De Nieuwe Kleren van de Keizer

Vele jaren geleden was er een keizer die zo verzot was op nieuwe kleren dat hij al zijn geld eraan uitgaf. Hij gaf helemaal niet om zijn soldaten, en hij ging nooit naar het theater of op jacht, tenzij om zijn nieuwste outfit te tonen. Hij had een ander pak voor elk uur van de dag. Mensen zeiden gewoonlijk over andere koningen: "Hij zit in de raad," maar over hem zeiden ze altijd: "De keizer zit in zijn kleerkast."

Het leven was vrolijk in de grote stad waar zijn paleis was. Vreemdelingen kwamen elke dag. Op een dag kwamen er twee schurken aan die zich wevers noemden. Ze zeiden dat ze stof konden weven met de mooiste kleuren en patronen. Maar de kleren die van deze stof gemaakt werden, zouden onzichtbaar zijn voor iedereen die onbekwaam was voor zijn werk of die zeer dom was.

"Dat moeten prachtige kleren zijn!" dacht de keizer. "Als ik zo'n pak had, zou ik kunnen ontdekken welke mannen in mijn koninkrijk onbekwaam zijn voor hun ambt. Ik zou de wijzen van de dwazen kunnen onderscheiden! Ik moet deze stof onmiddellijk voor mij laten weven!" Dus gaf hij de twee wevers veel geld zodat ze onmiddellijk konden beginnen werken.

De twee neppe wevers zetten twee weefgetouwen op en deden alsof ze heel druk werkten, hoewel ze helemaal niets deden. Ze vroegen om de fijnste zijde en het zuiverste gouddraad, stopten alles in hun eigen zakken, en bleven werken aan de lege weefgetouwen tot laat in de nacht.

"Ik zou graag willen weten hoe de wevers vorderen met mijn stof," zei de keizer na een tijdje tegen zichzelf. Maar hij voelde zich een beetje beschaamd omdat hij zich herinnerde dat een dom persoon of iemand die onbekwaam was voor zijn werk de stof niet zou kunnen zien.

Hij dacht dat hij zelf niets te vrezen had, maar toch besloot hij eerst iemand anders te sturen om de wevers te controleren. Iedereen in de stad had gehoord over de wonderlijke stof, en ze waren allemaal benieuwd om te ontdekken hoe wijs of dom hun buren waren.

"Ik zal mijn trouwe oude minister naar de wevers sturen," zei de keizer. "Hij is de beste persoon om te zien hoe de stof eruitziet, want hij is een verstandig man, en niemand is meer geschikt voor zijn ambt."

Dus ging de trouwe oude minister naar de zaal waar de schurken hard werkten aan hun lege weefgetouwen. "Wat betekent dit?" dacht de oude man, terwijl hij zijn ogen wijd opensperde. "Ik kan geen enkele draad op de weefgetouwen zien!" Maar hij zei dit niet hardop.

De bedriegers vroegen hem beleefd om dichterbij te komen en wezen naar de lege raamwerken. "Bevalt het ontwerp u?" vroegen ze. "Zijn de kleuren niet prachtig?" De arme oude minister keek en keek, maar hij kon niets op de weefgetouwen zien omdat er niets was. "Wat!" dacht hij opnieuw. "Zou ik dom zijn? Dat heb ik nooit van mezelf gedacht. Niemand mag dat nu ontdekken. Zou ik onbekwaam zijn voor mijn ambt? Nee, dat mag ik ook niet zeggen. Ik zal nooit toegeven dat ik de stof niet kon zien."

"Nou, mijnheer de minister!" zei een van de schurken, terwijl hij nog steeds deed alsof hij werkte. "U heeft nog niet gezegd of u de stof mooi vindt."

"Oh, het is uitstekend!" antwoordde de oude minister, terwijl hij door zijn bril naar het weefgetouw keek. "Zo'n patroon, en zulke kleuren! Ik zal de keizer onmiddellijk vertellen hoe prachtig ik ze vind."

"We zijn u zeer erkentelijk," zeiden de bedriegers, en ze noemden de verschillende kleuren en beschreven het patroon van de neppe stof. De oude minister luisterde aandachtig zodat hij alles aan de keizer kon herhalen. Toen vroegen de schurken om meer zijde en goud, zeggend dat ze het nodig hadden om het werk af te maken. Maar ze stopten alles in hun zakken en bleven even druk werken als voorheen aan de lege weefgetouwen.

De keizer stuurde nu een andere officier om te zien hoe het werk vorderde en of de stof spoedig klaar zou zijn. Hetzelfde gebeurde met deze heer als met de minister. Hij bekeek de weefgetouwen van alle kanten, maar hij kon niets zien behalve de lege raamwerken.

"Ziet de stof er voor u niet net zo mooi uit als voor de minister?" vroegen de bedriegers, terwijl ze dezelfde gebaren maakten en praatten over het ontwerp en de kleuren die er niet waren.

"Ik ben zeker niet dom!" dacht de boodschapper. "Het moet zijn dat ik niet geschikt ben voor mijn goede, voordelige ambt. Dat is zeer vreemd, maar niemand zal het weten." Dus prees hij de stof die hij niet kon zien en zei dat hij verrukt was over de kleuren en patronen. "Inderdaad, Uwe Keizerlijke Majesteit," zei hij tegen de keizer toen hij terugkeerde, "de stof die de wevers maken is buitengewoon prachtig."

De hele stad sprak over de prachtige stof die de keizer had besteld.

Nu wilde de keizer zelf de kostbare stof zien terwijl die nog op het weefgetouw lag. Hij ging met een groep hofbeambten, waaronder de twee eerlijke mannen die de stof al bewonderd hadden, naar de sluwe bedriegers. Zodra de schurken wisten dat de keizer kwam, werkten ze nog harder, hoewel ze nog steeds geen enkele draad door de weefgetouwen haalden.

"Is het werk niet absoluut magnifiek?" zeiden de twee officieren. "Als Uwe Majesteit ernaar wil kijken! Wat een prachtig ontwerp! Wat een schitterende kleuren!" Ze wezen naar de lege raamwerken, want ze verbeeldden zich dat iedereen anders de voortreffelijke stof kon zien.

"Hoe is dit mogelijk?" dacht de keizer. "Ik zie niets! Dit is vreselijk! Ben ik dom? Ben ik onbekwaam om keizer te zijn? Dat zou het ergste zijn wat er kon gebeuren." Maar hardop zei hij: "Oh, de stof is charmant!

Ik keur het volledig goed." Hij glimlachte vriendelijk en keek aandachtig naar de lege weefgetouwen, want hij zou nooit toegeven dat hij niet kon zien wat twee van zijn officieren zozeer geprezen hadden. Al zijn volgelingen spanden hun ogen in, hopend iets op de weefgetouwen te zien, maar ze zagen niet meer dan de anderen.

Toch riepen ze allemaal uit: "Oh, hoe prachtig!" en adviseerden de keizer om nieuwe kleren te laten maken van dit prachtige materiaal voor de komende processie. "Magnifiek! Charmant! Uitstekend!" klonk het van alle kanten, en iedereen was zeer opgewekt.

De keizer deelde in de vreugde en gaf de bedriegers een ridderslint om in hun knoopsgaten te dragen en de titel "Heer Wevers."

De schurken bleven de hele nacht op voor de processie en staken zestien kaarsen aan zodat iedereen kon zien hoe hard ze werkten om het nieuwe pak van de keizer af te maken. Ze deden alsof ze de stof van de weefgetouwen rolden, knipten in de lucht met scharen, en naaiden met naalden zonder draad. "Zie!" riepen ze ten slotte. "De nieuwe kleren van de keizer zijn klaar!"

Nu kwam de keizer met al zijn hovelingen. De schurken hieven hun armen op alsof ze iets vasthielden. "Hier zijn de broeken van Uwe Majesteit! Hier is de sjaal! Hier is de mantel! Het hele pak is zo licht als een spinnenweb. U zou denken dat u niets aan heeft wanneer u het draagt, maar dat is juist de grote deugd van deze delicate stof."

"Ja inderdaad!" zeiden alle hovelingen, hoewel niemand van hen iets kon zien.

"Als Uwe Keizerlijke Majesteit genadiglijk uw kleren wilt uitdoen, zullen we het nieuwe pak voor de spiegel aandoen."

Dus kleedde de keizer zich uit, en de schurken deden alsof ze hem het nieuwe pak aantrokken. De keizer draaide zich van links naar rechts voor de spiegel.

"Hoe prachtig ziet Uwe Majesteit eruit in zijn nieuwe kleren! Hoe goed ze passen!" riep iedereen. "Wat een ontwerp! Wat een kleuren! Dit zijn werkelijk koninklijke gewaden!"

"Het baldakijn voor de processie wacht," kondigde de ceremoniemeester aan.

"Ik ben klaar," antwoordde de keizer. "Passen mijn nieuwe kleren goed?" vroeg hij, terwijl hij zich weer voor de spiegel draaide om te doen alsof hij zijn mooie pak bekeek.

De kamerheren, die de sleep van de keizer moesten dragen, tastten op de grond alsof ze de uiteinden van de mantel oplichtten en deden alsof ze iets droegen. Ze zouden nooit toegeven dat ze dom of onbekwaam waren voor hun werk.

Dus liep de keizer onder zijn hoge baldakijn door de straten. Alle mensen die langs de kant stonden en die bij de ramen riepen uit: "Oh! Hoe mooi zijn de nieuwe kleren van de keizer! Wat een magnifieke sleep! Hoe gracieus hangt de sjaal!" Niemand wilde toegeven dat ze de kleren niet konden zien, omdat dat zou betekenen dat ze dom of onbekwaam waren. Nooit hadden enige van de pakken van de keizer zo'n indruk gemaakt als deze onzichtbare.

"Maar de keizer heeft niets aan!" zei een klein kind.

"Luister naar de stem van de onschuld!" zei de vader. En wat het kind zei werd van de een naar de ander gefluisterd.

"Maar hij heeft niets aan!" riepen ten slotte alle mensen. De keizer was van streek omdat hij wist dat de mensen gelijk hadden, maar hij dacht dat de processie moest doorgaan. Dus hield hij zich nog trotser, en de kamerheren deden nog meer moeite dan ooit om te laten zien dat ze een sleep vasthielden die er niet was.