Chłop i Diabeł

Dawno, dawno temu żył sobie sprytny chłop, znany szeroko i daleko ze swoich sztuczek. Najlepsza jest historia o tym, jak pewnego razu przechytrzył Diabła i zrobił z niego głupca. Pewnego dnia chłop pracował na swoim polu.

Gdy zapadł zmierzch, szykował się do powrotu do domu, gdy nagle ujrzał stos rozżarzonych węgli na środku swojego pola. Pełen zdumienia podszedł bliżej. Na żywych węglach siedział mały czarny diabeł. „Siedzisz na skarbie!” – powiedział chłop.

„Tak, rzeczywiście,” – odpowiedział Diabeł – „na skarbie pełnym złota i srebra, jakiego w życiu nie widziałeś!” „Skarb leży na moim polu i należy do mnie,” – powiedział chłop. „Jest twój,” – odpowiedział Diabeł – „jeśli przez dwa lata oddasz mi połowę wszystkiego, co twoje pole wyda.

Mam dość pieniędzy, ale pragnę owoców ziemi.” Chłop zgodził się na układ. „Aby uniknąć sporów o podział,” – powiedział – „wszystko, co rośnie nad ziemią, będzie należeć do ciebie, a to, co pod ziemią – do mnie.” Diabeł był z tego całkiem zadowolony, ale przebiegły chłop zasiał rzepę.

Gdy nadszedł czas żniw, Diabeł zjawił się, aby zabrać swoje plony. Ale znalazł tylko zżółkłe, zwiędłe liście, podczas gdy chłop, pełen radości, wykopywał swoją rzepę. „Tym razem miałeś lepiej,” – powiedział Diabeł – „ale następnym razem tak nie będzie.

To, co rośnie nad ziemią, będzie twoje, a to, co pod nią – moje.” „Zgadzam się,” – odpowiedział chłop. Ale gdy nadszedł czas siewu, nie posiał znów rzepy, lecz pszenicę. Ziarno dojrzało, a chłop wszedł na pole i ściął pełne kłosy aż do ziemi.

Gdy Diabeł przyszedł, znalazł tylko ściernisko. W furii zszedł w dół do szczeliny w skałach. „Tak to się oszukuje Diabła,” – powiedział chłop, po czym poszedł i zabrał skarb.