Freyja's ketting

# book_id: global-gutenberg-translation-c101e3fd020e4250922df19bccf69889
# book_title: Freyja's ketting
# chapter_id: 1-freyja-s-ketting
# chapter_title: Freyja's ketting
# book_page: 1 / 4
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Freyja was de godin van de liefde en de schoonheid, de mooiste van alle goden en godinnen. Iedereen vond het heerlijk om naar haar charmante gezicht te kijken en naar haar zachte stem te luisteren. Op een dag zei ze tegen haar echtgenoot Odur: "Ja, ik moet echt wat bloemen hebben om vanavond naar het feest te dragen." Odur antwoordde: "Ik vind je zonder bloemen al mooi genoeg." Maar Freyja was niet tevreden. Ze besloot naar haar broer Frey te gaan, de god van de zomer, want hij zou haar een bloemenkrans geven. Dus trok ze weg uit Asgard, op weg naar het lichte huis van Frey in Alfheim, waar hij woonde tussen zijn vrolijke, drukke elfjes. Terwijl ze liep, dacht ze aan het feest dat die avond in Asgard zou plaatsvinden, en omdat ze wist dat alle goden en godinnen daar zouden zijn, wilde ze er op haar mooist uitzien.

Ze liep maar door, zonder te bedenken hoe ver ze van huis wegkwam. Uiteindelijk werd het licht steeds zwakker en Freyja bevond zich op een vreemde plek. Het zonlicht was verdwenen, maar er was nog een beetje licht dat kwam van lantaarns die werden gedragen door grappige, kleine dwergen die druk bezig waren. Sommigen groeven goud en edelstenen op, anderen verwijderden het vuil van de kostbare stenen en polieerden ze om ze glanzend te maken, terwijl vier kleine kereltjes in een hoek zaten en de schitterende stenen aan elkaar rijgden tot een prachtige ketting.

"Wat kan dat mooie ding zijn?", dacht Freyja. "Als ik dat maar had, zou ik zeker mooier lijken dan wie dan ook op het feest vanavond!" En hoe meer ze erover nadacht, des te meer verlangde ze ernaar. "Oh, ik moet dat echt hebben!", zei ze tegen zichzelf, en met die woorden liep ze dichter naar de vier kleine mannen toe. "Voor welke prijs willen jullie me jullie ketting verkopen?", vroeg ze.

# book_id: global-gutenberg-translation-c101e3fd020e4250922df19bccf69889
# book_title: Freyja's ketting
# chapter_id: 1-freyja-s-ketting
# chapter_title: Freyja's ketting
# book_page: 2 / 4
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

De dwergen keken op van hun werk, en toen ze Freyja's mooie gezicht zagen en haar lieve stem hoorden, zeiden ze: "Oh, als je ons maar goedgunstig wilt aanzien en onze vriendin wilt zijn, mag je de halsketting hebben." Toen klonk er een spottend gelach dat zich keer op keer door de donkere grot verspreidde, alsof het zei: "Hoe dwaas ben je om te verlangen naar deze schitterende diamanten; ze zullen je niet gelukkig maken!" Maar Freyja pakte de halsketting en rende de grot uit. Het stemde haar niet tevreden om het plagerige gelach van de dwergen te horen, en ze wilde zo snel mogelijk bij hen weg.

Uiteindelijk was ze weer buiten in de open lucht; ze probeerde weer vrij en gelukkig te zijn, maar een vreemd gevoel van angst overviel haar, alsof er iets zou gebeuren. Al gauw kwam ze bij een stil waterpoel, en toen ze de halsketting omdeed, bukte ze zich om haar spiegelbeeld in het heldere water te bekijken. Hoe mooi de diamanten waren! Hoe ze schitterden in het zonlicht! Ze moest snel naar huis om ze aan Odur te laten zien.

Al spoedig bereikte de mooie godin Asgard en haastte zich naar het paleis om haar echtgenoot te vinden. Maar Odur was er niet. Keer op keer doorzocht ze alle kamers, maar tevergeefs; hij was weg, en hoewel Freyja haar prachtige halsketting had, gaf ze daar zonder haar lieve echtgenoot weinig om.

Al spoedig was het tijd om naar het feest te gaan, maar Freyja wilde niet zonder Odur gaan. Ze ging zitten en weende bittere tranen; ze voelde nu geen vreugde meer over het bezit van de halsketting, en ook geen verdriet omdat ze niet met de goden kon feesten. Als Odur maar terug zou komen, dan zou alles weer goed zijn. "Ik zal tot het einde van de wereld gaan om hem te vinden!", zei Freyja, en ze begon zich voor te bereiden op haar reis. Haar wagen, getrokken door twee katten, was al gauw klaar; maar voordat ze kon vertrekken, moest ze eerst Vader Odin vragen haar de toelating te geven.

# book_id: global-gutenberg-translation-c101e3fd020e4250922df19bccf69889
# book_title: Freyja's ketting
# chapter_id: 1-freyja-s-ketting
# chapter_title: Freyja's ketting
# book_page: 3 / 4
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

"Alvader, ik smeek u mij toestemming te geven om overal ter wereld naar mijn Odur te zoeken!" De wijze vader antwoordde: "Ga, lieve Freyja, en moge je vinden wie je zoekt." Toen vertrok ze. Eerst ging ze naar de wereld van Midgard, maar niemand ter wereld had Odur ooit gezien of van hem gehoord. Ze trok verder, diep onder de aarde, naar Niflheim en zelfs naar Utgard, het land van de reuzen, maar nog steeds had niemand haar echtgenoot gezien of zelfs maar van hem gehoord. De arme Freyja weende veel tranen, en waar die tranen ook vielen en in de grond doordrongen, veranderden ze in glanzend goud.

Uiteindelijk keerde de verdrietige godin alleen terug naar haar eigen paleis. Ze droeg nog steeds de prachtige ketting, die Brisingamen heette.

Op een nacht, toen het al laat was, sliepen alle goden, behalve de altijd waakzame Heimdall, die zachte voetstappen hoorde, zoals die van een kat, vlak bij het paleis van Freyja. Hij luisterde en dacht: "Dat is zeker iemand die van plan is om kwaad te doen; ik moet hem volgen." Toen Heimdall het paleis bereikte, ontdekte hij dat het Loki was, die zich in een andere gedaante had veranderd en zachtjes rondsluisde. Heimdall observeerde hem in stilte en zag hem naar het bed van Freyja glippen, waar de mooie godin lag te slapen, haar prachtige ketting om. Loki was gekomen om de ketting te stelen, maar toen hij zag dat ze op de sluiting van de ketting lag, zodat hij deze niet kon losmaken zonder haar wakker te maken, veranderde hij zich in een mug, kroop over het kussen en stak haar net genoeg met zijn steek om haar te laten omkeren, maar niet genoeg om haar wakker te maken.

Daarna maakte hij de ketting los en rende er zo snel mogelijk mee weg.

Maar Heimdall zou de dief niet laten ontsnappen. Zodra Loki merkte dat hij werd gevolgd, nam hij zijn andere gedaante aan: een kleine vlam. Heimdall veranderde toen zelf van vorm en werd een regenbui om het vuur te doven; maar Loki, snel en oplettend, veranderde zich in een beer om de regen te vangen. Toen werd ook Heimdall een beer, en een hevige strijd begon. Uiteindelijk won de regengod en dwong hij de kwade Loki de ketting terug te geven aan Freyja.

# book_id: global-gutenberg-translation-c101e3fd020e4250922df19bccf69889
# book_title: Freyja's ketting
# chapter_id: 1-freyja-s-ketting
# chapter_title: Freyja's ketting
# book_page: 4 / 4
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Het leek alsof het hele land medelijden had met de arme, eenzame Freyja; de bladeren vielen van de bomen, de heldere bloemen verdwenen en de zingende vogels vlogen weg.

Nogmaals trok de mooie godin vanuit Asgard weg om Odur te zoeken. Ver, ver weg naar het verre, zonnige zuiden trok ze, en daar, waar mirtebomen en sinaasappelbomen groeien, vond ze uiteindelijk haar lang verloren echtgenoot. Hand in hand keerden de twee vervolgens weer naar het noorden, naar hun thuis, en ze waren zo gelukkig samen dat ze vreugde en geluk verspreidden waar ze ook maar kwamen. Overal smolten het ijs en de sneeuw voor hen; groen gras en mooie bloemen groeiden op achter hun voetstappen; de vogels zongen hun mooiste liedjes; de warme zomer keerde terug naar het noorden; en iedereen was blij en vrolijk, want de mooie, lachende Freyja was weer thuis.