Gwiazda

Dawno, dawno temu żyła sobie dziewczynka, której ojciec i matka umarli. Była tak biedna, że nie miała gdzie mieszkać ani na czym spać. W końcu nie zostało jej nic poza ubraniem, które nosiła, i małym kawałkiem chleba, który dała jej dobra osoba. Ale była dobra i miała dobre serce. Opuszczona przez wszystkich, wyszła w otwarte pole, ufając Bogu.

Wkrótce spotkał ją biedny człowiek i powiedział: "Proszę, daj mi coś do jedzenia, jestem taki głodny!" Ona dała mu cały swój kawałek chleba i powiedziała: "Niech ci Bóg błogosławi," i poszła dalej.

Potem przyszło dziecko, płacząc: "Moja głowa jest taka zmarznięta, daj mi coś, czym ją okryję!" Więc zdjęła kaptur i dała mu go. Kawałek dalej spotkała kolejne dziecko, które nie miało kurtki i trzęsło się z zimna. Dała mu swoją własną kurtkę. Nieco później inne dziecko prosiło o sukienkę, i ona oddała i ją.

W końcu weszła do lasu. Było już ciemno. Jeszcze jedno dziecko przyszło i poprosiło o koszulkę. Dobra dziewczynka pomyślała: "To ciemna noc i nikt mnie nie widzi. Mogę łatwo oddać swoją koszulkę." Zdjęła ją i oddała.

Teraz stała tam, nie mając już nic. Nagle gwiazdy spadły z nieba. To nie były gwiazdy, ale twarde, gładkie srebrne monety. I nawet gdy właśnie oddała swoją koszulkę, teraz miała nową, uszytą z najcieńszego lnu. Zebrała monety do niej i była bogata do końca życia.