Wat het plukken van bloemen teweegbracht

Er was eens een vrouw die drie dochters had waar ze heel veel van hield. Op een dag ging de oudste dochter een wandeling maken in een waterweide, toen ze een anjer zag die in de beek groeide.

Ze bukte zich om de bloem te plukken, maar zodra haar hand de bloem aanraakte, verdween ze helemaal. De volgende dag ging de middelste zus de weide in om te kijken of ze sporen kon vinden van het verdwenen meisje, en toen een prachtige rozentak dwars over het pad lag, bukte ze zich om die weg te halen, en op hetzelfde ogenblik kon ze de verleiding niet weerstaan om een roos te plukken.

Meteen was ook zij verdwenen. De jongste, die zich afvroeg wat er met de andere twee was gebeurd, volgde hen en werd het slachtoffer van een tak met heerlijke witte jasmijn. Zo bleef de oude vrouw achter zonder ook maar één dochter.

Ze huilde en huilde en huilde, de hele dag en de hele nacht, en ze bleef zo lang huilen dat haar zoon, die een kleine jongen was geweest toen de zussen verdwenen, opgroeide tot een lange jongeman. Op een nacht vroeg hij zijn moeder wat er aan de hand was.

Toen hij het hele verhaal had gehoord, zei hij: "Geef me je zegen, moeder, dan zal ik erop uittrekken en de hele wereld doorzoeken tot ik hen vind."

Dus trok hij weg, en na verschillende mijlen gereisd te hebben zonder enige voorvallen, kwam hij drie grote jongens tegen die op de weg aan het vechten waren. Hij stopte en vroeg waar ze over vochten, en een van hen antwoordde:

"Heer! Onze vader liet ons bij zijn dood een paar laarzen na, een sleutel en een hoed. Wie de laarzen aantrekt en zich een plaats wenst, zal er meteen zijn. De sleutel opent alle deuren ter wereld, en met de hoed op het hoofd kan niemand je zien. Nu wil onze oudste broer alle drie de dingen voor zichzelf, en wij willen erom loten."

"O, dat is gemakkelijk op te lossen," zei de jongeman. "Ik zal deze steen zo ver mogelijk gooien, en wie hem het eerst opraapt, zal alle drie de dingen krijgen." Dus nam hij de steen en gooide hem, en terwijl de drie broers erachteraan renden, trok hij snel de laarzen aan en zei: "Laarzen, breng me naar de plaats waar ik mijn oudste zus vind."

Meteen stond hij op een steile berghelling voor de poorten van een sterk kasteel, versperd met grendels en stangen en ijzeren kettingen. De sleutel, die hij niet vergeten had in zijn zak te steken, opende de deuren één voor één, en hij liep door een reeks hallen en gangen tot hij een mooie en rijk geklede jonge dame tegenkwam die verschrikt achteruitdeinsde bij zijn verschijning en uitriep: "O, heer, hoe ben je erin geslaagd om hier binnen te komen?"

De jongeman antwoordde dat hij haar broer was en vertelde welke middelen hij had gebruikt om door de deuren te komen.

Ze vertelde hem opnieuw hoe gelukkig ze was, behalve op één ding na: haar man stond onder een vloek die nooit verbroken zou worden tot een man die niet kon sterven gedood werd.

Ze spraken lange tijd met elkaar, en toen zei de dame dat hij moest gaan, want ze verwachtte haar man elk ogenblik thuis, en hij zou het misschien niet fijn vinden dat hij daar was. Maar de jongeman stelde haar gerust dat hij een hoed had die hem onzichtbaar maakte.

Ze waren nog midden in het gesprek toen de deur plotseling openging en een vogel naar binnen vloog, maar hij zag niets ongewoons, want bij het eerste geluid had de jongen de hoed opgezet. De dame sprong op en haalde een grote gouden kom, waarin de vogel neerdaalde, en kwam er meteen weer uit als een knappe man.

Hij wendde zich tot zijn vrouw en riep: "Ik ben er zeker van dat er iemand in de kamer is!" Ze werd bang en zei dat ze helemaal alleen was, maar haar man bleef volhouden, en uiteindelijk moest ze de waarheid bekennen.

"Maar als hij echt je broer is, waarom heb je hem dan verborgen?" vroeg hij. "Ik denk dat je tegen me liegt, en als hij terugkomt, zal ik hem doden!"

Toen nam de jongeman zijn hoed af en stapte naar voren. De man zag dat hij echt zo veel op zijn vrouw leek dat hij niet langer aan haar woorden twijfelde en zijn zwager met vreugde omhelsde. Hij trok een veer uit zijn vogelvel en zei: "Als je in gevaar bent en roept: 'Kom en help me, koning van de vogels!', dan zal alles goed met je gaan."

De jongeman bedankte hem en ging, en nadat hij het kasteel had verlaten, zei hij tegen de laarzen dat ze hem moesten brengen naar de plaats waar zijn middelste zus woonde. Net als voorheen bevond hij zich bij de poorten van een enorm kasteel, en binnen was de middelste zus, gelukkig met haar man die heel veel van haar hield, maar verlangend naar het ogenblik waarop hij verlost zou worden van de vloek die hem de helft van zijn leven als een vis gevangen hield.

Toen hij kwam en door zijn vrouw aan de broer werd voorgesteld, ontving hij hem hartelijk en gaf hem een visschub, en zei: "Als je in gevaar bent, roep dan tot mij: 'Kom en help me, koning van de vissen!', dan zal alles goed met je gaan."

De jongeman bedankte hem en nam afscheid, en toen hij buiten de poorten was, zei hij tegen de laarzen dat ze hem moesten brengen naar de plaats waar zijn jongste zus woonde. De laarzen droegen hem naar een donkere grot met ijzeren trappen die naar boven leidden.

Binnen in de grot zat ze te huilen en te snikken, en aangezien ze niets anders had gedaan de hele tijd dat ze daar was, was het arme meisje erg mager geworden. Toen ze een man voor zich zag staan, sprong ze op en riep: "O, wie je ook bent, red me en neem me weg van deze vreselijke plaats!" Toen vertelde hij wie hij was en hoe hij haar zussen had gezien, wier geluk werd verstoord door de vloek die op beide echtgenoten rustte.

Zij vertelde op haar beurt haar verhaal: ze was in de waterweide ontvoerd door een vreselijk monster dat haar wilde dwingen met hem te trouwen, en had haar al die jaren gevangen gehouden omdat ze niet voor zijn wil wilde buigen.

Elke dag kwam hij haar vragen in te stemmen met zijn wensen en haar eraan te herinneren dat er geen hoop was om vrijgelaten te worden, want hij was de meest standvastige man ter wereld, en bovendien kon hij nooit sterven.

Bij deze woorden herinnerde de jongeman zich zijn twee vervloekte zwagers en raadde zijn zus aan te beloven met de oude man te trouwen als hij haar zou vertellen waarom hij niet kon sterven.

Plotseling begon alles te trillen alsof het door een wervelwind werd geschud, en de oude man kwam binnen en wierp zich aan de voeten van het meisje en zei: "Ben je nog steeds vastbesloten om nooit met me te trouwen?

Als dat zo is, moet je hier blijven zitten en huilen tot het einde van de wereld, want ik zal altijd trouw blijven aan mijn verlangen om met je te trouwen!" "Nou, ik zal met je trouwen," zei ze, "als je me vertelt waarom je nooit kunt sterven."

Toen barstte de oude man in luid gelach uit. "Ha, ha, ha! Je denkt erover na hoe je me zou kunnen doden? Nou, om dat te doen moet je een ijzeren kist vinden die op de bodem van de zee ligt en een witte duif bevat, en dan moet je het ei vinden dat de duif heeft gelegd, en ermee hier komen en het tegen mijn hoofd slaan."

En hij lachte opnieuw, ervan overtuigd dat niemand ooit naar de bodem van de zee was afgedaald, en dat als ze dat deden, ze de kist nooit zouden vinden of hem zouden kunnen openen.

Toen hij weer kon praten, zei hij: "Nu moet je met me trouwen, want je kent mijn geheim." Maar ze smeekte hem zo vurig om de bruiloft drie dagen uit te stellen dat hij ermee instemde en tevreden wegging, blij met de overwinning.

Toen hij weg was, zette de broer de hoed af die hem de hele tijd onzichtbaar had gehouden en zei tegen zijn zus dat ze de moed niet moest verliezen, want hij hoopte dat ze over drie dagen vrij zou zijn.

Toen trok hij de laarzen aan en wenste zich naar de zeekust, en meteen was hij er. Hij haalde de visschub tevoorschijn en riep: "Kom en help me, koning van de vissen!" Zijn zwager zwom naar boven en vroeg wat hij kon doen.

De jongeman vertelde het verhaal, en toen hij klaar was, riep de luisteraar alle vissen bij zich. De laatste die kwam, was een kleine sardine, die haar excuses aanbood omdat ze zo laat was, maar zei dat ze zich bezeerd had toen ze haar hoofd stootte tegen een ijzeren kist die op de bodem van de zee lag.

De koning beval verschillende van zijn grootste en sterkste onderdanen om de kleine sardine als gids te nemen en de ijzeren kist te halen. Ze kwamen al snel terug met de kist dwars over hun rug en legden die voor hem neer.

Toen haalde de jongeman de sleutel tevoorschijn en zei: "Sleutel, open die kist!" En de sleutel opende hem, en hoewel ze allemaal eromheen dromden, klaar om haar te vangen, vloog de witte duif erin weg.

Het was nutteloos om haar achterna te rennen, en een ogenblik zakte de moed in de jongeman. Maar meteen daarna bedacht hij dat hij nog steeds de veer had, en haalde hem tevoorschijn en riep: "Kom naar mij, koning van de vogels!" Een suizend geluid werd gehoord, en de koning van de vogels zette zich op zijn schouder en vroeg wat hij kon doen om te helpen.

De zwager vertelde het hele verhaal, en toen hij klaar was, beval de koning van de vogels al zijn onderdanen zich naar hem te haasten. Meteen werd de lucht donker van vogels van alle groottes, en heel laat kwam de witte duif, die zich verontschuldigde omdat hij zo laat was door te zeggen dat een oude vriend naar zijn nest was gekomen en hij hem wat middageten had moeten geven.

De koning van de vogels beval enkele van hen om de jongeman het nest van de witte duif te tonen, en toen ze daar kwamen, lag het ei dat de vloek zou breken en hen allemaal zou bevrijden. Toen het veilig in zijn zak zat, zei hij tegen de laarzen dat ze hem rechtstreeks naar de grot moesten dragen waar zijn jongste zus zat te wachten.

Nu was het al ver op de derde dag, die de oude man voor de bruiloft had vastgesteld, en toen de jongeman de grot bereikte met de hoed op, vond hij het monster daar, dat het meisje aanspoorde haar woord te houden en de bruiloft onmiddellijk te laten plaatsvinden.

Op een teken van haar broer ging ze zitten en nodigde het oude monster uit om zijn hoofd in haar schoot te leggen. Dat deed hij met plezier, en de broer, die achter haar rug stond, gaf haar het ei zonder dat iemand het zag.

Ze nam het en sloeg het recht op het vreselijke hoofd, en het monster schrok op, en met een gekreun dat mensen aanzagen voor het gerommel van een aardbeving, viel het om en stierf.

Op hetzelfde moment dat het leven zijn lichaam verliet, kregen de echtgenoten van de twee oudste dochters hun ware gedaante terug, en ze stuurden om hun schoonmoeder, wier verdriet zo onverwacht in vreugde werd omgezet, en hielden een groot feest. En de jongste zus werd rijk voor de rest van haar dagen met de schatten die ze in de grot vond, verzameld door het monster.