De Haas en de Egel

Dit verhaal, mijn lieve jonge vrienden, klinkt misschien als een leugen, maar het is echt waar. Mijn grootvader, die het mij vertelde, zei altijd vrolijk: "Het moet waar zijn, mijn zoon, anders zou niemand het je kunnen vertellen." Het verhaal gaat zo.

Op een zondagochtend rond de oogsttijd, net toen de boekweit bloeide, scheen de zon helder aan de hemel, blies een warme oostenwind over de stoppelvelden, zongen de leeuweriken in de lucht, zoemden de bijen in de boekweit, gingen de mensen in hun zondagse kleren naar de kerk, en alle schepsels waren blij. De egel was ook blij.

De egel stond bij zijn deur met zijn handen op zijn heupen, genoot van de ochtendbries en neuriede zachtjes een liedje voor zichzelf. Het was noch beter noch slechter dan de liedjes die egels gewoonlijk zingen op een gezegende zondagochtend.

Terwijl hij half voor zichzelf zong, schoot hem plotseling te binnen dat hij, terwijl zijn vrouw de kinderen waste en droogde, een wandelingetje naar het veld kon maken om te zien hoe zijn rapen erbij stonden.

De rapen lagen vlak naast zijn huis, en hij en zijn familie aten ze, dus beschouwde hij ze als de zijne. Gezegd, gedaan. De egel deed de huisdeur achter zich dicht en nam het pad naar het veld.

Hij was nog niet ver van huis en was net bezig om de sleedoornstruik, die buiten het veld staat, te omdraaien om het rapenveld op te gaan, toen hij de haas zag, die erop uit was gegaan voor hetzelfde soort zaken: om zijn kool te bezoeken.

Toen de egel de haas opmerkte, wenste hij hem vriendelijk goeiedag. Maar de haas, die op zijn manier een voornaam heer was en verschrikkelijk trots, beantwoordde de groet van de egel niet. In plaats daarvan zei hij op een zeer minachtende toon: "Hoe kom jij hier zo vroeg in de ochtend in het veld rondlopen?" "Ik maak een wandeling," zei de egel.

"Een wandeling!" zei de haas met een glimlach. "Het lijkt mij dat je je benen voor iets beters zou kunnen gebruiken." Dit antwoord maakte de egel woedend, want hij kan er niet tegen dat iemand zijn benen belachelijk maakt, omdat ze van nature krom zijn.

Dus zei de egel tegen de haas: "Jij denkt zeker dat je met jouw benen meer kunt dan ik met de mijne." "Dat is precies wat ik denk," zei de haas. "Dat kunnen we op de proef stellen," zei de egel.

"Ik wed dat ik je versla als we een wedloop houden." "Dat is belachelijk! Jij met je korte beentjes!" zei de haas. "Maar ik ben bereid als je het echt wilt. Wat zullen we inzetten?" "Een gouden munt en een fles brandewijn," zei de egel. "Afgesproken," zei de haas.

"Sla de handen ineen, en we kunnen meteen beginnen." "Nee," zei de egel, "zo'n haast is er niet! Ik heb nog niet gegeten. Ik ga eerst naar huis en neem een klein ontbijt. Over een half uur ben ik hier terug."

Daarmee vertrok de egel, en de haas was tevreden. Onderweg naar huis dacht de egel: "De haas vertrouwt op zijn lange benen, maar ik zal een manier vinden om hem te verslaan. Hij mag dan een groot man zijn, maar hij is erg dom, en hij zal boeten voor wat hij zei." Dus toen de egel thuis kwam, zei hij tegen zijn vrouw: "Vrouw, kleed je snel aan, je moet met mij mee naar het veld." "Wat is er aan de hand?" vroeg ze.

"Ik heb een weddenschap gesloten met de haas om een gouden munt en een fles brandewijn. Ik ga een wedloop met hem houden, en jij moet erbij zijn." "Goede hemel, man," riep zijn vrouw, "ben je je verstand verloren?

Waarom zou je een wedloop met de haas willen houden?" "Hou je mond, vrouw," zei de egel. "Dat is mijn zaak. Bemoei je niet met dingen die voor mannen zijn. Ga, kleed je aan, en kom met mij mee." Wat kon de vrouw van de egel doen? Ze moest gehoorzamen, of ze het nu leuk vond of niet.

Dus toen ze samen vertrokken, zei de egel tegen zijn vrouw: "Luister nu naar wat ik ga zeggen. Kijk, ik maak van het lange veld onze racebaan. De haas zal in de ene voor lopen, en ik in de andere. We starten van bovenaf. Jij hoeft alleen maar hier beneden in de voor te staan, en wanneer de haas aan het einde van de voor aan de andere kant van jou komt, moet je naar hem roepen: 'Ik ben er al!'"

Toen bereikten ze het veld, en de egel wees zijn vrouw haar plaats aan. Toen liep hij het veld op. Toen hij bovenaan kwam, was de haas er al. "Zullen we beginnen?" zei de haas. "Zeker," zei de egel.

"Dan allebei tegelijk." Met die woorden nam ieder zijn plaats in zijn eigen voor. De haas telde: "Een, twee, drie, en start!" en schoot als een wervelwind het veld af. Maar de egel rende maar ongeveer drie stappen, toen hurkte hij neer in de voor en bleef stil zitten.

Dus toen de haas op volle snelheid aan het onderste uiteinde van het veld aankwam, kwam de vrouw van de egel hem tegemoet met de kreet: "Ik ben er al!" De haas was geschokt en zeer verbaasd. Hij dacht dat het de egel zelf was die naar hem riep, omdat de vrouw van de egel er precies zo uitzag als haar man.

Maar de haas dacht bij zichzelf: "Dat was niet eerlijk," en riep: "Laten we het nog eens doen, we moeten nog een wedloop houden." En opnieuw schoot hij weg als de wind in een storm, zo snel dat hij leek te vliegen. Maar de vrouw van de egel bleef rustig op haar plaats.

Dus toen de haas de bovenkant van het veld bereikte, riep de egel zelf naar hem: "Ik ben er al!" De haas, buiten zichzelf van woede, riep: "We moeten weer rennen, we moeten het opnieuw doen!" "Goed," antwoordde de egel, "ik ren graag zo vaak als je wilt." Dus rende de haas nog drieënzeventig keer, en de egel hield altijd stand.

Elke keer dat de haas de boven- of onderkant bereikte, zeiden de egel of zijn vrouw: "Ik ben er al."

Maar bij de vierenzeventigste keer kon de haas het einde niet meer halen. Midden in het veld stortte hij in, bloed stroomde uit zijn mond, en hij lag dood op de plaats. De egel nam de gouden munt die hij gewonnen had en de fles brandewijn, riep zijn vrouw uit de voor, en ze gingen samen in grote vreugde naar huis. En als ze niet dood zijn, leven ze daar nog.

Zo gebeurde het dat de egel de haas met hem liet wedlopen op de Buxtehuderheide tot hij stierf, en sindsdien heeft geen haas meer met een Buxtehuder egel willen wedlopen.

De moraal van dit verhaal is, ten eerste, dat niemand, hoe groot ook, iemand onder zich belachelijk mag maken, zelfs al is het maar een egel. En ten tweede leert het dat wanneer een man trouwt, hij een vrouw van zijn eigen stand moet kiezen, die er net zo uitziet als hij. Dus wie een egel is, moet ervoor zorgen dat zijn vrouw ook een egel is, enzovoort.