Het Verhaal van Mooie Goudhaartje

Er was eens een prinses die het mooiste wezen ter wereld was. En omdat ze zo mooi was, en omdat haar haar als het fijnste goud was, en golvend en rimpelend bijna tot op de grond reikte, werd ze Mooie Goudhaartje genoemd. Ze droeg altijd een kroon van bloemen, en haar jurken waren geborduurd met diamanten en parels, en iedereen die haar zag werd verliefd op haar.

Nu was een van haar buren een jonge koning die niet getrouwd was. Hij was zeer rijk en knap, en toen hij hoorde alles wat er over Mooie Goudhaartje werd gezegd, hoewel hij haar nooit had gezien, werd hij zo diep verliefd op haar dat hij niet meer kon eten of drinken.

Dus besloot hij een ambassadeur te sturen om haar ten huwelijk te vragen. Hij liet een prachtig rijtuig maken voor zijn ambassadeur, en gaf hem meer dan honderd paarden en honderd bedienden, en zei hem dat hij zeker de Prinses met zich terug moest brengen.

Nadat hij vertrokken was, werd er aan het hof over niets anders gesproken, en de Koning voelde zich zo zeker dat de Prinses ja zou zeggen dat hij zijn mensen aan het werk zette aan mooie jurken en prachtige meubels, zodat alles klaar zou zijn wanneer ze kwam.

Ondertussen arriveerde de ambassadeur bij het paleis van de Prinses en bracht zijn kleine boodschap over. Maar of ze die dag toevallig chagrijnig was, of dat het compliment haar niet beviel, is niet bekend. Ze antwoordde alleen dat ze de Koning zeer dankbaar was, maar dat ze geen wens had om te trouwen.

De ambassadeur vertrok bedroefd op weg naar huis, en bracht alle geschenken van de Koning met zich terug. De Prinses was te goed opgevoed om de parels en diamanten te aanvaarden wanneer ze de Koning niet wilde aanvaarden, dus had ze slechts vijfentwintig Engelse spelden gehouden zodat hij niet boos zou zijn.

Toen de ambassadeur de stad bereikte, waar de Koning ongeduldig wachtte, was iedereen zeer geërgerd dat hij de Prinses niet had meegebracht, en de Koning huilde als een baby, en niemand kon hem troosten.

Nu was er aan het hof een jongeman, die verstandiger en knapper was dan wie ook. Hij werd Charmant genoemd, en iedereen hield van hem, behalve een paar jaloerse mensen die boos waren dat hij de favoriet van de Koning was en alle staatsgeheimen kende.

Op een dag was hij toevallig bij enkele mensen die over de terugkeer van de ambassadeur praatten en zeiden dat zijn bezoek aan de Prinses niet veel goeds had opgeleverd, toen Charmant roekeloos zei:

"Als de Koning mij naar de Prinses Goudhaartje had gestuurd, weet ik zeker dat ze met mij zou zijn teruggekomen."

Zijn vijanden gingen onmiddellijk naar de Koning en zeiden:

"U zult moeilijk geloven, sire, wat Charmant het lef heeft om te zeggen—dat als hij naar de Prinses Goudhaartje was gestuurd, ze zeker met hem zou zijn teruggekomen. Hij lijkt te denken dat hij zoveel knapper is dan u dat de Prinses verliefd op hem zou zijn geworden en hem gewillig zou hebben gevolgd." De Koning werd zeer boos toen hij dit hoorde.

"Ha, ha!" zei hij. "Lacht hij om mijn ongeluk, en denkt hij dat hij charmante is dan ik? Ga, en laat hem opsluiten in mijn grote toren om te verhongeren."

Dus gingen de wachters van de Koning Charmant halen, die niet meer aan zijn roekeloze uitspraak had gedacht, en voerden hem wreed naar de gevangenis. De arme gevangene had slechts een beetje stro als zijn bed, en als het niet voor een klein stroompje water was geweest dat door de toren stroomde, zou hij van dorst zijn gestorven.

Op een dag, toen hij wanhopig was, zei hij tegen zichzelf:

"Hoe heb ik de Koning beledigd? Ik ben zijn meest trouwe onderdaan, en heb niets tegen hem gedaan."

De Koning toevallig voorbij de toren en herkende de stem van zijn voormalige favoriet. Hij stopte om te luisteren ondanks de vijanden van Charmant, die hem probeerden te overtuigen niets meer met de verrader te maken te hebben. Maar de Koning zei:

"Wees stil, ik wil horen wat hij zegt."

Toen opende hij de deur van de toren en riep naar Charmant, die zeer bedroefd kwam en de hand van de Koning kuste, zeggende:

"Wat heb ik gedaan, sire, om deze wrede behandeling te verdienen?"

"Je hebt mij en mijn ambassadeur bespot," zei de Koning, "en je zei dat als ik jou naar de Prinses Goudhaartje had gestuurd, je haar zeker zou hebben teruggebracht."

"Dat is heel waar, sire," antwoordde Charmant. "Ik zou zo'n beeld van u hebben geschetst, en uw goede eigenschappen op zo'n manier hebben beschreven, dat ik zeker ben dat de Prinses u onweerstaanbaar zou hebben gevonden. Maar ik kan niet zien wat daarin is om u boos te maken."

De Koning kon ook geen reden zien om boos te zijn toen hij er op die manier over nadacht, en hij begon zeer fel te fronsen naar de hovelingen die zijn favoriet verkeerd hadden voorgesteld.

Dus nam hij Charmant met zich terug naar het paleis, en nadat hij ervoor had gezorgd dat hij een zeer goed avondmaal kreeg, zei hij tegen hem:

"Je weet dat ik net zoveel van Mooie Goudhaartje houd als ooit. Haar weigering heeft mijn gevoelens niet veranderd. Maar ik weet niet hoe ik haar van gedachten moet laten veranderen. Ik zou je echt willen sturen om te zien of je haar kunt overtuigen met mij te trouwen."

Charmant antwoordde dat hij volkomen bereid was te gaan, en de volgende dag al zou vertrekken.

"Maar je moet wachten tot ik een groot escorte voor je kan regelen," zei de Koning. Maar Charmant zei dat hij alleen een goed paard wilde om te rijden, en de Koning, die blij was dat hij zo prompt klaar was om te vertrekken, gaf hem brieven voor de Prinses en wenste hem voorspoed.

Het was op een maandagmorgen dat hij helemaal alleen op zijn missie vertrok, denkend aan niets anders dan hoe hij de Prinses Goudhaartje zou overtuigen met de Koning te trouwen.

Hij had een schrijfboek in zijn zak, en telkens wanneer een gelukkige gedachte bij hem opkwam, steeg hij van zijn paard en ging onder de bomen zitten om het in de toespraak te schrijven die hij voor de Prinses voorbereidde, voordat hij het vergat.

Op een dag, toen hij bij het allervroegste dageraad was vertrokken en over een grote weide reed, kreeg hij plotseling een groot idee, en, springend van zijn paard, ging hij zitten onder een wilgenboom die aan een kleine rivier groeide.

Toen hij het had opgeschreven, keek hij om zich heen, verheugd dat hij zich op zo'n mooie plek bevond, toen hij plotseling een grote gouden karper zag liggen, naar adem snakkend en uitgeput op het gras.

Bij het springen naar kleine vliegen had ze zich hoog op de oever geworpen, waar ze had gelegen tot ze bijna dood was. Charmant had medelijden met haar, en hoewel hij niet kon helpen denken dat ze heel lekker zou zijn geweest voor het avondeten, pakte hij haar voorzichtig op en zette haar terug in het water.

Zodra Mevrouw Karper de verfrissende koelte van het water voelde, zakte ze vreugdevol naar de bodem van de rivier. Toen, zwemmend heel dapper naar de oever, zei ze:

"Ik dank u, Charmant, voor de vriendelijkheid die u mij hebt bewezen. U hebt mijn leven gered. Op een dag zal ik u belonen." Daarmee zakte ze weer in het water, en liet Charmant zeer verbaasd achter over haar beleefdheid.

Op een andere dag, terwijl hij verder reisde, zag hij een raaf in grote nood. De arme vogel werd nauw achtervolgd door een adelaar, die hem spoedig zou hebben opgegeten, ware het niet dat Charmant snel een pijl op zijn boog legde en de adelaar doodschoot. De raaf ging zeer vreugdevol op een boom zitten.

"Charmant," zei hij, "het was zeer gul van u om een arme raaf te redden. Ik ben niet ondankbaar. Op een dag zal ik u belonen."

Charmant vond het heel aardig van de raaf om dat te zeggen, en vervolgde zijn weg.

Voordat de zon opkwam, bevond hij zich in een dicht bos waar het te donker was om zijn pad te zien, en daar hoorde hij een uil roepen alsof hij in wanhoop was.

"Luister!" zei hij. "Dat moet een uil in grote nood zijn. Ik weet zeker dat hij in een strik is gegaan." En hij begon rond te zoeken, en vond al snel een groot net dat enkele vogelvangers de vorige nacht hadden gespannen.

"Wat jammer dat mensen niets anders doen dan arme schepsels kwellen en vervolgen die hen nooit kwaad doen!" zei hij. En hij nam zijn mes en sneed de koorden van het net door. De uil vloog weg in de duisternis, maar keerde toen, met een fladder van haar vleugels, terug naar Charmant en zei:

"Het heeft niet veel woorden nodig om u te vertellen hoe groot een dienst u mij hebt bewezen. Ik was gevangen. Binnen enkele minuten zouden de vogelvangers hier zijn geweest. Zonder uw hulp zou ik zijn gedood. Ik ben dankbaar, en op een dag zal ik u belonen."

Deze drie avonturen waren de enige van enig belang die Charmant op zijn reis overkwamen, en hij haastte zich zoveel hij kon om het paleis van de Prinses Goudhaartje te bereiken.

Toen hij aankwam, vond hij alles wat hij zag verrukkelijk en prachtig. Diamanten waren zo overvloedig als kiezelstenen, en het goud en zilver, de mooie jurken, de snoepjes en mooie dingen die overal waren verbaasden hem zeer. Hij dacht bij zichzelf: "Als de Prinses ermee instemt dit alles achter te laten en met mij mee te gaan om met de Koning te trouwen, mag hij zich gelukkig prijzen!"

Toen kleedde hij zich zorgvuldig in rijke brokaat, met scharlaken en witte veren, en wierp een prachtige geborduurde sjaal over zijn schouder. Zo vrolijk en gracieus mogelijk kijkend, presenteerde hij zich aan de deur van het paleis, met in zijn armen een klein mooi hondje dat hij onderweg had gekocht. De wachters salueerden respectvol, en een boodschapper werd naar de Prinses gestuurd om de aankomst van Charmant aan te kondigen als ambassadeur van haar buurman de Koning.

"Charmant," zei de Prinses. "De naam klinkt veelbelovend. Ik twijfel er niet aan dat hij knap is en iedereen betovert."

"Dat doet hij inderdaad, mevrouw," zeiden al haar hofdames in één adem. "We zagen hem vanaf het raam van de zolder waar we vlas sponnen, en we konden niets anders doen dan naar hem kijken zolang hij in zicht was."

"Nou, zeker," zei de Prinses. "Dus zo vermaken jullie jezelf, hè? Naar vreemden kijken vanaf het raam! Schiet op en geef me mijn blauwe satijnen geborduurde jurk, en kam mijn gouden haar. Laat iemand verse bloemenslingers voor me maken, en geef me mijn hakken en mijn waaier. Zeg hen dat ze mijn grote zaal en mijn troon moeten vegen, omdat ik wil dat iedereen zegt dat ik echt 'Mooie Goudhaartje' ben."

Je kunt je voorstellen hoe al haar hofdames heen en weer renden om de Prinses klaar te maken, en hoe ze in hun haast hun hoofden tegen elkaar stootten en elkaar in de weg liepen, totdat ze dacht dat ze nooit klaar zouden zijn.

Echter, uiteindelijk leidden ze haar naar de spiegelgalerij zodat ze zeker kon zijn dat er niets aan haar verschijning ontbrak. Toen klom ze op haar troon van goud, ebbenhout en ivoor, terwijl haar dames hun gitaren namen en zachtjes begonnen te zingen.

Toen werd Charmant binnengeleid, en hij was zo getroffen door verbazing en bewondering dat hij eerst geen woord kon zeggen. Maar al snel vatte hij moed en hield zijn toespraak, moedig eindigend met de Prinses te smeken hem het verdriet te besparen om zonder haar terug te keren.

"Meneer Charmant," antwoordde ze, "alle redenen die u mij hebt gegeven zijn zeer goede, en ik verzeker u dat ik meer plezier zou hebben in het behagen van u dan van wie dan ook. Maar u moet weten dat een maand geleden, terwijl ik met mijn dames langs de rivier wandelde, ik mijn handschoen uittrok, en terwijl ik dat deed gleed een ring die ik droeg van mijn vinger en rolde in het water.

Aangezien ik hem meer waardeerde dan mijn koninkrijk, kun je je voorstellen hoe overstuur ik was bij het verliezen ervan. Ik heb gezworen nooit naar enig huwelijksvoorstel te luisteren tenzij de ambassadeur mij eerst mijn ring terugbracht.

Dus nu weet u wat er van u wordt verwacht, want als u vijftien dagen en vijftien nachten zou praten, zou u mij niet van gedachten kunnen laten veranderen."

Charmant was zeer verrast door dit antwoord, maar hij boog diep voor de Prinses en smeekte haar de geborduurde sjaal en het kleine hondje dat hij had meegebracht te aanvaarden. Maar ze antwoordde dat ze geen geschenken wilde, en dat hij moest onthouden wat ze hem zojuist had verteld. Toen hij terugkwam bij zijn verblijf, ging hij zonder avondeten naar bed, en zijn kleine hondje, dat Vrolijk werd genoemd, kon ook niet eten, maar kwam en ging dicht bij hem liggen. De hele nacht zuchtte en treurde Charmant.

"Hoe moet ik een ring vinden die een maand geleden in de rivier is gevallen?" zei hij. "Het is nutteloos om het te proberen. De Prinses moet het mij opzettelijk hebben gevraagd, wetende dat het onmogelijk is." En toen zuchtte hij weer.

Vrolijk hoorde hem en zei:

"Mijn lieve meester, wanhoop niet. Het geluk kan veranderen. U bent te goed om niet gelukkig te zijn. Laten we naar de rivier gaan zodra het licht is."

Maar Charmant gaf hem alleen twee kleine klopjes en zei niets, en al snel viel hij in slaap.

Bij het eerste glimpje van de dageraad begon Vrolijk rond te springen, en toen hij Charmant had gewekt, gingen ze samen naar buiten, eerst in de tuin, en toen naar de oever van de rivier, waar ze op en neer dwaalden.

Charmant dacht bedroefd aan het feit dat hij zonder succes terug moest keren toen hij iemand hoorde roepen: "Charmant, Charmant!" Hij keek overal om zich heen en dacht dat hij moest dromen, omdat hij niemand kon zien. Toen liep hij verder en de stem riep weer: "Charmant, Charmant!"

"Wie roept mij?" zei hij. Vrolijk, die zeer klein was en dicht bij het water kon kijken, riep uit: "Ik zie een gouden karper komen." En inderdaad, daar was de grote karper, die tegen Charmant zei:

"U hebt mijn leven gered in de weide bij de wilgenboom, en ik heb beloofd dat ik u zou belonen. Neem dit. Het is de ring van Prinses Goudhaartje." Charmant nam de ring uit de mond van Mevrouw Karper, haar duizend keer bedankend. Hij en kleine Vrolijk gingen regelrecht naar het paleis, waar iemand de Prinses vertelde dat hij haar vroeg te zien.

"Ah! Arme kerel," zei ze. "Hij moet zijn gekomen om afscheid te nemen, omdat hij het onmogelijk vindt om te doen wat ik vroeg."

Dus kwam Charmant binnen, die haar de ring overhandigde en zei:

"Mevrouw, ik heb uw opdracht volbracht. Zal het u behagen met mijn meester te trouwen?" Toen de Prinses haar ring onbeschadigd teruggebracht zag, was ze zo verbaasd dat ze dacht dat ze moest dromen.

"Waarlijk, Charmant," zei ze, "u moet de favoriet zijn van een of andere fee, of u zou het nooit hebben kunnen vinden."

"Mevrouw," antwoordde hij, "ik werd geholpen door niets anders dan mijn verlangen om uw wensen te gehoorzamen."

"Aangezien u zo vriendelijk bent," zei ze, "zult u misschien nog een dienst voor mij willen doen, want totdat die is volbracht zal ik nooit trouwen. Er is een prins niet ver hier vandaan wiens naam Galifron is, die ooit met mij wilde trouwen.

Maar toen ik weigerde, uitte hij de meest verschrikkelijke dreigementen tegen mij, en zwoer hij mijn land te verwoesten. Maar wat kon ik doen? Ik kon niet trouwen met een angstaanjagende reus zo groot als een toren, die mensen opeet zoals een aap kastanjes eet, en die zo luid praat dat iedereen die naar hem moet luisteren volledig doof wordt.

Niettemin, hij houdt niet op mij lastig te vallen en mijn onderdanen te doden. Dus voordat ik naar uw voorstel kan luisteren, moet u hem doden en mij zijn hoofd brengen."

Charmant was nogal ontsteld over dit bevel, maar hij antwoordde:

"Zeer goed, Prinses, ik zal tegen deze Galifron vechten. Ik geloof dat hij mij zal doden, maar in ieder geval zal ik sterven in uw verdediging."

Toen werd de Prinses bang en zei alles wat ze kon bedenken om Charmant tegen te houden om tegen de reus te vechten, maar het hielp niet. Hij ging naar buiten om zich geschikt te bewapenen, en toen, met kleine Vrolijk bij zich, besteeg hij zijn paard en vertrok naar het land van Galifron.

Iedereen die hij tegenkwam vertelde hem wat een verschrikkelijke reus Galifron was, en dat niemand durfde in zijn buurt te komen. Hoe meer hij hoorde, hoe banger hij werd. Vrolijk probeerde hem moed in te spreken door te zeggen: "Terwijl u tegen de reus vecht, lieve meester, zal ik gaan en zijn hielen bijten, en wanneer hij bukt om naar mij te kijken, kunt u hem doden."

Charmant prees het plan van zijn kleine hond, maar wist dat deze hulp niet veel goeds zou doen.

Eindelijk naderde hij het kasteel van de reus, en zag tot zijn afschuw dat elk pad dat ernaartoe leidde bezaaid was met botten. Al snel zag hij Galifron komen.

Zijn hoofd was hoger dan de hoogste bomen, en hij zong met een verschrikkelijke stem:

"Breng jullie kleine jongens en meisjes, Wees niet te laat om hun krullen te doen, Want ik zal er zo veel eten, Ik zal niet weten of ze er hebben."

Daarop zong Charmant zo luid als hij kon op dezelfde melodie:

"Kom naar buiten om de dappere Charmant te ontmoeten, Die u helemaal niet alarmerend vindt; Hoewel hij niet erg groot is, Is hij groot genoeg om u te doen vallen."

De rijmpjes waren niet erg goed, maar je ziet dat hij ze zo snel had bedacht dat het een wonder is dat ze niet slechter waren, vooral omdat hij de hele tijd verschrikkelijk bang was. Toen Galifron deze woorden hoorde, keek hij overal om zich heen en zag Charmant staan met het zwaard in de hand.

Dit maakte de reus verschrikkelijk boos, en hij mikte een slag op Charmant met zijn enorme ijzeren knots, die hem zeker zou hebben gedood als hij hem had bereikt. Maar op dat moment ging een raaf op het hoofd van de reus zitten, en pikte met zijn sterke snavel en sloeg met zijn grote vleugels, zodat hij hem zo verwarde en verblindde dat al zijn slagen schadeloos in de lucht vielen.

Charmant stormde naar binnen en gaf hem verschillende slagen met zijn scherpe zwaard, zodat hij op de grond viel. Toen hakte Charmant zijn hoofd af voordat hij er iets van wist. De raaf vanaf een nabijgelegen boom kraste uit:

"Je ziet, ik heb de goede daad die je mij bewees door de adelaar te doden niet vergeten. Vandaag denk ik dat ik mijn belofte heb vervuld om je te belonen."

"Echt, ik ben u meer dank verschuldigd dan u ooit aan mij was," antwoordde Charmant.

Toen besteeg hij zijn paard en reed weg met het hoofd van Galifron.

Toen hij de stad bereikte, renden de mensen hem in menigten achterna, roepend: "Zie de dappere Charmant, die de reus heeft gedood!" En hun geschreeuw bereikte de oren van de Prinses, maar ze durfde niet te vragen wat er aan de hand was, uit angst dat ze zou horen dat Charmant was gedood. Maar al snel arriveerde hij bij het paleis met het hoofd van de reus, dat haar nog steeds bang maakte, hoewel het haar geen kwaad meer kon doen.

"Prinses," zei Charmant, "ik heb uw vijand gedood. Ik hoop dat u nu zult instemmen met de koning mijn meester te trouwen."

"Oh lieve! Nee," zei de Prinses. "Niet totdat u mij wat water uit de Sombere Grot hebt gebracht. Niet ver hier vandaan is een diepe grot. De ingang wordt bewaakt door twee draken met vurige ogen, die niemand laten passeren.

Wanneer u in de grot komt, zult u een enorm gat vinden, waar u naar beneden moet gaan, en het zit vol met padden en slangen. Op de bodem van dit gat is een andere kleine grot, waarin de Fontein van Gezondheid en Schoonheid oprijst.

Het is wat van dit water dat ik echt moet hebben. Alles wat het aanraakt wordt wonderbaarlijk. Mooie dingen zullen altijd mooi blijven, en lelijke dingen worden lieflijk. Als men jong is, wordt men nooit oud, en als men oud is, wordt men jong.

Je ziet, Charmant, ik kon mijn koninkrijk niet verlaten zonder er wat van mee te nemen."

"Prinses," zei hij, "u kunt op zijn minst nooit dit water nodig hebben. Maar ik ben een ongelukkige ambassadeur, wiens dood u verlangt. Waar u mij stuurt zal ik gaan, hoewel ik weet dat ik nooit zal terugkeren."

En aangezien de Prinses Goudhaartje geen teken vertoonde van van gedachten te veranderen, vertrok hij met zijn kleine hond naar de Sombere Grot. Iedereen die hij onderweg tegenkwam zei:

"Wat jammer dat een knappe jongeman zo onzorgvuldig zijn leven moet weggooien! Hij gaat alleen naar de grot, hoewel als hij honderd mannen bij zich had, hij niet zou kunnen slagen. Waarom vraagt de Prinses onmogelijke dingen?" Charmant zei niets, maar hij was zeer bedroefd.

Toen hij dicht bij de top van een heuvel was, steeg hij af om zijn paard te laten grazen, terwijl Vrolijk zich amuseerde met het achtervolgen van vliegen. Charmant wist dat hij niet ver van de Sombere Grot kon zijn, en toen hij om zich heen keek, zag hij een zwarte, afschuwelijke rots waaruit dikke rook kwam, gevolgd in een ogenblik door een van de draken met vuur dat uit zijn mond en ogen brandde.

Zijn lichaam was geel en groen, zijn klauwen waren scharlaken, en zijn staart was zo lang dat hij in honderd kronkels lag.

Vrolijk was zo doodsbang bij het zien ervan dat hij niet wist waar hij zich moest verbergen.

Charmant, vastbesloten om het water te krijgen of te sterven, trok zijn zwaard, en nam de kristallen fles die Mooie Goudhaartje hem had gegeven om te vullen, en zei tegen Vrolijk:

"Ik voel me zeker dat ik nooit zal terugkeren van deze expeditie. Wanneer ik dood ben, ga naar de Prinses en vertel haar dat haar opdracht mij mijn leven heeft gekost. Vind dan de Koning mijn meester, en vertel hem al mijn avonturen."

Terwijl hij sprak, hoorde hij een stem roepen: "Charmant, Charmant!"

"Wie roept mij?" zei hij. Toen zag hij een uil zitten in een holle boom, die tegen hem zei:

"U hebt mijn leven gered toen ik in het net was gevangen. Nu kan ik u belonen. Vertrouw mij de fles toe, want ik ken alle wegen van de Sombere Grot, en kan hem vullen uit de Fontein van Schoonheid." Charmant was maar al te blij haar de fles te geven. Ze vloog de grot in, onopgemerkt door de draak, en keerde na enige tijd terug met de fles, gevuld tot de rand met sprankelend water. Charmant bedankte haar met heel zijn hart, en haastte zich vreugdevol terug naar de stad.

Hij ging regelrecht naar het paleis en gaf de fles aan de Prinses, die geen verdere bezwaren meer had. Dus bedankte ze Charmant, en beval dat er voorbereidingen werden getroffen voor haar vertrek. Ze vertrokken al snel samen. De Prinses vond Charmant zo'n aangename metgezel dat ze soms tegen hem zei: "Waarom zijn we niet gebleven waar we waren? Ik had jou koning kunnen maken, en we zouden zo gelukkig zijn geweest!"

Maar Charming antwoordde alleen: “Ik had niets kunnen doen dat mijn meester zo van streek zou maken, zelfs niet voor een koninkrijk, of om u te plezieren, al vind ik dat u zo mooi bent als de zon.”

Eindelijk bereikten ze de grote stad van de Koning. Hij kwam de Prinses tegemoet, met prachtige geschenken. Het huwelijk werd met grote vreugde gevierd. Maar Goudhaartje was zo dol op Charming dat ze niet gelukkig kon zijn als hij niet in haar buurt was, en ze zong altijd zijn lof.

“Als het niet voor Charming was geweest,” zei ze tegen de Koning, “zou ik hier nooit zijn gekomen. U zou hem zeer dankbaar moeten zijn, want hij deed de meest onmogelijke dingen en haalde voor mij water uit de Fontein van Schoonheid. Zo kan ik nooit oud worden, en word ik elk jaar mooier.”

Toen zeiden Charming’s vijanden tegen de Koning: “Het is een wonder dat u niet jaloers bent. De Koningin denkt dat er niemand ter wereld is zoals Charming. Alsof iemand die u gestuurd had, niet net zoveel had kunnen doen!”

“Het is waar, nu ik erover nadenk,” zei de Koning. “Laat hem aan handen en voeten geketend worden, en in de toren worden geworpen.”

Dus namen ze Charming, en als beloning voor het zo trouw dienen van de Koning, werd hij opgesloten in de toren, waar hij alleen de cipier zag, die hem elke dag een stuk zwart brood en een kruik water bracht. Maar kleine Frisk kwam hem troosten en vertelde hem al het nieuws.

Toen Mooi Goudhaartje hoorde wat er was gebeurd, wierp ze zich aan de voeten van de Koning en smeekte hem om Charming vrij te laten. Maar hoe meer ze huilde, hoe bozer hij werd. Uiteindelijk zag ze dat het nutteloos was om nog meer te zeggen, maar het maakte haar erg verdrietig.

Toen kreeg de Koning het idee dat hij misschien niet knap genoeg was om de Prinses Goudhaartje te behagen, en hij dacht erover om zijn gezicht te wassen met het water uit de Fontein van Schoonheid, dat in de fles op een plank in de kamer van de Prinses stond, waar zij het had geplaatst zodat ze het vaak kon zien.

Nu gebeurde het dat een van de hofdames van de Prinses, terwijl ze een spin achtervolgde, de fles van de plank had gestoten en gebroken, en elke druppel van het water was gemorst. Omdat ze niet wist wat ze moest doen, had ze haastig de stukken kristal opgeveegd, en toen herinnerde ze zich dat ze in de kamer van de Koning een fles van precies dezelfde vorm had gezien, ook gevuld met fonkelend water.

Dus, zonder een woord te zeggen, haalde ze die en zette hem op de plank van de Koningin.

Nu was het water in deze fles wat in het koninkrijk werd gebruikt om lastige mensen kwijt te raken. In plaats van hun hoofd op de gebruikelijke manier af te hakken, werden hun gezichten met het water gewassen, en ze vielen onmiddellijk in slaap en werden nooit meer wakker. Dus toen de Koning, denkend zijn schoonheid te verbeteren, de fles nam en het water op zijn gezicht sprenkelde, viel hij in slaap, en niemand kon hem wakker maken.

Kleine Frisk was de eerste die het nieuws hoorde, en hij rende om het aan Charming te vertellen, die hem stuurde om de Prinses te smeken de arme gevangene niet te vergeten. Het hele paleis was in verwarring over de dood van de Koning, maar kleine Frisk baande zich een weg door de menigte naar de zijde van de Prinses en zei:

“Mevrouw, vergeet de arme Charming niet.”

Toen herinnerde ze zich alles wat hij voor haar had gedaan, en zonder een woord tegen iemand te zeggen, ging ze rechtstreeks naar de toren en nam met haar eigen handen Charming’s ketenen af. Toen zette ze een gouden kroon op zijn hoofd en de koninklijke mantel op zijn schouders, en zei:

“Kom, trouwe Charming, ik maak u koning, en ik neem u tot mijn echtgenoot.”

Charming, weer vrij en gelukkig, viel aan haar voeten en bedankte haar voor haar vriendelijke woorden.

Iedereen was verheugd dat hij koning zou worden, en de bruiloft, die onmiddellijk plaatsvond, was de mooiste die men zich kan voorstellen. En Prins Charming en Prinses Goudhaartje leefden nog lang en gelukkig.