De Geest in de Fles

Er was eens een arme houthakker die van 's morgens vroeg tot 's avonds laat werkte. Toen hij eindelijk wat geld gespaard had, zei hij tegen zijn zoon: "Jij bent mijn enig kind. Ik zal het geld dat ik met het zweet mijns aanschijns verdiend heb, besteden aan jouw opleiding.

Als je een eerlijk ambacht leert, kun je mij onderhouden in mijn oude dag, wanneer mijn ledematen stijf zijn geworden en ik thuis moet blijven." Toen ging de jongen naar een hoge school en studeerde hard, zodat zijn leraren hem prezen, en hij bleef er lange tijd.

Toen hij twee klassen had afgerond maar nog niet in alles volmaakt was, was het weinige geld dat de vader verdiend had, opgeraakt, en de jongen moest naar hem terugkeren. "Ach," zei de vader treurig, "ik kan je niets meer geven, en in deze harde tijden kan ik geen cent meer verdienen dan wat we nodig hebben voor ons dagelijks brood." "Lieve vader," antwoordde de zoon, "maak u geen zorgen.

Als het Gods wil is, zal het wel goed met mij aflopen. Ik zal er snel aan wennen." Toen de vader het bos in wilde gaan om geld te verdienen door te helpen hout te stapelen en op te stapelen en ook te hakken, zei de zoon: "Ik zal met u meegaan en u helpen." "Nee, mijn zoon," zei de vader, "dat zou zwaar voor je zijn.

Je bent niet gewend aan ruw werk en zult het niet kunnen verdragen. Bovendien heb ik maar één bijl en geen geld over om er nog een te kopen." "Ga gewoon naar de buurman," antwoordde de zoon, "die zal u zijn bijl lenen totdat ik er zelf een verdiend heb." Dus leende de vader een bijl van de buurman, en de volgende ochtend bij het aanbreken van de dag gingen ze samen het bos in.

De zoon hielp zijn vader en was er heel vrolijk en levendig bij. Maar toen de zon recht boven hun hoofd stond, zei de vader: "We zullen rusten en ons middagmaal nuttigen, en dan zullen we nog beter werken." De zoon nam zijn brood in zijn handen en zei: "Rust maar uit, vader, ik ben niet moe.

Ik zal een beetje in het bos rondlopen en naar vogelnesten zoeken." "O, jij dwaas," zei de vader, "waarom wil je daar rondrennen? Achteraf zul je moe zijn en je arm niet meer kunnen optillen.

Blijf hier en ga naast mij zitten." Maar de zoon ging het bos in, at zijn brood, was heel vrolijk, en tuurde tussen de groene takken om te zien of hij ergens een vogelnest kon vinden.

Zo liep hij op en neer tot hij bij een grote, gevaarlijk uitziende eik kwam die vele honderden jaren oud was en zo dik dat vijf mannen er niet omheen konden reiken. Hij bleef stilstaan en keek ernaar en dacht: "Menig vogel moet zijn nest in die boom hebben gebouwd." Toen dacht hij plotseling een stem te horen.

Hij luisterde en merkte dat iemand met een zeer gedempte stem riep: "Laat me eruit! Laat me eruit!" Hij keek rond maar kon niets zien. Toch dacht hij dat de stem uit de grond kwam.

Toen riep hij: "Waar ben je?" De stem antwoordde: "Ik ben hier beneden tussen de wortels van de eik. Laat me eruit! Laat me eruit!" De geleerde begon de aarde onder de boom los te maken en tussen de wortels te zoeken totdat hij eindelijk een glazen fles in een kleine holte vond.

Hij tilde hem op en hield hem tegen het licht, en toen zag hij een wezen, gevormd als een kikker, dat binnenin op en neer sprong. "Laat me eruit! Laat me eruit!" riep het weer, en de geleerde, die geen kwaad vermoedde, trok de kurk uit de fles.

Onmiddellijk steeg er een geest uit op en begon te groeien, en groeide zo snel dat hij in een paar ogenblikken voor de geleerde stond, een vreselijke kerel zo groot als de halve boom. "Weet je," riep hij met een afschuwelijke stem, "wat je beloning is omdat je me eruit hebt gelaten?" "Nee," antwoordde de geleerde onbevreesd, "hoe zou ik dat moeten weten?" "Dan zal ik het je vertellen," riep de geest.

"Ik moet je daarvoor wurgen." "Dat had je me eerder moeten vertellen," zei de geleerde, "want dan had ik je opgesloten gelaten. Maar mijn hoofd zal stevig blijven staan, wat je ook doet.

Daarover moet meer dan één persoon geraadpleegd worden." "Meer mensen hier, meer mensen daar," zei de geest. "Je zult de beloning krijgen die je verdiend hebt. Denk je dat ik daar zo lang opgesloten zat als een gunst? Nee, het was een straf voor mij. Ik ben de machtige Mercurius.

Wie mij bevrijdt, moet ik wurgen." "Zachtjes," antwoordde de geleerde, "niet zo snel. Ik moet eerst weten dat je echt in dat kleine flesje opgesloten zat en dat je de juiste geest bent. Als je er weer in kunt kruipen, dan zal ik het geloven, en mag je met mij doen wat je wilt."

De geest zei hooghartig: "Dat is een heel gemakkelijk ding," en trok zich samen, maakte zichzelf zo klein en slank als hij in het begin was, zodat hij door dezelfde opening en helemaal door de hals van de fles weer naar binnen kroop.

Zodra hij binnen was, duwde de geleerde de kurk die hij eruit getrokken had weer in de fles, gooide die tussen de wortels van de eik op zijn oude plaats, en de geest zat weer gevangen.

Nu wilde de geleerde naar zijn vader terugkeren, maar de geest riep heel jammerlijk: "O, laat me eruit! O, laat me eruit!" "Nee," antwoordde de geleerde, "geen tweede keer! Hij die eens mijn leven probeerde te nemen, zal door mij niet worden vrijgelaten, nu ik hem weer gevangen heb." "Als je me vrijlaat," zei de geest, "zal ik je zoveel geven dat je voor de rest van je leven genoeg zult hebben." "Nee," antwoordde de jongen, "je zou me bedriegen zoals de eerste keer." "Je gooit je geluk weg," zei de geest.

"Ik zal je geen kwaad doen, maar je rijkelijk belonen." De geleerde dacht: "Ik zal het erop wagen. Misschien houdt hij zijn woord, en in ieder geval zal hij mij niet te slim af zijn." Toen nam hij de kurk eruit, en de geest steeg op uit de fles als tevoren, rekte zich uit en werd zo groot als een reus.

"Nu zul je je beloning krijgen," zei de geest, en hij overhandigde de geleerde een klein zakje als een pleister, en zei: "Als je het ene uiteinde hiervan over een wond strijkt, zal die genezen, en als je staal of ijzer met het andere uiteinde wrijft, zal het in zilver veranderen." "Dat moet ik eerst eens uitproberen," zei de geleerde, en hij ging naar een boom, trok met zijn bijl de schors eraf en wreef die met het ene uiteinde van de pleister in.

Onmiddellijk sloot de schors zich weer en was genezen. "Nu is het in orde," zei hij tegen de geest, "en we kunnen scheiden." De geest bedankte hem voor zijn bevrijding, en de jongen bedankte de geest voor zijn geschenk, en ging terug naar zijn vader.

"Waar ben je rondgelopen?" zei de vader. "Waarom ben je je werk vergeten? Ik zei meteen al dat je nooit iets zou bereiken." "Maak u geen zorgen, vader, ik zal het inhalen." "Inhalen, inderdaad," zei de vader boos, "dat is geen grote kunst." "Kijk, vader, ik zal die boom daar zo omhakken dat hij splijt." Toen nam hij zijn pleister, wreef de bijl ermee in en gaf een geweldige klap.

Maar omdat het ijzer in zilver was veranderd, sloeg de snede om. "Hé, vader, kijk eens wat een slechte bijl u mij gegeven hebt. Hij is helemaal krom geworden." De vader schrok en zei: "Ach, wat heb je gedaan?

Nu zal ik dat moeten betalen, en ik heb het geld niet, en dat is al het goede dat ik van jouw werk heb gekregen." "Word niet boos," zei de zoon, "ik zal de bijl snel betalen." "O, jij domkop," riep de vader, "hoe zul je die betalen?

Je hebt niets behalve wat ik je geef. Dat zijn studentenstreken die in je hoofd zitten, maar je hebt geen idee van houthakken." Na een tijdje zei de geleerde: "Vader, ik kan echt niet meer werken.

We kunnen beter een dag vrij nemen." "Hè, wat!" antwoordde de vader, "Denk je dat ik met mijn handen in de schoot zal zitten zoals jij? Ik moet doorwerken. Maar jij mag naar huis gaan." "Vader, ik ben hier voor de eerste keer in dit bos.

Ik ken de weg niet alleen. Kom alstublieft met mij mee." Omdat zijn woede nu was bekoeld, liet de vader zich uiteindelijk overhalen en ging met hem naar huis. Toen zei hij tegen de zoon: "Ga je beschadigde bijl verkopen, en kijk wat je ervoor kunt krijgen, en ik zal de rest moeten verdienen om de buurman te betalen." De zoon nam de bijl en droeg hem naar een goudsmid in de stad.

De goudsmid testte hem, legde hem op de weegschaal en zei: "Hij is vierhonderd daalders waard. Ik heb niet zoveel bij me." De zoon zei: "Geef me wat je hebt, en ik zal je de rest lenen." De goudsmid gaf hem driehonderd daalders en bleef honderd in zijn schuld.

Toen ging de zoon naar huis en zei: "Vader, ik heb het geld. Ga naar de buurman en vraag hoeveel hij voor de bijl wil." "Dat weet ik al," antwoordde de oude man. "Eén daalder en zes groschen." "Geef hem dan twee daalders en twaalf groschen, dat is het dubbele en genoeg.

Zie, ik heb genoeg geld," en hij gaf de vader honderd daalders en zei: "U zult geen gebrek kennen. Leef zo comfortabel als u wilt." "Goede hemel!" zei de vader, "Hoe ben je aan deze rijkdom gekomen?" De geleerde vertelde toen hoe alles was gebeurd, en hoe hij, vertrouwend op zijn geluk, zo'n goede vangst had gedaan.

Maar met het geld dat overbleef, ging hij terug naar de hoge school en bleef leren, en omdat hij met zijn pleister alle wonden kon genezen, werd hij de beroemdste dokter in de hele wereld.