De Sterrepenning

Er was eens een klein meisje wiens vader en moeder gestorven waren. Ze was zo arm dat ze geen kamer had om in te wonen en geen bed om in te slapen. Ten slotte had ze niets meer over dan de kleren die ze droeg en een klein stukje brood dat een vriendelijk iemand haar gegeven had. Maar ze was goed en goedhartig. Door iedereen in de steek gelaten, liep ze de open velden in, vertrouwend op God.

Al gauw kwam er een arme man haar tegemoet en zei: "Geef me toch wat te eten, ik heb zo'n honger!" Ze gaf hem haar hele stuk brood en zei: "Moge God het voor u zegenen," en liep verder.

Toen kwam er een kind huilend: "Mijn hoofd is zo koud, geef me iets om het te bedekken!" Dus deed ze haar kapje af en gaf het aan hem. Een eindje verder ontmoette ze nog een kind dat geen jasje had en rilde van de kou. Ze gaf hem haar eigen jasje. Even later smeekte een ander kind om een jurk, en die gaf ze ook weg.

Ten slotte kwam ze in een bos. Het was al donker. Toch kwam er nog een kind dat om een hemdje vroeg. Het goede kleine meisje dacht: "Het is een donkere nacht en niemand ziet me. Ik kan mijn hemdje makkelijk weggeven." Ze trok het uit en gaf het weg.

Nu stond ze daar met helemaal niets meer over. Plotseling vielen er sterren uit de hemel. Het waren geen sterren maar harde, gladde zilveren munten. En ook al had ze net haar hemdje weggegeven, nu had ze een nieuw hemd van het fijnste linnen. Ze verzamelde de munten erin en was rijk voor de rest van haar leven.