Kryształowa kula

Dawno, dawno temu żyła sobie wiedźma, która miała trzech synów. Bracia kochali się bardzo, ale stara kobieta im nie ufała. Myślała, że chcą ukraść jej magię. Dlatego zamieniła najstarszego w orła.

Musiał zamieszkać w górach skalistych i często widywano go krążącego szerokimi kręgami po niebie. Drugiego zamieniła w wieloryba.

Żył w głębokim morzu, a jedyną oznaką jego obecności był ogromny strumień wody, który czasami wypuszczał w powietrze.

Każde z nich mogło być człowiekiem tylko przez dwie godziny dziennie. Trzeci syn bał się, że może zamienić go w dzikie zwierzę – może niedźwiedzia albo wilka – więc potajemnie uciekł.

Słyszał, że córka króla leży pod zaklęciem, zamknięta w Zamku Złotego Słońca, czekając na uwolnienie. Lecz ci, którzy próbowali ją uwolnić, ryzykowali życiem.

Dwudziestu trzech młodych mężczyzn już poniosło marną śmierć, a tylko jeden jeszcze mógł spróbować.

Wtedy nikt więcej nie mógł przyjść. Jego serce było nieustraszone, więc postanowił odnaleźć Zamek Złotego Słońca. Podróżował przez długi czas, ale nie mógł go znaleźć.

Wtedy przypadkiem trafił do ogromnego lasu i zgubił drogę.

Nagle zobaczył w oddali dwóch gigantów. Pomachali mu, a gdy podszedł bliżej, powiedzieli: "Kłócimy się o czapkę. Oboje jej chcemy, ale jesteśmy równie silni, więc nikt nie może wygrać.

Mali ludzie są mądrzejsi od nas, więc chcemy, żebyś to ty zdecydował. ” – Jak możecie się spierać o starą czapkę? – zapytał młodzieniec. „Nie wiesz, co ona potrafi! To czapka spełniająca życzenia. Kto ją włoży, może przenieść się w dowolne miejsce i będzie tam w jednej chwili. ” – Daj mi tę czapkę – powiedział młodzieniec.

„Odejdę kawałek dalej. Kiedy zawołam, musicie do mnie pobiec. Ten, kto dotrze pierwszy, dostaje czapkę. ” Włożył czapkę i odszedł. Myślał o królewnie i zapomniał o olbrzymach. Szedł dalej i dalej.

W końcu westchnął z głębi serca i zawołał: „O, gdybym tylko był na Zamku Złotego Słońca!” I zanim zdążył powiedzieć kolejne słowo, stał na wysokiej górze przed bramą zamku.

Wszedł do środka i przeszedł przez wszystkie pokoje, aż dotarł do ostatniego. Tam znalazł córkę króla. Ale przeraził się, gdy ją zobaczył.

Jej twarz była popielatoszara i pełna zmarszczek, oczy miała zamglone, a włosy rude.

"Czy jesteś córką króla, której piękność wychwala cały świat?" – zawołał. „Ach” – odpowiedziała – „to nie jest moja prawdziwa postać.

Ludzkie oczy mogą mnie widzieć tylko w tej brzydocie. Aby pokazać ci, jak naprawdę wyglądam, spójrz w to lustro.

Nie da się go oszukać; ukaże ci mój prawdziwy obraz.” Podała mu lustro. Ujrzał w nim najpiękniejszą dziewicę na ziemi. Zobaczył też łzy spływające po jej policzkach z żalu. Wtedy zapytał: „Jak możesz zostać uwolniona?

Nie boję się żadnego niebezpieczeństwa. Powiedziała: „Kto zdobędzie kryształową kulę i trzyma ją przed czarodziejem, zniszczy jego moc, a ja odzyskam swój prawdziwy kształt. Ach” – dodała – „tak wielu już zginęło, próbując ją zdobyć, a ty jesteś taki młody.

Martwi mnie, że masz stawić czoło tak wielkiemu niebezpieczeństwu. „Nic mnie nie powstrzyma” – powiedział. „Powiedz mi, co mam robić”. „Dowiesz się wszystkiego” – rzekła królewna. „Gdy zejdziesz z tej góry, znajdziesz dzikiego byka przy źródle. Musisz z nim walczyć.

Jeśli będziesz miał szczęście go zabić, z jego ciała wyskoczy ognisty ptak. Ptak nosi w sobie płonące jajo.

Kryształowa kula leży w tym jaju jak żółtko. Ale ptak nie upuści jaja, dopóki nie zostanie do tego zmuszony.

A jeśli jajo spadnie na ziemię, wybuchnie płomieniami i spali wszystko wokół. Nawet lód by się stopił, a wraz z nim kryształowa kula. Wtedy wszystkie twoje trudy pójdą na marne."

Młodzieniec zszedł do źródła. Tam byk parskał i ryczał na niego. Po długiej walce wbił swój miecz w ciało zwierzęcia, a ono upadło na ziemię. Natychmiast z byka wzniósł się ognisty ptak i próbował odlecieć.

Lecz brat młodzieńca, orzeł, nadleciał z chmur w dół. Gonił ptaka w kierunku morza i uderzał go dziobem, aż w końcu ptak upuścił jajo. Jajo nie wpadło jednak do morza. Spadło na chatę rybaka na brzegu.

Chatka zaczęła dymić i miała stanąć w płomieniach. Wtedy na morzu podniosły się ogromne fale i zalały chatkę, gasząc ogień. Drugi brat, ten który był wielorybem, przypłynął i wyrzucił wodę wysoko w powietrze.

Kiedy ogień został ugaszony, młodzieniec szukał jajka i z radością je znalazł. Nie stopiło się, ale skorupka pękła od nagłego ochłodzenia. Mógł wyjąć kryształową kulę nietkniętą.

Gdy młodzieniec poszedł do czarnoksiężnika i trzymał przed nim kulę, czarnoksiężnik powiedział: „Moja moc jest zniszczona. Odtąd ty jesteś królem Zamku Złotego Słońca. Dzięki tej kuli możesz również przywrócić swoim braciom ludzką postać.”

Potem młodzieniec pośpieszył do królewny. Gdy wszedł do pokoju, stała tam w całym swoim pięknie. Radośnie wymienili się pierścieniami.