BokRobot reading edition
Books
FreeDoornroosje
The Sleeping Beauty in the Wood
Charles Perrault
English
Norwegian
German
Polish
Dutch (Belgium)Er waren eens een koning en een koningin die heel verdrietig waren omdat ze geen kinderen hadden. Ze probeerden alles: ze bezochten alle heilige bronnen ter wereld, deden beloften, maakten pelgrimstochten – maar niets hielp. Uiteindelijk werd de koningin zwanger en kreeg ze een dochter. Er werd een prachtige doopceremonie gehouden, en de prinses kreeg alle feeën die ze in het koninkrijk konden vinden als haar peetmoeders (ze vonden er zeven). Zo kon, zoals het gebruik was, elke fee haar een geschenk geven, en zou de prinses over alle denkbare perfecties beschikken.
Na de doopceremonie keerden ze allemaal terug naar het paleis van de koning, waar een groot feest voor de feeën was voorbereid. Voor elke fee werd een prachtige doos van massief goud neergezet, met daarin een lepel, een mes en een vork, allemaal van puur goud en bezet met diamanten en robijnen.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 1-doornroosje-side-1
# chapter_title: Side 1
# book_page: 1 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Er waren eens een koning en een koningin die heel verdrietig waren omdat ze geen kinderen hadden. Ze probeerden alles: ze bezochten alle heilige bronnen ter wereld, deden beloften, maakten pelgrimstochten – maar niets hielp. Uiteindelijk werd de koningin zwanger en kreeg ze een dochter. Er werd een prachtige doopceremonie gehouden, en de prinses kreeg alle feeën die ze in het koninkrijk konden vinden als haar peetmoeders (ze vonden er zeven). Zo kon, zoals het gebruik was, elke fee haar een geschenk geven, en zou de prinses over alle denkbare perfecties beschikken.
Na de doopceremonie keerden ze allemaal terug naar het paleis van de koning, waar een groot feest voor de feeën was voorbereid. Voor elke fee werd een prachtige doos van massief goud neergezet, met daarin een lepel, een mes en een vork, allemaal van puur goud en bezet met diamanten en robijnen.Maar toen ze allemaal aan tafel gingen zitten, zagen ze een oude fee de zaal binnenkomen die ze niet hadden uitgenodigd. Ze had al meer dan vijftig jaar lang een bepaalde toren niet verlaten, en iedereen dacht dat ze ofwel dood was ofwel betoverd.
De koning gaf haar een plaats aan tafel, maar kon haar geen gouden doos geven zoals de anderen, want er waren er slechts zeven gemaakt voor de zeven uitgenodigde feeën. De oude fee voelde zich beledigd en mompelde dreigementen onder haar adem.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 2-doornroosje-side-2
# chapter_title: Side 2
# book_page: 2 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Maar toen ze allemaal aan tafel gingen zitten, zagen ze een oude fee de zaal binnenkomen die ze niet hadden uitgenodigd. Ze had al meer dan vijftig jaar lang een bepaalde toren niet verlaten, en iedereen dacht dat ze ofwel dood was ofwel betoverd.
De koning gaf haar een plaats aan tafel, maar kon haar geen gouden doos geven zoals de anderen, want er waren er slechts zeven gemaakt voor de zeven uitgenodigde feeën. De oude fee voelde zich beledigd en mompelde dreigementen onder haar adem.
Een van de jonge feeën, die vlak bij haar zat, hoorde haar mompelen en vermoedde dat ze de kleine prinses een vreselijk geschenk zou geven. Dus zodra ze van tafel opstonden, verborg de jonge fee zich achter de gordijnen, zodat ze als laatste kon spreken en proberen de kwaadheid van de oude fee ongedaan te maken.
Ondertussen begonnen alle feeën hun geschenken aan de prinses te geven. De jongste gaf haar het geschenk om de mooiste persoon ter wereld te zijn. De volgende gaf haar de scherpzinnigheid van een engel. De derde gaf haar een prachtige gratie in alles wat ze deed. De vierde gaf haar het perfecte vermogen om te dansen. De vijfde gaf haar een stem als die van een nachtegaal. En de zesde gaf haar de vaardigheid om allerlei soorten muziek tot in de perfectie te spelen.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 3-doornroosje-side-3
# chapter_title: Side 3
# book_page: 3 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Een van de jonge feeën, die vlak bij haar zat, hoorde haar mompelen en vermoedde dat ze de kleine prinses een vreselijk geschenk zou geven. Dus zodra ze van tafel opstonden, verborg de jonge fee zich achter de gordijnen, zodat ze als laatste kon spreken en proberen de kwaadheid van de oude fee ongedaan te maken.
Ondertussen begonnen alle feeën hun geschenken aan de prinses te geven. De jongste gaf haar het geschenk om de mooiste persoon ter wereld te zijn. De volgende gaf haar de scherpzinnigheid van een engel. De derde gaf haar een prachtige gratie in alles wat ze deed. De vierde gaf haar het perfecte vermogen om te dansen. De vijfde gaf haar een stem als die van een nachtegaal. En de zesde gaf haar de vaardigheid om allerlei soorten muziek tot in de perfectie te spelen.Toen was het de beurt aan de oude fee. Ze schudde haar hoofd, meer uit kwaadheid dan uit ouderdom, en zei dat de prinses zich aan een spinnewiel zou steken en aan die wond zou sterven. Deze vreselijke voorspelling maakte iedereen bang en iedereen begon te huilen.
Op datzelfde moment kwam de jonge fee uit de coulissen en zei luidkeels: "Maak u geen zorgen, Koning en Koningin. Uw dochter zal niet sterven door deze tegenslag. Het is waar, ik kan niet volledig ongedaan maken wat de oudere fee heeft gedaan. De prinses zal zich inderdaad aan een spinnewiel steken, maar in plaats van te sterven, zal ze in een diepe slaap vallen die honderd jaar zal duren. Aan het einde van die tijd zal een koningszoon komen en haar wakker maken."
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 4-doornroosje-side-4
# chapter_title: Side 4
# book_page: 4 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen was het de beurt aan de oude fee. Ze schudde haar hoofd, meer uit kwaadheid dan uit ouderdom, en zei dat de prinses zich aan een spinnewiel zou steken en aan die wond zou sterven. Deze vreselijke voorspelling maakte iedereen bang en iedereen begon te huilen.
Op datzelfde moment kwam de jonge fee uit de coulissen en zei luidkeels: "Maak u geen zorgen, Koning en Koningin. Uw dochter zal niet sterven door deze tegenslag. Het is waar, ik kan niet volledig ongedaan maken wat de oudere fee heeft gedaan. De prinses zal zich inderdaad aan een spinnewiel steken, maar in plaats van te sterven, zal ze in een diepe slaap vallen die honderd jaar zal duren. Aan het einde van die tijd zal een koningszoon komen en haar wakker maken."Om de door de oude fee voorspelde tegenslag te vermijden, gaf de koning onmiddellijk een proclamatie uit waarin hij iedereen verbood, op straffe van de dood, om met een spinnewiel te spinnen of om een spinnewiel in huis te hebben.
Ongeveer vijftien of zestien jaar later, terwijl de koning en de koningin in een van hun plezierpaleizen verbleven, vermaakte de jonge prinses zich op een dag door door het paleis heen en weer te rennen. Terwijl ze van kamer naar kamer ging, klom ze naar een kleine kamer bovenin een toren, waar een goede oude vrouw alleen zat te spinnen met haar spinnewiel. Deze oude vrouw had nooit van het koninklijke verbod op spinnewielen gehoord.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 5-doornroosje-side-5
# chapter_title: Side 5
# book_page: 5 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Om de door de oude fee voorspelde tegenslag te vermijden, gaf de koning onmiddellijk een proclamatie uit waarin hij iedereen verbood, op straffe van de dood, om met een spinnewiel te spinnen of om een spinnewiel in huis te hebben.
Ongeveer vijftien of zestien jaar later, terwijl de koning en de koningin in een van hun plezierpaleizen verbleven, vermaakte de jonge prinses zich op een dag door door het paleis heen en weer te rennen. Terwijl ze van kamer naar kamer ging, klom ze naar een kleine kamer bovenin een toren, waar een goede oude vrouw alleen zat te spinnen met haar spinnewiel. Deze oude vrouw had nooit van het koninklijke verbod op spinnewielen gehoord.
"Wat doet u daar, goede vrouw?" vroeg de prinses.
"Ik spin, mijn lieve kind," zei de oude vrouw, die niet wist wie ze was.
"Oh!" zei de prinses, "dat is heel mooi. Hoe doet u dat? Geef het aan mij, zodat ik kan zien of ik het ook kan."
Zodra ze het spinnewiel in haar hand had genomen – of ze nu te haastig was, een beetje onhandig was, of omdat de toverspreuk van de fee het zo had bepaald – prikte het spinnewiel haar hand, en ze viel flauw neer.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 6-doornroosje-side-6
# chapter_title: Side 6
# book_page: 6 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Wat doet u daar, goede vrouw?" vroeg de prinses.
"Ik spin, mijn lieve kind," zei de oude vrouw, die niet wist wie ze was.
"Oh!" zei de prinses, "dat is heel mooi. Hoe doet u dat? Geef het aan mij, zodat ik kan zien of ik het ook kan."
Zodra ze het spinnewiel in haar hand had genomen – of ze nu te haastig was, een beetje onhandig was, of omdat de toverspreuk van de fee het zo had bepaald – prikte het spinnewiel haar hand, en ze viel flauw neer.De oude vrouw, die niet wist wat ze moest doen, riep om hulp. Mensen kwamen van alle kanten aangerend. Ze gooiden water op het gezicht van de prinses, maakten haar kleding los, sloegen haar handen en wreef haar slapen in met Hongaarse water, maar niets kon haar wakker maken.
De koning, die op het geluid was toegelopen, herinnerde zich de voorspelling van de feeën. Hij wist dat dit moest gebeuren, want de feeën hadden het gezegd. Daarom liet hij de prinses naar de mooiste kamer van het paleis brengen en legde haar op een bed dat met goud en zilver was geborduurd.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 7-doornroosje-side-7
# chapter_title: Side 7
# book_page: 7 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De oude vrouw, die niet wist wat ze moest doen, riep om hulp. Mensen kwamen van alle kanten aangerend. Ze gooiden water op het gezicht van de prinses, maakten haar kleding los, sloegen haar handen en wreef haar slapen in met Hongaarse water, maar niets kon haar wakker maken.
De koning, die op het geluid was toegelopen, herinnerde zich de voorspelling van de feeën. Hij wist dat dit moest gebeuren, want de feeën hadden het gezegd. Daarom liet hij de prinses naar de mooiste kamer van het paleis brengen en legde haar op een bed dat met goud en zilver was geborduurd.Ze zag eruit als een engel, zo mooi was ze; haar flauwvallen had haar teint helemaal niet aangetast. Haar wangen waren roze en haar lippen waren als koraal. Haar ogen waren gesloten, maar ze ademde zacht, wat iedereen ervan verzekerde dat ze niet dood was.
De koning gaf opdracht dat ze niet gestoord mocht worden en dat ze vredig moest slapen totdat het tijd was om wakker te worden.
De goede fee die haar leven had gered door haar voor honderd jaar in slaap te brengen, bevond zich in het koninkrijk Matakin, twaalfduizend mijl verderop, toen dit ongeluk de prinses overkwam. Maar ze werd onmiddellijk op de hoogte gebracht door een kleine dwerg die zevenmijlslaarzen droeg – laarzen waarmee hij zeven mijl kon afleggen in één stap.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 8-doornroosje-side-8
# chapter_title: Side 8
# book_page: 8 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze zag eruit als een engel, zo mooi was ze; haar flauwvallen had haar teint helemaal niet aangetast. Haar wangen waren roze en haar lippen waren als koraal. Haar ogen waren gesloten, maar ze ademde zacht, wat iedereen ervan verzekerde dat ze niet dood was.
De koning gaf opdracht dat ze niet gestoord mocht worden en dat ze vredig moest slapen totdat het tijd was om wakker te worden.
De goede fee die haar leven had gered door haar voor honderd jaar in slaap te brengen, bevond zich in het koninkrijk Matakin, twaalfduizend mijl verderop, toen dit ongeluk de prinses overkwam. Maar ze werd onmiddellijk op de hoogte gebracht door een kleine dwerg die zevenmijlslaarzen droeg – laarzen waarmee hij zeven mijl kon afleggen in één stap.De fee vertrok onmiddellijk en arriveerde ongeveer een uur later in een vurige wagen die door draken werd getrokken. De koning hielp haar uit de wagen, en zij keurde alles wat hij had gedaan goed. Maar omdat ze zeer vooruitziend was, bedacht ze dat wanneer de prinses wakker zou worden, ze misschien niet zou weten wat ze moest doen, helemaal alleen in het oude paleis.
Dit is wat ze dus deed: Ze raakte met haar toverstaf alles in het paleis aan – behalve de koning en de koningin. Ze raakte de gouvernantes, de hofdames, de dames van de slaapkamer, de heren, de officieren, de stewards, de koks, de onderkoks, de keukenjongens, de wachters met hun beefeaters, de pagina’s en de lakeien aan.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 9-doornroosje-side-9
# chapter_title: Side 9
# book_page: 9 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De fee vertrok onmiddellijk en arriveerde ongeveer een uur later in een vurige wagen die door draken werd getrokken. De koning hielp haar uit de wagen, en zij keurde alles wat hij had gedaan goed. Maar omdat ze zeer vooruitziend was, bedacht ze dat wanneer de prinses wakker zou worden, ze misschien niet zou weten wat ze moest doen, helemaal alleen in het oude paleis.
Dit is wat ze dus deed: Ze raakte met haar toverstaf alles in het paleis aan – behalve de koning en de koningin. Ze raakte de gouvernantes, de hofdames, de dames van de slaapkamer, de heren, de officieren, de stewards, de koks, de onderkoks, de keukenjongens, de wachters met hun beefeaters, de pagina’s en de lakeien aan.Ze raakte ook alle paarden in de stallen en hun grooms aan, de grote honden op de binnenplaats, en zelfs kleine Mopsey, de spaniel van de prinses, die op het bed lag.
Zodra ze ze aanraakte, vielen ze allemaal in slaap, zodat ze niet vóór hun meesteres zouden wakker worden en klaar zouden zijn om haar te dienen wanneer ze hen nodig had. Zelfs de spitten bij de open haard, vol met patrijzen en fazanten, vielen in slaap, en zelfs het vuur zelf. Dit alles gebeurde in een oogwenk. Feeën verspillen geen tijd.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 10-doornroosje-side-10
# chapter_title: Side 10
# book_page: 10 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze raakte ook alle paarden in de stallen en hun grooms aan, de grote honden op de binnenplaats, en zelfs kleine Mopsey, de spaniel van de prinses, die op het bed lag.
Zodra ze ze aanraakte, vielen ze allemaal in slaap, zodat ze niet vóór hun meesteres zouden wakker worden en klaar zouden zijn om haar te dienen wanneer ze hen nodig had. Zelfs de spitten bij de open haard, vol met patrijzen en fazanten, vielen in slaap, en zelfs het vuur zelf. Dit alles gebeurde in een oogwenk. Feeën verspillen geen tijd.Toen kusten de koning en de koningin hun lieve kind, zonder haar wakker te maken, en verlieten het paleis. Ze gaven een proclamatie uit dat niemand zich mocht wagen het paleis te naderen. Maar dat was niet nodig, want binnen een kwartier groeiden er rond het hele park zoveel bomen, groot en klein, struiken en bramen, die zo met elkaar verstrengeld waren dat noch mens noch dier erdoorheen kon.
Men kon alleen de toppen van de paleistorens zien, en dat nog maar van ver. Iedereen geloofde dat de fee dit had gedaan, zodat de prinses, terwijl ze sliep, niets te vrezen had van nieuwsgierige mensen.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 11-doornroosje-side-11
# chapter_title: Side 11
# book_page: 11 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Toen kusten de koning en de koningin hun lieve kind, zonder haar wakker te maken, en verlieten het paleis. Ze gaven een proclamatie uit dat niemand zich mocht wagen het paleis te naderen. Maar dat was niet nodig, want binnen een kwartier groeiden er rond het hele park zoveel bomen, groot en klein, struiken en bramen, die zo met elkaar verstrengeld waren dat noch mens noch dier erdoorheen kon.
Men kon alleen de toppen van de paleistorens zien, en dat nog maar van ver. Iedereen geloofde dat de fee dit had gedaan, zodat de prinses, terwijl ze sliep, niets te vrezen had van nieuwsgierige mensen.
Honderd jaar gingen voorbij. De zoon van de toenmalige koning, die uit een andere familie kwam dan de slapende prinses, ging op jacht in die streek. Hij vroeg zich af wat die torens waren die hij midden in een groot, dicht bos zag.
Iedereen antwoordde volgens wat hij had gehoord. Sommigen zeiden dat het een oud, vervallen kasteel was, waar geesten rondwaarden. Anderen beweerden dat alle tovenaars en heksen van het land daar hun sabbat hielden. De algemene mening was dat er een ogre woonde die alle kleine kinderen die hij kon vangen meenam om ze op zijn gemak op te eten, want niemand anders kon door het bos heen.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 12-doornroosje-side-12
# chapter_title: Side 12
# book_page: 12 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
* * * * *
Honderd jaar gingen voorbij. De zoon van de toenmalige koning, die uit een andere familie kwam dan de slapende prinses, ging op jacht in die streek. Hij vroeg zich af wat die torens waren die hij midden in een groot, dicht bos zag.
Iedereen antwoordde volgens wat hij had gehoord. Sommigen zeiden dat het een oud, vervallen kasteel was, waar geesten rondwaarden. Anderen beweerden dat alle tovenaars en heksen van het land daar hun sabbat hielden. De algemene mening was dat er een ogre woonde die alle kleine kinderen die hij kon vangen meenam om ze op zijn gemak op te eten, want niemand anders kon door het bos heen.De prins wist niet wat hij moest geloven, totdat een oude boer tegen hem sprak: "Hoogheid, het is al meer dan vijftig jaar geleden dat ik mijn vader het volgende hoorde zeggen – en hij had het van mijn grootvader gehoord –: Er was eens een prinses in dit kasteel, de mooiste die ooit was gezien.
Ze zou daar honderd jaar slapen en door de zoon van een koning worden wakker gemaakt, want voor hem was ze bestemd." Bij deze woorden raakte de jonge prins opgewonden. Zonder een moment te twijfelen geloofde hij dat hij dit avontuur kon beëindigen, en gedreven door liefde en eer besloot hij meteen om het zelf te gaan zien.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 13-doornroosje-side-13
# chapter_title: Side 13
# book_page: 13 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De prins wist niet wat hij moest geloven, totdat een oude boer tegen hem sprak: "Hoogheid, het is al meer dan vijftig jaar geleden dat ik mijn vader het volgende hoorde zeggen – en hij had het van mijn grootvader gehoord –: Er was eens een prinses in dit kasteel, de mooiste die ooit was gezien.
Ze zou daar honderd jaar slapen en door de zoon van een koning worden wakker gemaakt, want voor hem was ze bestemd." Bij deze woorden raakte de jonge prins opgewonden. Zonder een moment te twijfelen geloofde hij dat hij dit avontuur kon beëindigen, en gedreven door liefde en eer besloot hij meteen om het zelf te gaan zien.Zodra hij op weg ging naar het bos, maakten alle grote bomen, struiken en bramen vanzelf plaats om hem te laten passeren. Hij liep naar het kasteel aan het einde van een grote laan, die hij binnenging.
Tot zijn verbazing kon niemand van zijn mensen hem volgen, want de bomen sloten zich weer dicht nadat hij was gepasseerd. Maar hij stopte niet; een jonge en liefhebbende prins is altijd dapper. Hij betrad een ruime buitenplaats, waar alles wat hij zag zelfs de dapperste persoon met afschuw zou hebben bevroren.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 14-doornroosje-side-14
# chapter_title: Side 14
# book_page: 14 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Zodra hij op weg ging naar het bos, maakten alle grote bomen, struiken en bramen vanzelf plaats om hem te laten passeren. Hij liep naar het kasteel aan het einde van een grote laan, die hij binnenging.
Tot zijn verbazing kon niemand van zijn mensen hem volgen, want de bomen sloten zich weer dicht nadat hij was gepasseerd. Maar hij stopte niet; een jonge en liefhebbende prins is altijd dapper. Hij betrad een ruime buitenplaats, waar alles wat hij zag zelfs de dapperste persoon met afschuw zou hebben bevroren.
Er heerste een vreselijke stilte. Het beeld van de dood was overal te zien, met niets dan uitgestrekte lichamen van mensen en dieren, die allemaal dood leken. Maar hij wist door de rode gezichten en puistige neuzen van de bewakers dat ze slechts sliepen, en hun bekers, waarin nog enkele druppels wijn zaten, toonden aan dat ze in slaap waren gevallen tijdens het drinken.
Hij stak een marmeren binnenplaats over, ging de trap op en betrad de wachtkamer, waar de bewakers in hun rijen stonden, hun musketten op hun schouders, en zo hard mogelijk snurkten. Daarna liep hij door verschillende kamers vol heren en dames, die allemaal sliepen; sommigen stonden, anderen zaten. Eindelijk betrad hij een met goud vergulde kamer, waar hij op een bed met open gordijnen het mooiste gezicht zag dat ooit was gezien: een prinses die ongeveer vijftien of zestien jaar oud leek, met een heldere, bijna oogverblindende schoonheid die goddelijk leek. Hij naderde haar met beven en bewondering en knielde voor haar neer.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 15-doornroosje-side-15
# chapter_title: Side 15
# book_page: 15 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Er heerste een vreselijke stilte. Het beeld van de dood was overal te zien, met niets dan uitgestrekte lichamen van mensen en dieren, die allemaal dood leken. Maar hij wist door de rode gezichten en puistige neuzen van de bewakers dat ze slechts sliepen, en hun bekers, waarin nog enkele druppels wijn zaten, toonden aan dat ze in slaap waren gevallen tijdens het drinken.
Hij stak een marmeren binnenplaats over, ging de trap op en betrad de wachtkamer, waar de bewakers in hun rijen stonden, hun musketten op hun schouders, en zo hard mogelijk snurkten. Daarna liep hij door verschillende kamers vol heren en dames, die allemaal sliepen; sommigen stonden, anderen zaten. Eindelijk betrad hij een met goud vergulde kamer, waar hij op een bed met open gordijnen het mooiste gezicht zag dat ooit was gezien: een prinses die ongeveer vijftien of zestien jaar oud leek, met een heldere, bijna oogverblindende schoonheid die goddelijk leek. Hij naderde haar met beven en bewondering en knielde voor haar neer.En nu, omdat de betovering voorbij was, werd de prinses wakker. Ze keek hem aan met ogen die tederder waren dan men op het eerste gezicht zou verwachten. "Ben jij het, mijn prins?" zei ze. "Je hebt lang gewacht."
De prins, gecharmeerd door haar woorden en nog meer door de manier waarop ze ze uitsprak, wist niet hoe hij zijn vreugde en dankbaarheid moest tonen. Hij verzekerde haar dat hij meer van haar hield dan van zichzelf.
Zijn woorden waren niet erg ordelijk, maar dat vond ze nog leuker: weinig welbespraaktheid, maar veel liefde. Hij was nog nerveuzer dan zij, wat niet verrassend is, want zij had de tijd gehad om na te denken over wat ze tegen hem zou zeggen.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 16-doornroosje-side-16
# chapter_title: Side 16
# book_page: 16 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
En nu, omdat de betovering voorbij was, werd de prinses wakker. Ze keek hem aan met ogen die tederder waren dan men op het eerste gezicht zou verwachten. "Ben jij het, mijn prins?" zei ze. "Je hebt lang gewacht."
De prins, gecharmeerd door haar woorden en nog meer door de manier waarop ze ze uitsprak, wist niet hoe hij zijn vreugde en dankbaarheid moest tonen. Hij verzekerde haar dat hij meer van haar hield dan van zichzelf.
Zijn woorden waren niet erg ordelijk, maar dat vond ze nog leuker: weinig welbespraaktheid, maar veel liefde. Hij was nog nerveuzer dan zij, wat niet verrassend is, want zij had de tijd gehad om na te denken over wat ze tegen hem zou zeggen.Het is zeer waarschijnlijk (hoewel het verhaal het niet vermeldt) dat de goede fee haar tijdens haar lange slaap met aangename dromen had vermaakt. Kortom, toen ze vier uur lang met elkaar hadden gepraat, hadden ze nog niet eens de helft van wat ze te zeggen hadden gezegd.
Ondertussen werd het hele paleis wakker. Iedereen dacht aan zijn eigen zaken, en aangezien niemand van hen verliefd was, hadden ze honger. De hoofddame, die net zo honger had als iedereen, werd ongeduldig en zei luid tegen de prinses dat het avondeten klaar was. De prins hielp de prinses opstaan; ze was volledig gekleed, en wel heel prachtig, maar de prins zorgde ervoor dat hij haar niet vertelde dat ze zich had aangekleed zoals zijn overgrootmoeder, met een kanten kraag over een hoge halslijn. Ze zag er hoe dan ook nog steeds mooi en charmant uit.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 17-doornroosje-side-17
# chapter_title: Side 17
# book_page: 17 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Het is zeer waarschijnlijk (hoewel het verhaal het niet vermeldt) dat de goede fee haar tijdens haar lange slaap met aangename dromen had vermaakt. Kortom, toen ze vier uur lang met elkaar hadden gepraat, hadden ze nog niet eens de helft van wat ze te zeggen hadden gezegd.
Ondertussen werd het hele paleis wakker. Iedereen dacht aan zijn eigen zaken, en aangezien niemand van hen verliefd was, hadden ze honger. De hoofddame, die net zo honger had als iedereen, werd ongeduldig en zei luid tegen de prinses dat het avondeten klaar was. De prins hielp de prinses opstaan; ze was volledig gekleed, en wel heel prachtig, maar de prins zorgde ervoor dat hij haar niet vertelde dat ze zich had aangekleed zoals zijn overgrootmoeder, met een kanten kraag over een hoge halslijn. Ze zag er hoe dan ook nog steeds mooi en charmant uit.Ze gingen naar de grote spiegelzaal, waar ze gingen dineren, bediend door de officieren van de prinses. Violisten en hoboïsten speelden oude melodieën, die heel mooi waren, ook al was het meer dan honderd jaar geleden dat ze voor het laatst waren gespeeld.
Na het diner trouwden ze, zonder tijd te verliezen, in de kapel van het kasteel, waarbij de hoofddame de gordijnen dichttrok. Ze sliepen maar heel weinig; de prinses had dat niet nodig, en de prins vertrok de volgende ochtend om terug te keren naar de stad, waar zijn vader zich vast zorgen om hem maakte.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 18-doornroosje-side-18
# chapter_title: Side 18
# book_page: 18 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze gingen naar de grote spiegelzaal, waar ze gingen dineren, bediend door de officieren van de prinses. Violisten en hoboïsten speelden oude melodieën, die heel mooi waren, ook al was het meer dan honderd jaar geleden dat ze voor het laatst waren gespeeld.
Na het diner trouwden ze, zonder tijd te verliezen, in de kapel van het kasteel, waarbij de hoofddame de gordijnen dichttrok. Ze sliepen maar heel weinig; de prinses had dat niet nodig, en de prins vertrok de volgende ochtend om terug te keren naar de stad, waar zijn vader zich vast zorgen om hem maakte.De prins vertelde zijn vader dat hij tijdens de jacht in het bos was verdwaald en in het huisje van een koolmaker had geslapen, waar hij kaas en bruin brood had gegeten.
De koning, die een rustig karakter had, geloofde hem. Maar zijn moeder kon niet overtuigd worden. Ze merkte dat hij bijna elke dag ging jagen en altijd een of ander excuus had wanneer hij drie of vier nachten achter elkaar wegbleef. Ze twijfelde niet langer aan het feit dat hij een liefdesrelatie had. In feite woonde hij meer dan twee jaar bij de prinses, en ze kregen twee kinderen. De oudste, een dochter, heette Aurora, en de jongste, een zoon, werd Day genoemd, omdat hij nog knapper was dan zijn zus.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 19-doornroosje-side-19
# chapter_title: Side 19
# book_page: 19 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De prins vertelde zijn vader dat hij tijdens de jacht in het bos was verdwaald en in het huisje van een koolmaker had geslapen, waar hij kaas en bruin brood had gegeten.
De koning, die een rustig karakter had, geloofde hem. Maar zijn moeder kon niet overtuigd worden. Ze merkte dat hij bijna elke dag ging jagen en altijd een of ander excuus had wanneer hij drie of vier nachten achter elkaar wegbleef. Ze twijfelde niet langer aan het feit dat hij een liefdesrelatie had. In feite woonde hij meer dan twee jaar bij de prinses, en ze kregen twee kinderen. De oudste, een dochter, heette Aurora, en de jongste, een zoon, werd Day genoemd, omdat hij nog knapper was dan zijn zus.De koningin zei meermaals tegen haar zoon, in de hoop dat hij haar iets zou toevertrouwen, dat een jongeman van zijn leven moest genieten. Maar hij durfde haar nooit zijn geheim te vertellen. Hij vreesde haar, hoewel hij van haar hield, want ze kwam uit het ras van de ogres. De koning was alleen met haar getrouwd vanwege haar enorme rijkdommen. Er werd zelfs aan het hof gefluisterd dat ze ogre-achtige neigingen had en dat ze, telkens wanneer ze kleine kinderen voorbij zag komen, met grote moeite kon weerstaan om ze aan te vallen. Dus vertelde de prins haar nooit een woord.
Maar toen de koning ongeveer twee jaar later stierf, werd de prins zelf koning. Hij maakte zijn huwelijk openlijk bekend en ging in grote processie om zijn koningin uit het kasteel te halen. Ze maakten een prachtige intocht in de hoofdstad, waarbij de koningin tussen haar twee kinderen reed.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 20-doornroosje-side-20
# chapter_title: Side 20
# book_page: 20 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
De koningin zei meermaals tegen haar zoon, in de hoop dat hij haar iets zou toevertrouwen, dat een jongeman van zijn leven moest genieten. Maar hij durfde haar nooit zijn geheim te vertellen. Hij vreesde haar, hoewel hij van haar hield, want ze kwam uit het ras van de ogres. De koning was alleen met haar getrouwd vanwege haar enorme rijkdommen. Er werd zelfs aan het hof gefluisterd dat ze ogre-achtige neigingen had en dat ze, telkens wanneer ze kleine kinderen voorbij zag komen, met grote moeite kon weerstaan om ze aan te vallen. Dus vertelde de prins haar nooit een woord.
Maar toen de koning ongeveer twee jaar later stierf, werd de prins zelf koning. Hij maakte zijn huwelijk openlijk bekend en ging in grote processie om zijn koningin uit het kasteel te halen. Ze maakten een prachtige intocht in de hoofdstad, waarbij de koningin tussen haar twee kinderen reed.Enige tijd later ging de koning oorlog voeren tegen keizer Cantalabutte, zijn buurman. Hij liet het bestuur van het koninkrijk over aan de koningin-moeder en droeg zijn vrouw en kinderen nadrukkelijk aan haar zorg toe. De oorlog duurde de hele zomer, en zodra hij weg was, stuurde de koningin-moeder haar schoondochter en de kinderen naar een landhuis in het bos, waar ze gemakkelijker aan haar vreselijke verlangen kon voldoen.
Enkele dagen later ging ze zelf daarheen en zei tegen haar keukenmeester: "Ik wil morgen kleine Aurora als avondeten."
"Ach, mevrouw!", riep de keukenmeester.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 21-doornroosje-side-21
# chapter_title: Side 21
# book_page: 21 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Enige tijd later ging de koning oorlog voeren tegen keizer Cantalabutte, zijn buurman. Hij liet het bestuur van het koninkrijk over aan de koningin-moeder en droeg zijn vrouw en kinderen nadrukkelijk aan haar zorg toe. De oorlog duurde de hele zomer, en zodra hij weg was, stuurde de koningin-moeder haar schoondochter en de kinderen naar een landhuis in het bos, waar ze gemakkelijker aan haar vreselijke verlangen kon voldoen.
Enkele dagen later ging ze zelf daarheen en zei tegen haar keukenmeester: "Ik wil morgen kleine Aurora als avondeten."
"Ach, mevrouw!", riep de keukenmeester."Zo zal het zijn," antwoordde de koningin (in de toon van een ogress die een sterke behoefte had aan vers vlees), "en ik zal haar eten met een saus Robert."
De arme man wist dat hij geen spelletjes kon spelen met ogressen. Hij pakte zijn grote mes, ging naar de kamer van kleine Aurora. Ze was vier jaar oud en kwam naar hem toe gerend, springend en lachend, om hem te knuffelen en om snoep te vragen.
Hij begon te huilen, het grote mes viel uit zijn hand en hij ging naar de achtertuin, doodde een klein lammetje en bereidde het met zo'n goede saus dat zijn meesteres zei dat ze nog nooit zoiets lekkers had gegeten.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 22-doornroosje-side-22
# chapter_title: Side 22
# book_page: 22 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Zo zal het zijn," antwoordde de koningin (in de toon van een ogress die een sterke behoefte had aan vers vlees), "en ik zal haar eten met een saus Robert."
De arme man wist dat hij geen spelletjes kon spelen met ogressen. Hij pakte zijn grote mes, ging naar de kamer van kleine Aurora. Ze was vier jaar oud en kwam naar hem toe gerend, springend en lachend, om hem te knuffelen en om snoep te vragen.
Hij begon te huilen, het grote mes viel uit zijn hand en hij ging naar de achtertuin, doodde een klein lammetje en bereidde het met zo'n goede saus dat zijn meesteres zei dat ze nog nooit zoiets lekkers had gegeten.Intussen had hij kleine Aurora naar zijn vrouw gebracht, die haar verborg in de kamer aan het einde van de binnenplaats.
Ongeveer acht dagen later zei de kwade koningin tegen de keukenmeester: "Ik wil kleine Day als avondeten."
Hij antwoordde niet, vastbesloten om haar zoals vroeger te misleiden. Hij ging op zoek naar kleine Day en zag hem met een stukje folie spelen, terwijl hij met een grote aap schermde. Het kind was pas drie jaar oud. Hij pakte hem op en droeg hem naar zijn vrouw, om hem samen met zijn zusje in haar kamer te verbergen. In plaats van kleine Day bereidde hij een zacht lammetje, wat de ogress heerlijk vond.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 23-doornroosje-side-23
# chapter_title: Side 23
# book_page: 23 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Intussen had hij kleine Aurora naar zijn vrouw gebracht, die haar verborg in de kamer aan het einde van de binnenplaats.
Ongeveer acht dagen later zei de kwade koningin tegen de keukenmeester: "Ik wil kleine Day als avondeten."
Hij antwoordde niet, vastbesloten om haar zoals vroeger te misleiden. Hij ging op zoek naar kleine Day en zag hem met een stukje folie spelen, terwijl hij met een grote aap schermde. Het kind was pas drie jaar oud. Hij pakte hem op en droeg hem naar zijn vrouw, om hem samen met zijn zusje in haar kamer te verbergen. In plaats van kleine Day bereidde hij een zacht lammetje, wat de ogress heerlijk vond.
Tot nu toe ging alles goed. Maar op een avond zei de kwade koningin tegen haar keukenmeester: "Ik wil de koningin opeten met dezelfde saus waarmee ik haar kinderen heb gegeten."
Nu wanhopte de arme keukenmeester dat hij haar kon misleiden. De jonge koningin was al meer dan twintig jaar oud (als je de honderd jaar die ze had geslapen niet meetelt); haar huid was enigszins taai, hoewel ze een heel lichte en witte teint had, en hij kon geen dier in de tuin vinden dat stevig genoeg was.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 24-doornroosje-side-24
# chapter_title: Side 24
# book_page: 24 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Tot nu toe ging alles goed. Maar op een avond zei de kwade koningin tegen haar keukenmeester: "Ik wil de koningin opeten met dezelfde saus waarmee ik haar kinderen heb gegeten."
Nu wanhopte de arme keukenmeester dat hij haar kon misleiden. De jonge koningin was al meer dan twintig jaar oud (als je de honderd jaar die ze had geslapen niet meetelt); haar huid was enigszins taai, hoewel ze een heel lichte en witte teint had, en hij kon geen dier in de tuin vinden dat stevig genoeg was.Dus besloot hij de koningin haar keel door te snijden om zijn eigen leven te redden. Hij ging naar haar kamer, met het plan om het snel te doen, en maakte zichzelf zo woedend mogelijk. Hij ging de kamer van de jonge koningin binnen met zijn dolk in zijn hand.
Hij wilde haar echter niet verrassen. Met groot respect vertelde hij haar de bevelen die hij van de koningin-moeder had ontvangen.
"Doe het, doe het," zei ze, terwijl ze haar nek uitstak. "Voer je bevelen uit, en ik ga naar mijn kinderen, mijn arme kinderen, van wie ik zoveel hield en zo teder hield." Ze dacht dat ze dood waren, omdat ze zonder haar medeweten waren weggevoerd.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 25-doornroosje-side-25
# chapter_title: Side 25
# book_page: 25 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Dus besloot hij de koningin haar keel door te snijden om zijn eigen leven te redden. Hij ging naar haar kamer, met het plan om het snel te doen, en maakte zichzelf zo woedend mogelijk. Hij ging de kamer van de jonge koningin binnen met zijn dolk in zijn hand.
Hij wilde haar echter niet verrassen. Met groot respect vertelde hij haar de bevelen die hij van de koningin-moeder had ontvangen.
"Doe het, doe het," zei ze, terwijl ze haar nek uitstak. "Voer je bevelen uit, en ik ga naar mijn kinderen, mijn arme kinderen, van wie ik zoveel hield en zo teder hield." Ze dacht dat ze dood waren, omdat ze zonder haar medeweten waren weggevoerd.
"Nee, nee, mevrouw!" riep de arme keukenmeester in tranen. "U zult niet sterven, en u zult uw kinderen weerzien. Ze zijn verborgen in mijn woning. Ik zal de koningin nog een keer misleiden door haar in uw plaats een jonge hinde te geven."
Hij leidde haar onmiddellijk naar zijn kamer, waar hij haar achterliet om haar kinderen te omhelzen en met hen te huilen. Daarna ging hij een hinde opmaken, die de koningin als avondeten at, met evenveel eetlust alsof het de jonge koningin zelf was geweest. Ze was uiterst tevreden met haar wreedheid en had een verhaal verzonnen om aan de koning te vertellen wanneer hij terugkwam: dat vraatzuchtige wolven de koningin en haar twee kinderen hadden opgegeten.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 26-doornroosje-side-26
# chapter_title: Side 26
# book_page: 26 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
"Nee, nee, mevrouw!" riep de arme keukenmeester in tranen. "U zult niet sterven, en u zult uw kinderen weerzien. Ze zijn verborgen in mijn woning. Ik zal de koningin nog een keer misleiden door haar in uw plaats een jonge hinde te geven."
Hij leidde haar onmiddellijk naar zijn kamer, waar hij haar achterliet om haar kinderen te omhelzen en met hen te huilen. Daarna ging hij een hinde opmaken, die de koningin als avondeten at, met evenveel eetlust alsof het de jonge koningin zelf was geweest. Ze was uiterst tevreden met haar wreedheid en had een verhaal verzonnen om aan de koning te vertellen wanneer hij terugkwam: dat vraatzuchtige wolven de koningin en haar twee kinderen hadden opgegeten.Op een avond, toen ze door de paleisbinnenplaatsen zwierf en probeerde de geur van vers vlees op te vangen, hoorde ze de kleine Day in een kamer op de begane grond huilen, omdat zijn moeder hem op het punt stond te slaan omdat hij stout was geweest. Tegelijkertijd hoorde ze de kleine Aurora haar broer om vergiffenis smeken.
De ogress herkende de stemmen van de koningin en haar kinderen. Woedend omdat ze bedrogen was, gaf ze de volgende ochtend bij zonsopgang, met een vreselijke stem die iedereen deed huiveren, het bevel om een grote ton midden op de grote binnenplaats te brengen. Ze liet die vullen met padden, adders, slangen en allerlei soorten serpenten, zodat de koningin, haar kinderen, de keukenmeester, zijn vrouw en het dienstmeisje erin konden worden gegooid met hun handen op hun rug gebonden, zoals zij had bevolen.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 27-doornroosje-side-27
# chapter_title: Side 27
# book_page: 27 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Op een avond, toen ze door de paleisbinnenplaatsen zwierf en probeerde de geur van vers vlees op te vangen, hoorde ze de kleine Day in een kamer op de begane grond huilen, omdat zijn moeder hem op het punt stond te slaan omdat hij stout was geweest. Tegelijkertijd hoorde ze de kleine Aurora haar broer om vergiffenis smeken.
De ogress herkende de stemmen van de koningin en haar kinderen. Woedend omdat ze bedrogen was, gaf ze de volgende ochtend bij zonsopgang, met een vreselijke stem die iedereen deed huiveren, het bevel om een grote ton midden op de grote binnenplaats te brengen. Ze liet die vullen met padden, adders, slangen en allerlei soorten serpenten, zodat de koningin, haar kinderen, de keukenmeester, zijn vrouw en het dienstmeisje erin konden worden gegooid met hun handen op hun rug gebonden, zoals zij had bevolen.Ze werden naar buiten gebracht, en de beulen stonden op het punt hen in de ton te gooien, toen de koning (die niet zo snel verwacht werd) te paard de binnenplaats binnenreed (hij was met spoed gekomen). Hij vroeg, vol verbazing, wat dat vreselijke schouwspel betekende. Niemand durfde het hem te vertellen.
De ogress, woedend over wat er was gebeurd, wierp zich met haar hoofd voorop in de ton en werd onmiddellijk verslonden door de lelijke wezens die ze voor anderen had laten brengen. De koning had medelijden, want ze was zijn moeder, maar al snel troostte hij zich met zijn mooie vrouw en zijn lieve kinderen.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 28-doornroosje-side-28
# chapter_title: Side 28
# book_page: 28 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
Ze werden naar buiten gebracht, en de beulen stonden op het punt hen in de ton te gooien, toen de koning (die niet zo snel verwacht werd) te paard de binnenplaats binnenreed (hij was met spoed gekomen). Hij vroeg, vol verbazing, wat dat vreselijke schouwspel betekende. Niemand durfde het hem te vertellen.
De ogress, woedend over wat er was gebeurd, wierp zich met haar hoofd voorop in de ton en werd onmiddellijk verslonden door de lelijke wezens die ze voor anderen had laten brengen. De koning had medelijden, want ze was zijn moeder, maar al snel troostte hij zich met zijn mooie vrouw en zijn lieve kinderen.De moraal
Het is natuurlijk genoeg om een knappe, rijke echtgenoot met een lief karakter en nog vele jaren te leven te krijgen, dat klopt. Maar honderd jaar op hem wachten, en dat allemaal terwijl je slaapt, is iets geheel nieuws. Tegenwoordig slaapt geen enkele vrouw nog zo diep.
Toch lijkt dit verhaal te laten zien dat zelfs wanneer gelukkige huwelijken met enkele vervelende obstakels te kampen hebben, ze er niet minder gelukkig om zijn dat ze langzaam tot stand komen. Het is alleen maar logisch dat mooie dames ernaar verlangen om de geneugten van het huwelijk te delen; dus heb ik niet het hart om een moraal te prediken die buiten hun bereik ligt.
# book_id: global-age-version-3709fdb04cb24fa4a45333fd98c05b60
# book_title: Doornroosje
# chapter_id: 29-doornroosje-side-29
# chapter_title: Side 29
# book_page: 29 / 29
# chapter_page: 1
# language: nl-be
# content_format: markdown
# reading_structure: unknown
# render_mode: prose
_De moraal_
Het is natuurlijk genoeg om een knappe, rijke echtgenoot met een lief karakter en nog vele jaren te leven te krijgen, dat klopt. Maar honderd jaar op hem wachten, en dat allemaal terwijl je slaapt, is iets geheel nieuws. Tegenwoordig slaapt geen enkele vrouw nog zo diep.
Toch lijkt dit verhaal te laten zien dat zelfs wanneer gelukkige huwelijken met enkele vervelende obstakels te kampen hebben, ze er niet minder gelukkig om zijn dat ze langzaam tot stand komen. Het is alleen maar logisch dat mooie dames ernaar verlangen om de geneugten van het huwelijk te delen; dus heb ik niet het hart om een moraal te prediken die buiten hun bereik ligt.
BokRobot
BokRobot brings together books and fairy tales to read and explore. Discover a growing collection, or create books and fairy tales of your own.