Het Geitengezicht-meisje

Er was eens een boer genaamd Masaniello die twaalf dochters had. Ze waren als treden van een trap, met precies een jaar tussen elke zus. Het was alles wat de arme man kon doen om zo'n grote familie te voeden, dus groef hij van 's ochtends tot 's avonds op de velden. Ondanks zijn harde werk hield hij nauwelijks de wolf van de deur, en de kleine meisjes gingen vaak hongerig naar bed.

Op een dag, terwijl Masaniello aan de voet van een hoge berg werkte, kwam hij de ingang tegen van een grot zo donker en somber dat zelfs de zon er bang leek om naar binnen te gaan. Plotseling verscheen er een enorme groene hagedis van binnenuit en stond voor hem. Masaniello viel bijna flauw van angst, want het beest was zo groot als een krokodil en zag er net zo woest uit.

Maar de hagedis ging op de vriendelijkste manier naast hem zitten en zei: "Wees niet bang, goede man. Ik ga je geen kwaad doen. Integendeel, ik wil je helpen."

Toen Masaniello deze woorden hoorde, knielde hij voor de hagedis en zei: "Lieve dame—want ik weet niet hoe ik u anders moet noemen—ik ben in uw macht. Wees alstublieft genadig, want ik heb twaalf ellendige kleine dochters thuis die van mij afhankelijk zijn."

"Dat is precies waarom ik naar je toe kwam," zei de hagedis. "Breng me morgenochtend je jongste dochter. Ik beloof haar op te voeden als mijn eigen kind en haar te koesteren als het licht van mijn ogen."

Masaniello was erg ongelukkig, omdat hij er zeker van was dat de hagedis een van zijn dochters—de jongste en meest tedere—alleen maar wilde om haar als avondeten op te eten. Tegelijkertijd dacht hij: "Als ik weiger, zal ze me zeker ter plekke opeten. Als ik haar geef wat ze vraagt, neemt ze een deel van me, maar als ik weiger, neemt ze mij helemaal. Wat moet ik doen? Hoe kan ik aan deze problemen ontsnappen?"

Terwijl hij in zichzelf mompelde, zei de hagedis: "Beslis nu meteen om te doen wat ik zeg. Ik wil je jongste dochter. Als je niet gehoorzaamt, kan ik alleen maar zeggen dat het erger voor je zal zijn."

Omdat hij geen andere keuze zag, vertrok Masaniello naar huis. Hij kwam aan met zo'n bleek en ellendig gezicht dat zijn vrouw vroeg: "Wat is er gebeurd, lieve man? Heb je ruzie gehad met iemand, of is de arme ezel gevallen?"

"Geen van beide," antwoordde hij, "maar iets veel ergers. Een verschrikkelijke hagedis heeft me bijna mijn verstand doen verliezen. Ze dreigde dat als ik haar onze jongste dochter niet gaf, ze me zou laten betreuren. Mijn hoofd draait als een molenrad, en ik weet niet wat ik moet doen. Ik zit echt tussen de duivel en de diepe zee. Je weet hoe innig ik Renzolla liefheb, en toch, als ik haar morgenochtend niet naar de hagedis breng, moet ik afscheid nemen van het leven. Geef me alsjeblieft raad."

Zijn vrouw zei: "Hoe weet je dat de hagedis echt onze vijand is? Misschien is ze een vriendin in vermomming. Deze ontmoeting zou wel eens het begin van betere tijden en het einde van al onze ellende kunnen zijn. Ga en breng het kind naar haar. Mijn hart zegt me dat je het nooit zult betreuren."

Masaniello voelde zich veel getroost. De volgende ochtend, zodra het licht was, nam hij zijn kleine dochter bij de hand en leidde haar naar de grot.

De hagedis wachtte op hem. Ze kwam naar voren, nam het meisje bij de hand, gaf de vader een zak vol goud en zei: "Ga en trouw je andere dochters uit. Geef hun bruidsschatten met dit goud. Wees opgewekt, want Renzolla zal zowel een vader als een moeder in mij hebben. Het is groot geluk voor haar dat ze in mijn handen is gevallen."

Masaniello, overweldigd door dankbaarheid, bedankte de hagedis en keerde terug naar huis naar zijn vrouw.

Zodra mensen hoorden hoe rijk de boer was geworden, kwamen er snel vrijers voor zijn dochters. Hij trouwde ze allemaal uit, en er was zelfs genoeg goud over om zichzelf en zijn vrouw de rest van hun dagen comfortabel te houden.

Zodra de hagedis alleen was met Renzolla, veranderde ze de grot in een prachtig paleis en leidde het meisje naar binnen. Daar voedde ze haar op als een kleine prinses. Renzolla ontbeerde niets. De hagedis gaf haar heerlijk eten, mooie kleren en duizend bedienden om haar te verzorgen.

Op een dag was de koning van het land aan het jagen in een bos vlakbij het paleis en werd verrast door de duisternis. Toen hij een licht zag schijnen in het paleis, stuurde hij een dienaar om te vragen of hij de nacht kon blijven.

Toen de page klopte, veranderde de hagedis zichzelf in een mooie vrouw en opende de deur. Toen ze het verzoek van de koning hoorde, liet ze weten dat ze verheugd zou zijn hem te zien en hem alles te geven wat hij nodig had.

De koning ging graag naar het paleis, waar hij zeer gastvrij werd ontvangen. Honderd pages met fakkels kwamen hem tegemoet, honderd meer bedienden hem tijdens het diner, en nog eens honderd zwaaiden met grote waaiers om de vliegen weg te houden. Renzolla zelf schonk de wijn voor hem in, en ze deed het zo sierlijk dat de koning zijn ogen niet van haar kon afhouden.

Na de maaltijd ging de koning slapen, en Renzolla trok zijn schoenen uit—en stal ook zijn hart, want hij was hopeloos verliefd op haar geworden. Hij riep de fee en vroeg om Renzolla's hand in het huwelijk. De vriendelijke fee wilde alleen het beste voor het meisje, dus gaf ze graag haar toestemming, samen met een huwelijksgeschenk van zevenduizend gouden munten.

De koning, vol vreugde, maakte zich klaar om te vertrekken, met Renzolla mee. Ze bedankte de fee nooit eens voor alles wat ze had gedaan. Toen de fee zo'n ondankbaarheid zag, besloot ze het meisje te straffen. Ze sprak een betovering uit en veranderde Renzolla's gezicht in een geitenkop.

In een oogwenk rekte Renzolla's mooie mond uit tot een snuit met een baard van een meter lang, haar wangen zakten in, en haar glanzende vlechten werden twee scherpe hoorns. Toen de koning zich omdraaide en haar zag, dacht hij dat hij gek was geworden.

Hij barstte in tranen uit en riep: "Waar is het haar dat me zo stevig bond? Waar zijn de ogen die mijn hart doorboorden? Waar zijn de lippen die ik kuste? Moet ik voor de rest van mijn leven aan een geit gebonden zijn? Nee!

Niets zal me tot de lacher van mijn onderdanen maken voor een meisje met een geitengezicht!"

Toen ze zijn land bereikten, sloot hij Renzolla op in een klein torenkamertje met een dienstmeisje. Hij gaf elk van hen tien bossen vlas om te spinnen en zei dat de taak tegen het einde van de week af moest zijn.

Het dienstmeisje ging gehoorzaam aan het werk. Ze kamde het vlas, wond het om de spoel en zat zo ijverig te spinnen dat haar werk zaterdagavond klaar was. Maar Renzolla, die in het huis van de fee verwend was en zich niet realiseerde hoeveel ze veranderd was, gooide het vlas uit het raam en zei: "Waar denkt de koning aan, mij dit werk te geven?

Als hij overhemden wil, kan hij ze kopen. Het is niet alsof hij me uit de goot heeft gehaald. Hij moet onthouden dat ik hem zevenduizend gouden munten als huwelijksgeschenk heb gebracht. Ik ben zijn vrouw, niet zijn slaaf. Hij moet wel gek zijn om me zo te behandelen."

Toch, toen zaterdagavond kwam en ze zag dat het dienstmeisje haar taak had voltooid, werd Renzolla bang om gestraft te worden voor luiheid. Dus haastte ze zich naar het paleis van de fee en vertelde haar al haar problemen. De fee omhelsde haar teder en gaf haar een zak vol gesponnen vlas om de koning te laten zien hoe hard ze had gewerkt. Renzolla nam de zak zonder een woord van dank aan en keerde terug naar het paleis, waardoor de fee erg boos achterbleef over haar ondankbaarheid.

Toen de koning het vlas allemaal gesponnen zag, gaf hij Renzolla en het dienstmeisje elk een klein hondje en vertelde hen de dieren zorgvuldig te verzorgen.

Het dienstmeisje voedde haar hond met de grootste zorg, bijna alsof het haar eigen kind was. Maar Renzolla zei: "Ik weet niet wat ik moet denken. Ben ik tussen gekken terechtgekomen? Denkt de koning dat ik een hond met mijn eigen handen zal kammen en voeren?" Met die woorden opende ze het raam en gooide het arme kleine beest eruit. Het viel op de grond, zo dood als een steen.

Een paar maanden later stuurde de koning een boodschap dat hij wilde zien hoe de honden het maakten. Renzolla, die zich erg ongerust voelde, haastte zich opnieuw naar de fee. Deze keer stond er een oude man aan de deur van het paleis van de fee. Hij zei: "Wie ben jij, en wat wil je?"

Renzolla antwoordde boos: "Ken je me niet, oude geitenbaard? Hoe durf je zo tegen me te praten!"

De oude man antwoordde: "De pot kan de ketel niet zwart noemen. Het is niet ik, maar jij die een geitenkop hebt. Wacht even, ondankbaar schepsel, en ik zal je laten zien wat je ondankbaarheid heeft aangericht."

Hij haastte zich weg en kwam terug met een spiegel, die hij voor Renzolla hield. Toen ze haar lelijke, harige gezicht zag, viel ze bijna flauw van afschuw. Ze barstte in luid gesnik uit bij het zien hoe haar gezicht was veranderd.

Toen zei de oude man: "Denk eraan, Renzolla, je bent een boerendochter. De fee maakte je een koningin, maar je was ondankbaar en bedankte haar nooit voor alles wat ze deed. Daarom besloot ze je te straffen. Maar als je van je lange witte baard af wilt, werp je dan aan de voeten van de fee en smeek haar om vergeving. Ze heeft een teder hart en zal misschien medelijden met je hebben."

Renzolla had echt spijt van haar gedrag. Ze volgde het advies van de oude man op. De fee gaf haar niet alleen haar vroegere gezicht terug, maar kleedde haar ook in een met goud geborduurde japon, gaf haar een prachtige koets en bracht haar terug naar haar man met een hele stoet dienaren. Toen de koning haar weer zo mooi zag als altijd, werd hij opnieuw verliefd op haar en had hij bitter spijt dat hij haar zo veel leed had veroorzaakt.

Dus leefde Renzolla nog lang en gelukkig. Ze hield van haar man, eerde de fee en was dankbaar tegen de oude man die haar de waarheid had verteld.