A French Puck

In het midden van Frankrijk, waar er groene weiden en dalen zijn, woonde een ondeugende geest. Hij hield ervan om streken uit te halen met iedereen, vooral met herders en koeherders. Nooit wisten ze wanneer ze veilig voor hem waren, want hij kon zich veranderen in een man, een vrouw of een kind, een stok, een geit of een ploeg.

Er was maar één ding waar hij niet in kon veranderen: een naald. Hij kon zich wel veranderen in een naald, maar hoe hard hij ook probeerde, hij kreeg het oog van de naald niet voor elkaar. Elke vrouw zou hem meteen ontdekt hebben, en dat wist hij.

De tijd dat de stoute geest (die wij Puck noemen) het liefst koos om zijn streken uit te halen, was rond middernacht, net wanneer de herders en koeherders, uitgeput na een lange dag werken, diep sliepen. Dan ging hij de stal binnen en maakte de kettingen los die elke koe op zijn plaats hielden, en liet ze met een harde klap op de grond vallen.

Het lawaai was zo krachtig dat het de koeherders wekte, hoe moe ze ook waren, en ze sleepten zich vermoeid naar de stal om de kettingen weer op hun plaats te zetten. Maar zodra ze terug in bed lagen, gebeurde hetzelfde opnieuw, en zo ging het door tot de ochtend.

Of ook kon Puck de nacht doorbrengen met het vlechten van manen en staarten van twee paarden, zodat het de stalknechten uren kostte om ze 's ochtends in orde te krijgen, terwijl Puck, verstopt in het hooi van de schuur, naar buiten keek en zich kostelijk amuseerde.

Op een avond, meer dan tachtig jaar geleden, liep een man die Willem heette langs een beek. Hij merkte een schaap op dat luid blaatte. Willem dacht dat het verdwaald moest zijn van de kudde, en dat hij het mee naar huis moest nemen totdat hij ontdekte van wie het was.

Hij liep naar het schaap toe, en aangezien het er zo moe uitzag dat het nauwelijks kon lopen, tilde hij het op zijn schouders en liep verder. Het schaap was behoorlijk zwaar, maar de goede man was barmhartig en waggelde verder zo goed als hij kon.

"Het is niet zo ver meer," dacht hij toen hij bij een laan met walnotenbomen kwam. Plotseling sprak een stem boven zijn hoofd, en hij schrok zo erg dat hij opsprong.

"Waar ben je?" zei de stem, en het schaap antwoordde:

"Hier, op de schouders van een ezel."

Op het volgende moment stond het schaap op de grond en Willem rende naar huis zo snel als hij kon. Maar terwijl hij rende, klonk er een lach die ook een beetje op een geblaat leek, in zijn oren. En ook al probeerde hij niet te luisteren, de woorden bereikten hem: "Oh, wat heb ik een plezier gehad!"

Puck zorgde ervoor dat hij niet altijd zijn streken op dezelfde plaats uithaalde, maar bezocht het ene dorp na het andere, zodat iedereen beefde van angst om zijn volgende slachtoffer te worden. Na een tijdje werd hij het beu van koeherders en herders, en vroeg zich af of er niet iemand anders was om zich mee te amuseren.

Uiteindelijk hoorde hij over een jong paar dat naar de dichtstbijzijnde stad zou gaan om alles te kopen wat ze nodig hadden om hun huis in te richten. Er zeker van dat ze iets zouden vergeten dat ze niet konden missen, wachtte Puck geduldig tot ze met hun kar aan kwamen rollen op weg naar huis.

Hij veranderde zich in een vlieg om hun gesprek af te luisteren.

Lang was het heel saai – alleen maar praten over hun huwelijksdag volgende maand en wie er uitgenodigd zouden worden. Dit bracht de bruid bij de bruidsjurk, en ze gaf een kleine gil.

"Denk eens! Oh, hoe kon ik zo dom zijn! Ik ben vergeten draad in verschillende kleuren te kopen die bij mijn kleren passen!"

"Oh nee!" riep de jonge man uit. "Dat is jammer; en zei je niet dat de naaister morgen komt?"

"Ja, dat zei ik," en toen plotseling gaf ze opnieuw een kleine gil, die heel anders klonk dan de eerste. "Kijk! Kijk!"

De bruidegom keek opzij, en aan de ene kant van de weg lag een grote klos draad in alle kleuren – in alle kleuren, dat wil zeggen, die bij de jurken pasten die achter op de kar vastgebonden waren.

"Nee, wat een geluk!" riep hij en sprong eruit om het op te halen. "Je zou denken dat een fee het daar met opzet had neergelegd."

"Misschien heeft ze dat wel," lachte het meisje, en op dat moment dacht ze een echo van haar lach te horen komen van het paard, maar dat was natuurlijk onzin.

De naaister was verrukt over de draad die ze kreeg. Die paste zo perfect bij de stoffen, en hij maakte nooit knopen of brak niet de hele tijd, zoals de meeste draad doet. Ze werd veel sneller klaar met haar werk dan ze had verwacht, en de bruid zei dat ze naar de kerk moest komen om haar in de bruidsjurk te zien.

Er stond een grote menigte te kijken naar de huwelijksplechtigheid, want de jongeren waren erg populair in de buurt, en hun ouders waren zeer rijk. De deuren stonden open, en de bruid kon van veraf gezien worden, terwijl ze onder de kastanjelaan liep.

"Wat een mooi meisje!" riepen de mannen uit. "Wat een prachtige jurk!" fluisterden de vrouwen. Maar net toen ze de kerk binnenliep en de hand nam van de bruidegom, die op haar wachtte, klonk er een luid geluid.

"Knak! knak! Knak! knak!" en de bruidskleren vielen op de grond, tot grote verwarring van de draagster.

Niet dat de huwelijksplechtigheid werd uitgesteld voor zo'n kleinigheid! Mantels in overvloed werden onmiddellijk aangeboden aan de jonge bruid, maar ze was zo overstuur dat ze haar tranen nauwelijks kon bedwingen. Een van de gasten, nieuwsgieriger dan de anderen, bleef achter om de jurk te onderzoeken, vastbesloten om de oorzaak van de ramp te vinden.

"De draad moet slecht geweest zijn," zei ze tegen zichzelf. "Ik wil zien of ik hem kan breken." Maar hoe ze ook zocht, ze vond geen draad.

De draad was weg!