Dziewczynka-małpka i sznur pereł

Pewnego dnia król wybrał się na długi spacer do lasu. Gdy wrócił do swojego ogrodu, posłał po swoją rodzinę, aby zeszła nad jezioro na kąpiel. Gdy wszyscy byli gotowi wejść do wody, królowa i jej damy zostawiły swoje klejnoty pod opieką służby, a następnie zeszły nad jezioro. Gdy królowa odkładała swój sznur pereł do pudełka, obserwowała ją Dziewczynka-małpka, która siedziała na gałęziach pobliskiego drzewa. Ta Dziewczynka-małpka chciała zdobyć sznur pereł królowej, więc siedziała nieruchomo i obserwowała, mając nadzieję, że służąca pilnująca pereł zaśnie. Z początku służąca miała oczy zwrócone na pudełko z klejnotami. Ale po chwili zaczęła przysypiać, a potem zapadła w głęboki sen.

Gdy tylko Małpka to zobaczyła, szybka jak wiatr, zeskoczyła, otworzyła pudełko, podniosła sznur pereł i szybka jak wiatr znów była na drzewie, trzymając perły bardzo ostrożnie. Założyła sznur pereł, a potem, z obawy, że strażnicy w ogrodzie zobaczą perły, Małpka ukryła je w dziupli drzewa. Potem usiadła w pobliżu, wyglądając, jakby nic się nie stało. Po pewnym czasie służąca się obudziła. Zajrzała do pudełka, a znalazłszy, że sznura pereł tam nie ma, zawołała: „Człowiek uciekł ze sznurem pereł królowej”. Zewsząd przybiegli strażnicy. Służąca powiedziała: „Siedziałam tuż obok pudełka, gdzie królowa odłożyła swój sznur pereł. Nie ruszyłam się z miejsca. Ale dzień jest gorący, a ja byłam zmęczona. Musiałam zasnąć. Perły zniknęły, gdy się obudziłam”. „Znajdźcie człowieka, który ukradł perły” – powiedział król. Strażnicy ruszyli, szukając złodzieja wszędzie. Po odejściu króla główny strażnik powiedział do siebie: „Jest w tym coś dziwnego.

Te perły” – pomyślał – „zginęły w ogrodzie. Przy bramach stała silna straż, więc nikt z zewnątrz nie mógł dostać się do ogrodu. Z drugiej strony, w tym ogrodzie są setki małp. Może jedna z Dziewczynek-małpek wzięła sznur pereł”. Potem główny strażnik wymyślił podstęp, który miał zdradzić, czy Dziewczynka-małpka wzięła perły. Kupił więc kilka sznurów jaskrawych szklanych paciorków. Po zmroku tej nocy strażnicy powiesili sznury szklanych paciorków tu i ówdzie na niskich krzewach w ogrodzie. Gdy Małpki zobaczyły następnego ranka sznury jaskrawych paciorków, każda Małpka pobiegła po sznur. Ale Dziewczynka-małpka, która wzięła sznur pereł królowej, nie zeszła. Siedziała blisko dziupli, gdzie ukryła perły. Inne Małpki były bardzo zadowolone ze swoich sznurów paciorków. „Szkoda, że nie dostałaś jednego” – powiedziały do niej, gdy siedziała cicho, nic nie mówiąc. W końcu nie mogła już dłużej wytrzymać.

Założyła sznur pereł królowej i zeszła, mówiąc dumnie: „Wy macie tylko sznury szklanych paciorków. Zobaczcie mój sznur pereł!”. Wtedy główny strażnik, który ukrywał się w pobliżu, złapał Dziewczynkę-małpkę. Zaprowadził ją natychmiast do króla. „To ta Dziewczynka-małpka, Wasza Królewska Mość, wzięła perły”. Król był bardzo zadowolony, że odzyskał perły, ale zapytał głównego strażnika, jak odkrył, kto je wziął. Główny strażnik powiedział królowi, że wiedział, iż nikt nie mógł wejść do ogrodu, więc pomyślał, że musiały zostać zabrane przez jedną z małp w ogrodzie. Potem opowiedział królowi o podstępie, jaki zastosował z paciorkami. „Jesteś właściwym człowiekiem na właściwym miejscu” – powiedział król i dziękował głównemu strażnikowi raz po raz.