Belka

Dawno, dawno temu żył sobie magik, który stał w wielkim tłumie ludzi i pokazywał swoje sztuczki. Sprawił, że kogut podniósł ciężką belkę i niósł ją, jakby była lekka jak piórko.

Ale była tam dziewczynka, która właśnie znalazła czterolistną koniczynę. Była tak mądra, że żadna sztuczka nie mogła jej oszukać. Zobaczyła, że belka to tylko kawałek słomy. Więc krzyknęła: „Ludzie, nie widzicie, że to tylko słomka, którą niesie kogut, a nie belka?” Natychmiast magia zniknęła i ludzie zobaczyli, jak było naprawdę.

Przepędzili czarodzieja, zawstydzonego i upokorzonego. Ale on był wściekły w środku i mruknął: „Wkrótce się zemszczę.”

Jakiś czas później nadszedł dzień ślubu dziewczyny. Była wystrojona i w wielkim orszaku szła przez pola do kościoła. Nagle dotarła do strumienia, który był bardzo wysoki i szeroki. Nie było mostu ani deski, by go przekroczyć.

Więc panna młoda szybko podniosła spódnicę i miała wejść do wody. Gdy tylko stanęła w wodzie, mężczyzna – to był czarodziej – krzyknął szyderczo tuż obok niej: „Aha! Gdzie masz oczy?”

Myślisz, że to woda?" Wtedy jej oczy się otworzyły i zobaczyła, że stoi z podniesioną spódnicą pośrodku pola pełnego niebieskich kwiatów lnu. Teraz wszyscy ludzie też to zobaczyli i przegonili ją z wyśmiewaniem i śmiechem.