplaatst, want zij wist maar al te goed dat die kerel een dorstig type was.

Hiles liep natuurlijk in de val. Hij legde zijn tas met de kostbare inhoud neer en vulde het glas, terwijl hij zijn zaklamp uitdeed.

Op hetzelfde moment ruilde het meisje, dat zich de hele tijd had verborgen gehouden, zijn tas om met een andere die zij had klaarliggen, en tegelijkertijd nam zij de kap van de laterna magica af die ik eerder in de kamer had zien staan en die – dat heb ik nagekeken – in een oogwenk een groot beeld van graaf Carman kan weergeven (want voor zulk vermaak zijn de muren immers wit)!

De verbijsterde inbreker, die van niets wist, werd natuurlijk bang en haastte zich weg. Het meisje hield dus de tas met de juwelen, en natuurlijk had zij de moed niet om die terug te leggen. Maar het huwelijksbeloftebriefje heeft zij nog steeds.«

»Nee, dat heb ik niet! «

»Wel, natuurlijk wel! Die heeft u op dit moment bij u! «

Het meisje beefde over haar hele lichaam.

»Geef het, anders gebeurt er een ongeluk! «

# book_id: global-gutenberg-translation-71c7a4c92c5d4921801311a145ddf4d3
# book_title: Een gewaagde inbraak
# chapter_id: 1-een-gewaagde-inbraak
# chapter_title: Een gewaagde inbraak
# book_page: 8 / 8
# chapter_page: 8
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Mechanisch knoopte het meisje haar jurk los.

De detective rukte haar een stuk papier af.

Op hetzelfde moment gaf zij een schreeuw en zakte huilend op de grond.

Maar de detective reikte het papier aan Miss Darling.

Het was inderdaad het huwelijksbeloftebriefje.