Stary Rinkrank

Dawno, dawno temu żył król, który miał córkę. Kazał zbudować szklaną górę i powiedział: „Kto przejdzie na drugą stronę nie spadając, ten może poślubić moją córkę.”

Młody mężczyzna, który kochał księżniczkę, poprosił króla o jej rękę. „Tak”, powiedział król, „jeśli przejdziesz przez górę nie spadając, otrzymasz ją.”

Księżniczka powiedziała, że pójdzie z nim i podtrzyma go, jeśli zacznie spadać.

Więc wyruszyli razem. W połowie drogi księżniczka poślizgnęła się i upadła. Szklana góra otworzyła się i pochłonęła ją. Młody mężczyzna nie widział, gdzie zniknęła, ponieważ góra natychmiast się zamknęła. Gorzko płakał. Król również był bardzo smutny i kazał rozbić górę w miejscu, gdzie zniknęła, mając nadzieję, że ją uratuje. Ale nie mogli znaleźć miejsca, w którym spadła.

Księżniczka wpadła głęboko pod ziemię, do wielkiej jaskini. Stary człowiek z bardzo długą siwą brodą podszedł do niej. Powiedział, że jeśli będzie jego służącą i zrobi wszystko, co rozkaże, może żyć; w przeciwnym razie ją zabije. Więc zrobiła wszystko, co jej kazał.

Każdego ranka wyjmował drabinę z kieszeni, stawiał ją przy górze, wchodził na szczyt, a potem wciągał drabinę za sobą. Księżniczka musiała gotować mu posiłki, ścielić łóżko i wykonywać wszystkie domowe prace. Kiedy wracał do domu, zawsze przynosił stos złota i srebra.

Mieszkała z nim przez wiele lat i zestarzała się. Nazywał ją Matką Mansrot, a ona musiała go nazywać Starym Rinkrank.

Pewnego dnia, gdy go nie było, pościeliła łóżko i umyła naczynia. Potem zamknęła szczelnie wszystkie drzwi i okna, z wyjątkiem jednego małego okna, które wpuszczało światło. Zostawiła je otwarte.

Kiedy stary Rinkrank wrócił do domu, zapukał do drzwi i zawołał: „Mamo Mansrot, otwórz mi drzwi!”

„Nie” – powiedziała – „stary Rinkrank, nie otworzę ci drzwi.”

Wtedy on rzekł:

„Stoję tu, biedny Rinkrank, na swoich siedemnastu długich nogach, na swojej zmęczonej, wyczerpanej stopie, umyj mi naczynia, Mamo Mansrot.”

„Już umyłam twoje naczynia” – powiedziała.

Znów rzekł:

„Stoję tu, biedny Rinkrank, na swoich siedemnastu długich nogach, na swojej zmęczonej, wyczerpanej stopie, pościel mi łóżko, Mamo Mansrot.”

„Już pościeliłam twoje łóżko” – powiedziała.

Znów rzekł:

„Stoję tu, biedny Rinkrank, na swoich siedemnastu długich nogach, na swojej zmęczonej, wyczerpanej stopie, otwórz drzwi, Mamo Mansrot.”

Potem obiegł cały dom i zobaczył, że małe okienko jest otwarte. Pomyślał: „Zajrzę i zobaczę, co ona robi i dlaczego nie chce otworzyć drzwi”. Próbował zajrzeć, ale nie mógł włożyć głowy z powodu swojej długiej brody.

Więc wsadził brodę przez otwarte okno. Ale wtedy Matka Mansrot pociągnęła za sznurek, który przywiązała do okna, i zamknęła okno, a jego broda została uwięziona.

Zaczął płakać bardzo żałośnie, bo strasznie go bolało, i błagał ją, żeby go puściła. Ale ona powiedziała, że nie puści, dopóki nie da jej drabiny, której używał, by wspiąć się na górę. Chciał czy nie, musiał powiedzieć jej, gdzie jest drabina.

Przywiązała do okna bardzo długą wstążkę, ustawiła drabinę i wspięła się na górę. Na szczycie otworzyła okno. Poszła do swojego ojca i opowiedziała mu wszystko, co się wydarzyło.

Król bardzo się uradował. Jej narzeczony wciąż tam był. Poszli i wykopali górę, i znaleźli w środku Starego Rinkranka ze wszystkimi jego złotem i srebrem. Król kazał stracić Starego Rinkranka i zabrał cały jego skarb. Księżniczka poślubiła swojego narzeczonego i żyli szczęśliwie w wielkim przepychu i radości.