Het beren-varken

# book_id: global-gutenberg-translation-99fb288aaecc4a1d8a8d3ff0edfcec20
# book_title: Het beren-varken
# chapter_id: 1-het-beren-varken
# chapter_title: Het beren-varken
# book_page: 1 / 6
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Er is een achterweg naar het gazon,” zei mevrouw Philidore Stossen tegen haar dochter, “via een kleine grasweide en vervolgens door een ommuurde fruitgaard vol kruisbessenstruiken. Ik heb vorig jaar, toen de familie weg was, het hele terrein verkend. Er is een deur die vanuit de fruitgaard naar een struikentuin leidt, en zodra we daar vandaan komen, kunnen we ons mengen onder de gasten alsof we via de normale ingang zijn binnengekomen. Dat is veel veiliger dan via de vooringang binnenkomen en het risico te lopen recht tegen de gastvrouw aan te lopen; dat zou zo ongemakkelijk zijn als zij ons toevallig niet had uitgenodigd.”

“Is het niet veel gedoe om zo toegang te krijgen tot een tuinfeest?”

“Voor een tuinfeest, ja; voor *het* tuinfeest van het seizoen, zeker niet. Iedereen die er in de county toe doet, met uitzondering van ons, is uitgenodigd om de prinses te ontmoeten, en het zou veel lastiger zijn om verklaringen te verzinnen waarom we er niet waren, dan om via een omweg binnen te komen. Ik heb mevrouw Cuvering gisteren op straat aangesproken en heel nadrukkelijk over de prinses gesproken. Als zij er niet voor kiest om de hint op te pikken en me een uitnodiging te sturen, is dat niet mijn schuld, toch? Hier zijn we: we steken gewoon het gras over en gaan door dat kleine hek de tuin binnen.”

Mevrouw Stossen en haar dochter, passend gekleed voor een tuinfeest op het platteland met een vleugje Almanach de Gotha, zeilden door de smalle grasweide en de daaropvolgende kruisbessenboomgaard, met de allure van staatsbarken die een informele tocht maken langs een landelijke beek waar forellen zwemmen.

Er was een zekere sluipende haast te bespeuren in hun voortgang, alsof vijandelijke zoeklichten op elk moment op hen gericht konden worden; en inderdaad waren ze niet onopgemerkt gebleven.

Matilda Cuvering, met de scherpe ogen van een dertienjarige en het extra voordeel van een verheven positie in de takken van een mispelboom, had een goed zicht op de flankerende beweging van de Stossen en had exact voorzien waar die bij de uitvoering zou falen.

# book_id: global-gutenberg-translation-99fb288aaecc4a1d8a8d3ff0edfcec20
# book_title: Het beren-varken
# chapter_id: 1-het-beren-varken
# chapter_title: Het beren-varken
# book_page: 2 / 6
# chapter_page: 2
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Ze zullen zien dat de deur op slot zit,” merkte ze bij zichzelf op, “en ze zullen toch echt maar terug moeten keren via de weg die ze gekomen zijn. Dat hebben ze verdiend, omdat ze niet via de juiste ingang binnenkwamen. Wat jammer dat Tarquin Superbus niet los rondloopt in de wei. Ach, nu iedereen het zo leuk heeft, zie ik geen reden waarom Tarquin geen middagje buiten zou mogen hebben.”

Matilda was op een leeftijd waarop denken gelijkstaat aan handelen; ze gleed van de takken van de mispelboom af, en toen ze weer terugklom, had Tarquin, het enorme witte Yorkshire-berkzwijn, de krappe ruimte van zijn varkensstal ingeruild voor de ruimere weide. De ontgoochelde Stossen-expeditie, die zich in beschuldigende maar overigens ordelijke retraite terugtrok vanwege het onoverkomelijke obstakel van de gesloten deur, stopte plotseling bij het hek dat de wei scheidde van de kruisbessenstruiken.

“Wat een akelig uitziend dier,” riep mevrouw Stossen uit; “dat was er niet toen we binnenkwamen.”

“Het is er nu in elk geval,” zei haar dochter. “Wat moeten we in ’s hemelsnaam doen? Ik wou dat we nooit gekomen waren.”

Het bergzijn was dichter bij het hek gekomen om de menselijke indringers beter te kunnen bekijken, en stond met gapende kaken en knipperende kleine rode ogen te staren, op een manier die ongetwijfeld bedoeld was om ontmoediging te zaaien, en wat de Stossens betreft, slaagde die poging zeker.

“Shoo! Hish! Hish! Shoo!” riepen de dames in koor.

“Als ze denken dat ze hem weg kunnen jagen door een opsomming van de koningen van Israël en Juda, zetten ze zichzelf voor teleurstelling op,” merkte Matilda op vanuit haar plek in de mispelboom. Toen ze die opmerking hardop maakte, werd mevrouw Stossen zich voor het eerst bewust van haar aanwezigheid. Een moment of twee eerder zou ze allesbehalve blij geweest zijn met de ontdekking dat de tuin niet zo verlaten was als ze leek, maar nu begroette ze het feit dat het kind ter plaatse was met absolute opluchting.

“Meisje, kun je iemand vinden die hem wegjaagt—” begon ze hoopvol.

“*Comment? Je comprends pas*,” was het antwoord.

“Oh, ben je Française? *Êtes-vous française*?”

“*Pas du tout. Je suis anglaise*. ”

# book_id: global-gutenberg-translation-99fb288aaecc4a1d8a8d3ff0edfcec20
# book_title: Het beren-varken
# chapter_id: 1-het-beren-varken
# chapter_title: Het beren-varken
# book_page: 3 / 6
# chapter_page: 3
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Waarom spreek je dan geen Engels? Ik wil weten of—”

“*Sta me toe het uit te leggen*. Zie je, ik heb nogal wat tegen me,” zei Matilda. “Ik logeer bij mijn tante, en men zei me dat ik me vandaag bijzonder goed moest gedragen, want er kwamen veel mensen voor een tuinfeest. Men zei me dat ik Claude moest imiteren, dat is mijn jonge neef, die nooit iets verkeerds doet, behalve per ongeluk, en die zich daarvoor dan altijd verontschuldigt. Men vond blijkbaar dat ik te veel frambozen-trifles had gegeten tijdens de lunch, en ze zeiden dat Claude nooit te veel frambozen-trifles at. Nou, Claude gaat altijd een half uur slapen na de lunch, want dat moet hij, en ik heb gewacht tot hij in slaap was, heb zijn handen vastgebonden en ben begonnen met hem met geweld te voeren met een hele emmer vol frambozen-trifles die ze voor het tuinfeest hadden bewaard.

Een groot deel ervan belandde op zijn zeemanspak en een deel op het bed, maar een flinke hoeveelheid belandde in de maag van Claude, en ze kunnen niet meer zeggen dat hij nooit te veel frambozen-trifles heeft gegeten. Daarom mag ik niet naar het feest, en als extra straf moet ik de hele middag Frans praten. Ik moest je dit allemaal in het Engels vertellen, want er waren woorden zoals ‘forcible feeding’ waarvoor ik het Franse equivalent niet kende; natuurlijk had ik die woorden kunnen verzinnen, maar als ik *nourriture obligatoire* had gezegd, had je geen flauw idee gehad waar ik het over had. *Mais maintenant, nous parlons français*. ”

“Oh, heel goed, *trés bien*,” zei mevrouw Stossen met tegenzin; in momenten van nervositeit was het Frans dat ze kende niet erg onder controle. “*Là, à l’autre côté de la porte, est un cochon*—”

“*Un cochon? Ah, le petit charmant*!” riep Matilda enthousiast.

“*Mais non, pas du tout petit, et pas du tout charmant; une bête féroce*—”

“*Une bête*,” corrigeerde Matilda; “een varken is mannelijk zolang je het een varken noemt, maar als je je kwaad maakt en het een woest beest noemt, wordt het meteen een van ons. Frans is een vreselijk onseksistische taal.”

“Laten we dan alsjeblieft Engels praten,” zei mevrouw Stossen. “Is er een andere weg uit deze tuin dan via het weiland waar het varken is?”

# book_id: global-gutenberg-translation-99fb288aaecc4a1d8a8d3ff0edfcec20
# book_title: Het beren-varken
# chapter_id: 1-het-beren-varken
# chapter_title: Het beren-varken
# book_page: 4 / 6
# chapter_page: 4
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Ik ga altijd over de muur, via de pruimenboom,” zei Matilda.

“Zo gekleed als we zijn, kunnen we dat nauwelijks doen,” zei mevrouw Stossen; het was moeilijk voor te stellen dat ze het in welke kleding dan ook zou doen.

“Denkt u dat u iemand zou kunnen halen die het varken wegjaagt?” vroeg mevrouw Stossen.

“Ik heb mijn tante beloofd dat ik hier zou blijven tot vijf uur; het is nog geen vier uur.”

“Ik ben er zeker van dat uw tante het onder deze omstandigheden zou toestaan—”

“Mijn geweten zou het niet toestaan,” zei Matilda met koele waardigheid.

“We kunnen hier niet tot vijf uur blijven,” riep mevrouw Stossen uit, met een groeiende ergernis.

“Zal ik u iets voorlezen om de tijd sneller te laten verstrijken? ‘Belinda, het kleine broodwinner’- wordt beschouwd als mijn beste werk, of misschien zou het iets in het Frans moeten zijn. Henri Quatre’s toespraak tot zijn soldaten is het enige wat ik echt in die taal ken.”

“Als u iemand gaat halen om dat dier weg te jagen, geef ik u iets waarmee u een mooi cadeautje voor uzelf kunt kopen,” zei mevrouw Stossen.

Matilda zakte enkele centimeters lager in de medlarboom.

“Dat is de meest praktische suggestie die u tot nu toe hebt gedaan om uit de tuin te komen,” merkte ze vrolijk op; “Claude en ik zamelen geld in voor het Kinderen-Frisse-Lucht-Fonds, en we zien wie van ons de grootste som kan verzamelen.”

“Ik zal heel graag een halve kroon bijdragen, echt waar,” zei mevrouw Stossen, terwijl ze dat muntstuk uit de diepten van een bakje haalde dat een los onderdeel vormde van haar toilettafel.

# book_id: global-gutenberg-translation-99fb288aaecc4a1d8a8d3ff0edfcec20
# book_title: Het beren-varken
# chapter_id: 1-het-beren-varken
# chapter_title: Het beren-varken
# book_page: 5 / 6
# chapter_page: 5
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

“Claude heeft momenteel een flinke voorsprong op mij,” vervolgde Matilda, zonder aandacht te schenken aan het aangeboden geld; “zie je, hij is pas elf en heeft blond haar, en dat zijn enorme voordelen als je geld gaat inzamelen. Onlangs gaf een Russische vrouw hem zelfs tien shilling. Russen begrijpen de kunst van het geven veel beter dan wij. Ik verwacht dat Claude vanmiddag maar liefst vijfentwintig shilling zal binnenhalen; hij heeft het veld helemaal voor zich en kan het hele ‘bleek, fragiel, niet-lang-meer-op-deze-wereld’-gebeuren tot in de perfectie uitvoeren na zijn ervaring met de frambozen-trifletafel.” Ja, hij zal nu al zeker twee pond voorsprong hebben op mij.”

Na veel zoeken, plukken en met veel berouwvolle kreunen slaagden de belegerde dames erin om samen zeven en een halve penny bij elkaar te krijgen.

“Ik vrees dat dit alles is wat we hebben,” zei mevrouw Stossen.

Matilda vertoonde geen enkel teken dat ze naar beneden zou komen, noch naar de grond, noch naar hun kant.

“Ik kan mijn geweten niet tarten voor iets minder dan tien shilling,” verkondigde ze stijfjes.

Moeder en dochter mompelden wat opmerkingen onder elkaar, waarbij het woord “beest” prominent aanwezig was, en dat waarschijnlijk geen betrekking had op Tarquin.

“Ik heb toch nog een halve kroon,” zei mevrouw Stossen met een trillende stem; “hier heb je hem. Nu ga je alsjeblieft snel iemand halen.”

Matilda klom van de boom af, nam de donatie in ontvangst en ging vervolgens een handvol overrijpe medlarvruchten van het gras bij haar voeten oprapen. Daarna klom ze over het hek en richtte zich liefkozend tot het berenbeest.

“Kom, Tarquin, lieve jongen; je weet dat je niet aan medlarvruchten kunt weerstaan als ze rot en zacht zijn.”

Tarquin kon er inderdaad niets aan doen. Door de vruchten met regelmatige tussenpozen voor zich te gooien, lokte Matilda hem terug naar zijn stal, terwijl de bevrijde gevangenen over de wei naar de andere kant haastten.

“Nou, dat had ik nooit gedacht! Dat kleine kreng!” riep mevrouw Stossen uit toen ze veilig op de hoofdweg was. “Het beest was helemaal niet agressief, en wat die tien shilling betreft, ik geloof niet dat het Fresh Air Fund er ook maar een cent van zal zien!”

# book_id: global-gutenberg-translation-99fb288aaecc4a1d8a8d3ff0edfcec20
# book_title: Het beren-varken
# chapter_id: 1-het-beren-varken
# chapter_title: Het beren-varken
# book_page: 6 / 6
# chapter_page: 6
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose

Daarin was haar oordeel onterecht streng. Als je de boeken van het fonds raadpleegt, zul je de vermelding aantreffen: “Verzameld door mevrouw Matilda Cuvering, 2s. 6d.”