Dzielenie radości i smutku

Dawno, dawno temu żył sobie krawiec, który zawsze szukał zwady. Jego żona była dobra, pracowita i miła, ale nigdy nie mogła mu dogodzić. Nieważne, co zrobiła, on nigdy nie był zadowolony. Gderał i łajał, bił ją i tłukł.

Kiedy wreszcie władze się o tym dowiedziały, kazały go aresztować i wtrącić do więzienia, żeby dać mu nauczkę. Trzymano go przez jakiś czas o chlebie i wodzie, a potem wypuszczono. Musiał jednak obiecać, że już nigdy nie będzie bił żony, i że będzie z nią żył w pokoju, dzieląc radość i smutek, jak przystało małżonkom.

Przez jakiś czas wszystko szło dobrze. Ale wkrótce krawiec wrócił do starych nawyków. Znów stał się zrzędliwy i kłótliwy. Ponieważ nie odważył się jej bić, chwytał ją za włosy i wyrywał je. Żona uciekała od niego na podwórze. Gonił ją z miarą i nożycami, rzucając w nią nimi i czymkolwiek innym, co wpadło mu w ręce. Kiedy trafił, śmiał się. Kiedy chybił, krzyczał i przeklinał.

Trwało to tak długo, aż sąsiedzi przyszli żonie z pomocą. Krawiec ponownie stanął przed sędziami, a oni przypomnieli mu o jego obietnicy.

"Drodzy panowie", powiedział krawiec, "dotrzymałem słowa. Nie biłem jej. Dzieliłem z nią radość i smutek."

"Jak to możliwe?" zapytał sędzia. "Ona wnosi tak ciężkie skargi przeciwko tobie."

"Nie pobiłem jej. Ale ponieważ wyglądała tak dziwnie, chciałem przeczesać jej włosy ręką. Uciekła ode mnie i zostawiła mnie złośliwie. Pobiegłem za nią, a żeby przywrócić ją do obowiązku, rzucałem w nią wszystkim, co wpadło mi w rękę, jako ostrzeżenie w dobrej wierze. Dzieliłem z nią także radość i smutek. Za każdym razem, gdy ją uderzyłem, ja byłem pełen radości, a ona smutku. Gdy nie trafiłem, ona była radosna, a ja smutny."

Sędziowie nie byli zadowoleni z tej odpowiedzi. Wymierzyli mu karę, na którą zasłużył.