Aladdin en de Wonderlamp

Er was eens een arme kleermaker die een zoon had die Aladdin heette. Aladdin was een zorgeloze, luie jongen die de hele dag niets anders deed dan in de straten bal spelen met andere luie jongens. Dit maakte zijn vader zo verdrietig dat hij stierf. Zelfs na de dood van zijn vader veranderde Aladdin zijn manieren niet, ondanks de tranen en gebeden van zijn moeder.

Op een dag, terwijl Aladdin in de straten speelde, hield een vreemdeling hem tegen en vroeg: "Hoe oud ben je, jongen? Ben jij niet de zoon van Mustapha de kleermaker?"

"Ja, meneer," antwoordde Aladdin. "Maar hij is al lang geleden gestorven."

De vreemdeling was eigenlijk een beroemde Afrikaanse tovenaar. Hij sloeg zijn armen rond Aladdin en kuste hem, zeggende: "Ik ben je oom. Ik heb je herkend omdat je precies op mijn broer lijkt. Ga naar je moeder en vertel haar dat ik eraan kom."

Aladdin rende naar huis en vertelde zijn moeder over zijn nieuw gevonden oom. "Inderdaad, kind," zei zij, "je vader had wel een broer, maar ik heb altijd gedacht dat hij dood was."

Zij bereidde het avondeten voor en zei Aladdin om zijn oom te gaan zoeken. De tovenaar kwam beladen met wijn en fruit. Hij viel neer en kuste de plek waar Mustapha gewoonlijk zat, en vroeg Aladdins moeder niet verbaasd te zijn dat zij hem nooit eerder had gezien, aangezien hij veertig jaar in het buitenland had gewoond.

Toen wendde hij zich tot Aladdin en vroeg hem welk ambacht hij had geleerd. Aladdin liet zijn hoofd in schaamte hangen, en zijn moeder barstte in tranen uit. Toen de tovenaar vernam dat Aladdin lui was en geen ambacht wilde leren, bood hij aan om een winkel voor hem op te zetten en die met goederen te bevoorraden.

De volgende dag kocht hij een mooi pak kleren voor Aladdin en nam hem door de hele stad mee, hem de bezienswaardigheden tonend. Hij bracht hem bij het vallen van de avond naar huis naar zijn moeder, die overgelukkig was om haar zoon er zo mooi te zien uitzien.

De volgende dag leidde de tovenaar Aladdin naar enkele prachtige tuinen ver buiten de stadspoorten. Zij gingen zitten bij een fontein, en de tovenaar haalde een cake uit zijn gordel en verdeelde die tussen hen. Toen reisden zij verder totdat zij bijna de bergen bereikten.

Aladdin was zo moe dat hij smeekte om terug te gaan, maar de tovenaar vermaakte hem met aangename verhalen en leidde hem verder, ook al wilde Aladdin niet gaan. Eindelijk kwamen zij bij twee bergen gescheiden door een smalle vallei. "Wij gaan niet verder," zei de valse oom.

"Ik zal je iets wonderbaarlijks tonen. Verzamel eerst wat takken terwijl ik een vuur aansteek."

Toen het vuur brandde, wierp de tovenaar er een poeder op en sprak enkele magische woorden. De aarde beefde een beetje en opende zich voor hen, waardoor een platte steen tevoorschijn kwam met een koperen ring in het midden. Aladdin probeerde weg te rennen, maar de tovenaar greep hem en sloeg hem zo hard dat hij neerviel.

"Wat heb ik gedaan, oom?" vroeg Aladdin deerniswekkend.

"Vrees niets," zei de tovenaar vriendelijker. "Gehoorzaam mij gewoon. Onder deze steen ligt een schat die voor jou bestemd is. Niemand anders mag hem aanraken, dus je moet precies doen wat ik zeg."

Toen Aladdin het woord 'schat' hoorde, vergat hij zijn angst. Hij greep de ring zoals hem was gezegd, terwijl hij de namen van zijn vader en grootvader uitsprak. De steen kwam gemakkelijk omhoog, en stenen treden verschenen.

"Ga naar beneden," zei de tovenaar. "Onderaan de treden zul je een open deur vinden die naar drie grote zalen leidt. Stop je gewaad op en loop erdoorheen zonder iets aan te raken, of je zult onmiddellijk sterven. Deze zalen leiden naar een tuin met prachtige fruitbomen. Loop verder totdat je bij een nis in een terras komt waar een brandende lamp staat. Giet de olie die erin zit eruit en breng de lamp naar mij."

De tovenaar nam een ring van zijn vinger en gaf die aan Aladdin, hem geluk wensend.

Aladdin vond alles precies zoals de tovenaar had beschreven. Hij plukte wat fruit van de bomen, nam de lamp, en keerde terug naar de monding van de grot. De tovenaar riep ongeduldig: "Schiet op en geef mij de lamp!"

Maar Aladdin weigerde die af te geven totdat hij uit de grot was. De tovenaar vloog in een verschrikkelijke woede en wierp meer poeder op het vuur. Hij sprak enkele woorden, en de steen rolde terug naar zijn plaats, waardoor Aladdin binnenin gevangen zat.

De tovenaar vertrok voorgoed uit Perzië, wat duidelijk aantoonde dat hij helemaal niet Aladdins oom was, maar een sluwe tovenaar die in zijn magische boeken had gelezen over een wonderbaarlijke lamp die hem de machtigste man ter wereld zou maken. Hij wist waar de lamp te vinden was, maar alleen iemand anders kon die uit de grot halen. Hij had de dwaze Aladdin voor deze taak uitgekozen, met het plan om de lamp te nemen en hem daarna te doden.

Twee dagen bleef Aladdin in het donker, huilend en klagend. Eindelijk vouwde hij zijn handen in gebed en terwijl hij dat deed, wreef hij over de ring die de tovenaar vergeten had af te nemen. Onmiddellijk verrees een enorme en angstaanjagende geest uit de grond en zei: "Wat wens je? Ik ben de Slaaf van de Ring en zal je in alles gehoorzamen."

Aladdin antwoordde onbevreesd: "Haal me hieruit!" De aarde opende zich, en hij bevond zich buiten. Zodra zijn ogen het licht konden verdragen, ging hij naar huis, maar hij viel flauw op de drempel. Toen hij bijkwam, vertelde hij zijn moeder alles wat er was gebeurd en toonde haar de lamp en het fruit dat hij uit de tuin had geplukt, wat eigenlijk kostbare edelstenen waren. Toen vroeg hij om iets te eten.

"Helaas, mijn kind," zei zij, "ik heb niets in huis. Ik heb wat katoen gesponnen en zal dat gaan verkopen."

Aladdin zei haar het katoen te houden, want hij zou liever de lamp verkopen. Aangezien de lamp erg vuil was, begon zij die te wrijven om hem helderder te laten schijnen en een hogere prijs te krijgen. Onmiddellijk verscheen een afschuwelijke geest en vroeg wat zij wilde. Zij viel flauw van schrik, maar Aladdin griste de lamp en zei stoutmoedig: "Breng ons iets te eten!"

De geest keerde terug met een zilveren kom, twaalf zilveren borden gevuld met heerlijke spijzen, twee zilveren bekers en twee flessen wijn. Toen Aladdins moeder bijkwam, vroeg ze: "Waar komt dit schitterende feestmaal vandaan?"

"Vraag niet, eet gewoon," antwoordde Aladdin. Dus gingen zij zitten voor het ontbijt en aten tot het avondeten. Aladdin vertelde zijn moeder over de lamp. Zij smeekte hem die te verkopen en niets met duivels te maken te hebben. Maar Aladdin zei: "Nee, aangezien het toeval ons zijn krachten heeft getoond, zullen we die gebruiken. En ook de ring, die ik altijd aan mijn vinger zal dragen."

Toen zij alles hadden gegeten wat de geest had gebracht, verkocht Aladdin een van de zilveren borden, daarna nog een, totdat er geen meer over waren. Toen riep hij opnieuw de geest aan, die hem een ander stel borden gaf. Zo leefden zij vele jaren.

Op een dag hoorde Aladdin een proclamatie van de Sultan dat iedereen binnen moest blijven en hun luiken moest sluiten terwijl de Prinses, zijn dochter, van en naar het bad ging. Aladdin wilde wanhopig graag haar gezicht zien, wat moeilijk was omdat zij altijd gesluierd ging. Hij verstopte zich achter de deur van het bad en gluurde door een kier. Toen de Prinses binnenkwam, lichtte zij haar sluier op, en zij was zo mooi dat Aladdin op het eerste gezicht verliefd op haar werd.

Hij ging naar huis zo veranderd dat zijn moeder schrok. Hij vertelde haar dat hij zo diep van de Prinses hield dat hij niet zonder haar kon leven, en dat hij van plan was de Sultan om haar hand te vragen. Zijn moeder barstte in lachen uit toen zij dit hoorde, maar Aladdin overtuigde haar uiteindelijk om voor de Sultan te verschijnen en zijn verzoek voor te leggen.

Zij haalde een servet en legde daarin de magische vruchten uit de betoverde tuin, die schitterden als de mooiste juwelen. Deze nam zij mee om de Sultan te behagen en vertrok, vertrouwend op de lamp.

De Grootvizier en de raad hadden net de zaal betreden toen zij binnenkwam. Zij plaatste zich voor de Sultan, maar hij schonk haar geen aandacht. Zij kwam elke dag een week lang en stond op dezelfde plaats. Op de zesde dag, toen de raad was geëindigd, zei de Sultan tegen zijn Vizier: "Ik zie elke dag een zekere vrouw in de audiëntiezaal met iets in een servet. Roep haar de volgende keer zodat ik kan ontdekken wat zij wil."

De volgende dag, op een teken van de Vizier, ging zij naar de voet van de troon en bleef knielen totdat de Sultan zei: "Sta op, goede vrouw, en vertel mij wat je wilt."

Zij aarzelde, dus stuurde de Sultan iedereen weg behalve de Vizier en zei haar vrijuit te spreken, terwijl hij beloofde haar vooraf te vergeven voor alles wat zij zou zeggen. Zij vertelde hem over de grote liefde van haar zoon voor de Prinses. "Ik smeekte hem haar te vergeten," zei zij, "maar tevergeefs. Hij dreigde iets wanhopigs te doen als ik niet kwam vragen om de hand van de Prinses. Nu bid ik u om niet alleen mij te vergeven, maar ook mijn zoon Aladdin."

De Sultan vroeg haar vriendelijk wat zij in het servet had. Zij vouwde de juwelen open en presenteerde die. De Sultan was verbaasd en zei tegen de Vizier: "Wat denk je? Zou ik de Prinses niet moeten geven aan iemand die haar zo hoog waardeert?"

De Vizier, die de Prinses voor zijn eigen zoon wilde, smeekte de Sultan drie maanden te wachten, in de hoop dat zijn zoon een nog rijkere gift kon voorbereiden. De Sultan stemde toe en vertelde Aladdins moeder dat hij instemde met het huwelijk, maar dat zij drie maanden niet meer voor hem mocht verschijnen.

Aladdin wachtte geduldig bijna drie maanden. Maar na twee maanden ging zijn moeder de stad in om olie te kopen en vond iedereen in feeststemming. Zij vroeg wat er aan de hand was en kreeg te horen: "Weet je het niet? De zoon van de Grootvizier gaat vanavond trouwen met de dochter van de Sultan!"

Zij rende buiten adem om het Aladdin te vertellen. Hij was eerst geschokt, maar toen dacht hij aan de lamp. Hij wreef erover, en de geest verscheen en zei: "Wat is uw wil?"

Aladdin antwoordde: "De Sultan heeft zijn belofte aan mij gebroken, en de zoon van de Vizier gaat met de Prinses trouwen. Mijn bevel is dat je vanavond de bruid en bruidegom hierheen brengt."

"Meester, ik gehoorzaam," zei de geest.

Om middernacht vervoerde de geest het bed met de zoon van de Vizier en de Prinses naar Aladdins kamer. Aladdin zei: "Neem deze nieuwe echtgenoot en zet hem buiten in de kou, en keer terug bij het ochtendgloren." De geest nam de zoon van de Vizier uit bed, waardoor Aladdin bij de Prinses achterbleef.

"Vrees niets," zei Aladdin tegen haar. "U bent mijn vrouw, mij beloofd door uw onrechtvaardige vader. Geen kwaad zal u overkomen."

De Prinses was te bang om te spreken. Zij bracht een ellendige nacht door, terwijl Aladdin naast haar ging liggen en vast sliep. Op het afgesproken uur bracht de geest de rillende bruidegom terug, legde hem op zijn plaats, en vervoerde het bed terug naar het paleis.

De volgende ochtend kwam de Sultan zijn dochter goeiemorgen wensen. De ongelukkige zoon van de Vizier sprong op en verstopte zich, terwijl de Prinses geen woord wilde zeggen en er erg verdrietig uitzag. De Sultan stuurde haar moeder naar haar toe, die vroeg: "Wat is er aan de hand, kind? Waarom wil je niet met je vader spreken? Wat is er gebeurd?"

De Prinses zuchtte diep en vertelde eindelijk aan haar moeder hoe het bed tijdens de nacht naar een vreemd huis was gedragen en wat daar was gebeurd. Haar moeder geloofde haar helemaal niet en zei haar op te staan en het als een ijdele droom te beschouwen.

Hetzelfde gebeurde de volgende nacht. De volgende ochtend, toen de Prinses weer weigerde te spreken, dreigde de Sultan haar hoofd af te hakken. Toen bekende zij alles en zei hem aan de zoon van de Vizier te vragen of het niet waar was. De Sultan zei de Vizier zijn zoon te vragen, die de waarheid toegaf en eraan toevoegde dat, ook al hield hij veel van de Prinses, hij liever zou sterven dan nog zo'n angstaanjagende nacht door te maken. Hij wenste van haar gescheiden te worden. Zijn wens werd ingewilligd, en de huwelijksfeesten eindigden.

Toen de drie maanden voorbij waren, stuurde Aladdin zijn moeder om de Sultan aan zijn belofte te herinneren. Zij stond op dezelfde plaats als voorheen, en de Sultan, die Aladdin was vergeten, herinnerde zich hem en liet haar roepen. Toen hij haar armoede zag, voelde de Sultan zich nog minder geneigd zijn woord te houden.

Hij vroeg de raad van zijn Vizier, die voorstelde een zo hoge prijs op de Prinses te zetten dat niemand die zou kunnen betalen. De Sultan zei toen tegen Aladdins moeder: "Goede vrouw, een Sultan moet zijn beloften herinneren, en ik zal de mijne herinneren.

Maar uw zoon moet mij eerst veertig gouden bekkens sturen boordevol juwelen, gedragen door veertig zwarte slaven, geleid door evenveel witte slaven, allen prachtig gekleed. Zeg hem dat ik op zijn antwoord wacht."

Aladdins moeder boog diep en ging naar huis, denkend dat alles verloren was. Zij gaf Aladdin de boodschap, eraan toevoegend: "Hij mag lang wachten op jouw antwoord!"

"Niet zo lang als je denkt, moeder," antwoordde haar zoon. "Ik zou veel meer doen dan dat voor de Prinses." Hij riep de geest op, en binnen enkele ogenblikken arriveerden de tachtig slaven, die het kleine huis en de tuin vulden.

Aladdin liet hen twee aan twee naar het paleis vertrekken, gevolgd door zijn moeder. Zij waren zo rijk gekleed, met zo'n prachtige juwelen, dat iedereen samendromde om hen te zien en de gouden bekkens die zij op hun hoofd droegen.

Zij betraden het paleis en na voor de Sultan te knielen, stonden zij in een halve cirkel rond de troon met gekruiste armen, terwijl Aladdins moeder hen voorstelde. De Sultan aarzelde niet langer. Hij zei: "Goede vrouw, keer terug en vertel je zoon dat ik hem met open armen verwacht."

Zij verloor geen tijd om het Aladdin te vertellen en drong erop aan dat hij zich zou haasten. Maar eerst riep Aladdin de geest. "Ik wil een geurend bad," zei hij, "een rijk geborduurd kostuum, een paard mooier dan dat van de Sultan, en twintig slaven om mij te bedienen. Bovendien zes prachtig geklede slaven om mijn moeder te bedienen, en tenslotte tienduizend stukken goud in tien beurzen."

Nauwelijks gezegd of gedaan. Aladdin besteeg zijn paard en reed door de straten, terwijl de slaven goud strooiden terwijl zij gingen. Degenen die in zijn jeugd met hem hadden gespeeld, herkenden hem niet, want hij was zo knap geworden. Toen de Sultan hem zag, kwam hij van zijn troon af, omhelsde hem en leidde hem naar een zaal waar een feestmaal was aangericht, met de bedoeling hem diezelfde dag met de Prinses te laten trouwen. Maar Aladdin weigerde en zei: "Ik moet een paleis bouwen dat haar waardig is," en nam afscheid.

Eenmaal thuis zei hij tegen de geest: "Bouw mij een paleis van het fijnste marmer, ingelegd met jaspis, agaat en andere edelstenen. In het midden bouw je een grote zaal met een koepel, de vier muren van massief goud en zilver, elk met zes ramen. Alle ramen behalve één moeten traliewerk hebben met diamanten en robijnen. Er moeten stallen zijn, paarden, stalknechten en slaven. Ga en zorg ervoor!"

Het paleis was de volgende dag klaar. De geest droeg Aladdin daarheen en toonde hem dat al zijn bevelen trouw waren uitgevoerd, zelfs tot het leggen van een fluwelen tapijt van Aladdins paleis naar dat van de Sultan.

Aladdins moeder kleedde zich zorgvuldig en liep naar het paleis met haar slaven, terwijl hij te paard volgde. De Sultan stuurde muzikanten met trompetten en cimbalen om hen te ontmoeten, zodat de lucht gevuld was met muziek en gejuich. Aladdins moeder werd naar de Prinses gebracht, die haar met grote eer begroette.

's Avonds nam de Prinses afscheid van haar vader en liep over het tapijt naar Aladdins paleis, met zijn moeder aan haar zijde en gevolgd door honderd slaven. Zij was betoverd door Aladdin, die naar haar toe rende om haar te ontvangen.

"Prinses," zei hij, "verwijt mijn schoonheid mijn stoutmoedigheid als ik u heb mishagen."

Zij vertelde hem dat zij, nu zij hem had gezien, gewillig haar vader in deze zaak gehoorzaamde. Na de bruiloft leidde Aladdin haar naar de zaal, waar een feestmaal was aangericht. Zij aten samen en dansten daarna tot middernacht. De volgende dag nodigde Aladdin de Sultan uit om het paleis te zien. Toen de Sultan de zaal met de vierentwintig ramen betrad, ingelegd met robijnen, diamanten en smaragden, riep hij: "Het is een wonder van de wereld! Slechts één ding verbaast mij: was het bij toeval dat één raam onafgewerkt is?"

"Nee, met opzet," antwoordde Aladdin. "Ik wenste dat Uwe Majesteit de eer zou hebben dit paleis te voltooien."

De Sultan was verheugd en stuurde om de beste juweliers van de stad. Hij toonde hun het onafgewerkte raam en beval hen het op te vullen zoals de andere. "Heer," zei hun woordvoerder, "wij kunnen niet genoeg juwelen vinden." De Sultan liet zijn eigen juwelen brengen, maar zij gebruikten die al snel en het werk was in een maand niet half af.

Aladdin, wetende dat hun taak hopeloos was, zei hen hun werk ongedaan te maken en de juwelen terug te brengen. Toen voltooide de geest het raam op Aladdins bevel. De Sultan was verbaasd zijn juwelen terug te ontvangen en bezocht Aladdin, die hem het voltooide raam toonde.

De Sultan omhelsde hem, terwijl de jaloerse Vizier suggereerde dat het allemaal door magie was gedaan.

Aladdin won de harten van het volk met zijn zachte manier van doen. Hij werd benoemd tot kapitein van de legers van de Sultan en won verschillende veldslagen voor hem, maar hij bleef bescheiden en hoffelijk als voorheen. Hij leefde enkele jaren in vrede en tevredenheid.

Maar ver weg in Afrika herinnerde de tovenaar zich Aladdin. Door zijn magische kunsten ontdekte hij dat Aladdin niet in de grot was gestorven maar was ontsnapt, met een prinses was getrouwd, en in grote rijkdom en eer leefde. De tovenaar wist dat de zoon van de arme kleermaker dit alleen met de hulp van de lamp kon hebben bereikt. Hij reisde dag en nacht totdat hij de hoofdstad van China bereikte, vastbesloten Aladdin te ruïneren. Terwijl hij door de stad liep, hoorde hij mensen overal praten over een wonderbaarlijk paleis.

"Vergeef mijn onwetendheid," vroeg hij, "over welk paleis spreekt u?"

"Hebt u niet gehoord van het paleis van Prins Aladdin?" kwam het antwoord. "Het is het grootste wonder van de wereld. Ik zal u de weg wijzen als u het wilt zien."

De tovenaar bedankte de man en ging het paleis bekijken. Hij herkende dat het was gebouwd door de Geest van de Lamp en werd bijna krankzinnig van woede. Hij besloot de lamp in handen te krijgen en Aladdin in de diepste armoede te storten.

Ongelukkig was Aladdin acht dagen gaan jagen, wat de tovenaar genoeg tijd gaf. Hij kocht een dozijn koperen lampen, deed ze in een mand, en ging naar het paleis, roepend: "Nieuwe lampen voor oude!" Een spottende menigte volgde hem. De Prinses, zittend in de zaal met de vierentwintig ramen, stuurde een slavin om te ontdekken wat het lawaai was. De slavin kwam lachend terug, en de Prinses berispte haar.

"Mevrouw," antwoordde de slavin, "wie kan er lachen om een oude dwaas die fijne nieuwe lampen aanbiedt voor oude?"

Een andere slavin zei: "Er staat een oude lamp op de kroonlijst die hij kan krijgen." Dit was de magische lamp, die Aladdin daar had achtergelaten omdat hij die niet mee op jacht kon nemen. De Prinses, die de waarde ervan niet kende, zei lachend tegen de slavin die te nemen en de ruil te doen.

De slavin ging en zei tegen de tovenaar: "Geef mij een nieuwe lamp voor deze." Hij griste de oude lamp en zei de slavin een nieuwe uit zijn mand te kiezen, terwijl de menigte jouwde. Het kon hem niet schelen.

Hij hield op met het roepen van zijn lampen en ging buiten de stadspoorten naar een eenzame plaats, waar hij wachtte tot het nacht was. Toen haalde hij de lamp tevoorschijn en wreef erover. De geest verscheen, en op het bevel van de tovenaar droeg hij hem, samen met het paleis en de Prinses daarbinnen, naar een eenzame plaats in Afrika.

De volgende ochtend keek de Sultan uit het raam naar Aladdins paleis en wreef in zijn ogen, want het was verdwenen. Hij stuurde om de Vizier en vroeg wat er met het paleis was gebeurd. De Vizier keek ook naar buiten en was verbaasd.

Hij zei opnieuw dat het magie was, en deze keer geloofde de Sultan hem. Hij stuurde dertig mannen te paard om Aladdin in ketenen te halen. Zij ontmoetten hem terwijl hij naar huis reed, bonden hem vast en dwongen hem met hen mee te lopen.

Maar het volk, dat van Aladdin hield, volgde met wapens om ervoor te zorgen dat hem geen kwaad zou overkomen. Hij werd voor de Sultan gebracht, die de beul beval zijn hoofd af te hakken. De beul liet Aladdin knielen, bond zijn ogen af en hief zijn zwaard om toe te slaan.

Net op dat moment zag de Vizier dat de menigte de binnenplaats was binnengedrongen en de muren beklom om Aladdin te redden. Hij riep de beul te stoppen. Het volk zag er zo dreigend uit dat de Sultan toegaf en beval Aladdin los te binden, hem pardon verlenend voor de menigte.

Aladdin smeekte toen te weten wat hij had gedaan. "Valse ellendeling!" zei de Sultan. "Kom hier." Hij toonde Aladdin vanuit het raam de plaats waar zijn paleis had gestaan. Aladdin was zo verbaasd dat hij geen woord kon uitbrengen.

"Waar is mijn paleis en mijn dochter?" eiste de Sultan. "Ik ben niet zo bezorgd over het paleis, maar ik moet mijn dochter terug hebben. Je moet haar vinden of je hoofd verliezen."

Aladdin smeekte om veertig dagen om haar te vinden, belovende dat als hij faalde, hij zou terugkeren en elke straf die de Sultan wenste zou aanvaarden. Zijn verzoek werd ingewilligd, en hij verliet droevig het bijzijn van de Sultan. Drie dagen zwierf hij rond als een gek, iedereen vragend wat er met zijn paleis was gebeurd. Maar zij lachten alleen en hadden medelijden met hem.

Hij kwam aan de oevers van een rivier en knielde neer om te bidden voordat hij zich erin zou werpen. Terwijl hij dat deed, wreef hij over de magische ring die hij nog steeds droeg. De geest die hij in de grot had gezien verscheen en vroeg zijn wil.

"Red mijn leven, geest!" zei Aladdin. "Breng mijn paleis terug!"

"Dat ligt niet in mijn macht," zei de geest. "Ik ben slechts de Slaaf van de Ring. U moet de Slaaf van de Lamp vragen."

"Toch," zei Aladdin, "maar u kunt mij naar het paleis brengen en mij onder het raam van mijn dierbare vrouw neerzetten." Hij bevond zich onmiddellijk in Afrika, onder het raam van de Prinses, en viel uit pure uitputting in slaap.

Hij werd gewekt door het gezang van vogels, en zijn hart voelde lichter. Hij begreep duidelijk dat al zijn tegenslagen werden veroorzaakt door het verlies van de lamp, en hij vroeg zich af wie die had gestolen.

Die ochtend stond de prinses vroeger op dan gewoonlijk. Sinds ze door de tovenaar naar Afrika was gebracht, moest ze zijn gezelschap één keer per dag verdragen, maar ze behandelde hem zo streng dat hij er niet de hele tijd durfde te blijven. Terwijl ze zich aankleedde, keek een van haar dienaressen naar buiten en zag Aladdin. De prinses rende naar het raam en opende het. Bij het lawaai keek Aladdin op. Ze riep hem om naar haar toe te komen, en groot was de vreugde van deze twee geliefden bij het weerzien.

Nadat hij haar gekust had, zei Aladdin: "Ik smeek u, prinses, in Gods naam, voordat we over iets anders spreken, vertel me: wat is er gebeurd met de oude lamp die ik op de kroonlijst in de zaal met vierentwintig ramen heb achtergelaten toen ik op jacht ging?"

"Helaas!" zei ze. "Ik ben de onschuldige oorzaak van ons verdriet." Ze vertelde hem over het ruilen van de lamp.

"Nu weet ik het!" riep Aladdin. "Dit is het werk van de Afrikaanse tovenaar! Waar is de lamp nu?"

"Hij draagt hem bij zich," zei de prinses. "Ik weet het omdat hij hem uit zijn zak haalde om hem aan mij te tonen. Hij wil dat ik mijn belofte aan u breek en met hem trouw. Hij zegt dat u onthoofd bent op bevel van mijn vader. Hij spreekt voortdurend kwaad over u, maar ik antwoord alleen met tranen. Als ik blijf weigeren, ben ik ervan overtuigd dat hij geweld zal gebruiken."

Aladdin stelde haar gerust en vertrok voor een tijdje. Hij ruilde kleren met de eerste persoon die hij in de stad tegenkwam, kocht een zeker poeder en keerde terug naar de prinses. Ze liet hem binnen via een kleine zijdeur.

"Trek uw mooiste kleed aan," zei hij tegen haar, "en ontvang de tovenaar met glimlachen. Laat hem geloven dat u mij vergeten bent. Nodig hem uit voor het avondeten en zeg dat u de wijn van zijn land wilt proeven. Hij zal gaan om die te halen. Terwijl hij weg is, zal ik u vertellen wat u moet doen."

Ze luisterde aandachtig. Toen Aladdin vertrok, kleedde ze zich vrolijk aan voor het eerst sinds ze China had verlaten. Ze deed een gordel en een hoofdtooi van diamanten aan en, terwijl ze in een spiegel zag dat ze mooier was dan ooit, ontving ze de tovenaar. Tot zijn grote verbazing zei ze: "Ik heb besloten dat Aladdin dood is en dat al mijn tranen hem niet zullen terugbrengen.

Dus zal ik niet langer rouwen. Ik heb u uitgenodigd om met mij te dineren, maar ik ben de Chinese wijnen beu en zou graag de wijnen van Afrika proeven."

De tovenaar snelde naar zijn kelder. De prinses deed het poeder dat Aladdin haar gegeven had in haar beker. Toen de tovenaar terugkeerde, vroeg ze hem om op haar gezondheid te drinken met de wijn van Afrika, en gaf hem haar beker in ruil voor de zijne als teken van verzoening. Voordat hij dronk, begon de tovenaar een toespraak waarin hij haar schoonheid prees, maar de prinses onderbrak hem en zei: "Laten we eerst drinken, en dan mag u zeggen wat u wilt."

Ze hief haar beker naar haar lippen en hield die daar terwijl de tovenaar de zijne tot op de bodem leegdronk. Toen viel hij levenloos achterover.

De prinses opende de deur voor Aladdin en sloeg haar armen om zijn hals. Maar Aladdin duwde haar zachtjes weg en zei haar hem een moment alleen te laten omdat hij nog meer te doen had. Hij ging naar de dode tovenaar, nam de lamp uit zijn vest en beval de geest om het paleis en alles erin terug naar China te brengen. Dit werd onmiddellijk gedaan. De prinses voelde in haar kamer slechts twee kleine schokken en had geen idee dat ze weer thuis was.

De sultan zat in zijn kamer te rouwen om zijn verloren dochter, toen hij toevallig opkeek en zijn ogen wreef. Daar stond het paleis weer als voorheen! Hij haastte zich ernaartoe, en Aladdin ontving hem in de zaal met vierentwintig ramen met de prinses aan zijn zijde. Aladdin vertelde hem alles wat er gebeurd was en toonde hem het dode lichaam van de tovenaar zodat hij het zou geloven.

Er werd een feest van tien dagen afgekondigd, en het leek alsof Aladdin nu de rest van zijn leven in vrede zou kunnen leven. Maar dat was niet zo.

De Afrikaanse tovenaar had een jongere broer, die nog boosaardiger en sluwer was. Hij reisde naar China om de dood van zijn broer te wreken. Hij ging op bezoek bij een heilige vrouw genaamd Fatima, denkend dat ze nuttig voor hem zou kunnen zijn.

Hij betrad haar cel, hield een dolk tegen haar borst en dwong haar hem te gehoorzamen op straffe van de dood. Hij ruilde kleren met haar, schilderde zijn gezicht zoals het hare, deed haar sluier om en vermoordde haar vervolgens zodat ze niets zou kunnen vertellen. Toen ging hij op weg naar Aladdins paleis.

Al het volk, denkend dat hij de heilige vrouw was, verzamelde zich rond hem, kuste zijn handen en vroeg om zijn zegen.

Toen hij bij het paleis aankwam, was er zo'n opschudding dat de prinses haar dienstmeisje opdroeg uit het raam te kijken en te vragen wat er aan de hand was. Het dienstmeisje zei dat het de heilige vrouw was, die mensen genas door haar aanraking. De prinses, die al lang kennis wilde maken met Fatima, stuurde om haar.

Toen de tovenaar voor de prinses kwam, bad hij voor haar gezondheid en voorspoed. De prinses liet hem naast haar zitten en smeekte hem om altijd bij haar te blijven. De valse Fatima, die niets liever wilde, stemde toe maar hield haar sluier neer om niet ontdekt te worden.

De prinses toonde hem de zaal en vroeg hem wat hij ervan vond.

"Het is werkelijk prachtig," zei de valse Fatima. "Maar naar mijn mening ontbreekt er één ding."

"En wat is dat?" vroeg de prinses.

"Als er alleen een roc-ei aan het middelpunt van deze koepel hing," antwoordde hij, "zou het het wonder van de wereld zijn."

Hierna kon de prinses aan niets anders meer denken dan aan het roc-ei. Toen Aladdin terugkeerde van de jacht, vond hij haar in een zeer slecht humeur. Hij vroeg wat er scheelde, en ze vertelde hem dat al haar plezier in de zaal bedorven was omdat er geen roc-ei aan de koepel hing.

"Als dat alles is," antwoordde Aladdin, "zult u snel gelukkig zijn." Hij verliet haar en wreef over de lamp. Toen de geest verscheen, beval Aladdin hem een roc-ei te brengen. De geest slaakte zo'n luid en verschrikkelijk gegil dat de zaal schudde.

"Ellendeling!" riep hij. "Is het niet genoeg dat ik alles voor u heb gedaan, maar u beveelt mij om mijn meester te brengen en hem midden in deze koepel op te hangen? U en uw vrouw en uw paleis verdienen het om tot as te worden verbrand, maar ik weet dat dit verzoek niet van u komt maar van de broer van de Afrikaanse tovenaar, die u vernietigd hebt.

Hij is nu in uw paleis vermomd als de heilige vrouw, die hij vermoord heeft. Hij heeft die wens in het hoofd van uw vrouw geplant. Pas op uzelf, want hij is van plan u te doden." Toen verdween de geest.

Aladdin ging terug naar de prinses, zeggend dat zijn hoofd pijn deed, en vroeg dat de heilige Fatima gehaald zou worden om haar handen erop te leggen. Toen de tovenaar dichtbij kwam, greep Aladdin zijn dolk en stak hem door het hart.

"Wat hebt u gedaan?" riep de prinses. "U hebt de heilige vrouw vermoord!"

"Niet zo," antwoordde Aladdin. "Dit was een boosaardige tovenaar." Hij vertelde haar hoe ze bedrogen was.

Daarna leefden Aladdin en zijn vrouw in vrede. Toen de sultan stierf, volgde Aladdin hem op en regeerde vele jaren, en liet een lange rij koningen na.