De Vier Handige Broers

Er was eens een arme man die vier zonen had. Toen ze volwassen waren, zei hij tegen hen: "Mijn lieve kinderen, jullie moeten nu de wereld in, want ik heb niets om jullie te geven. Ga op pad, trek ver weg, leer een ambacht, en zie hoe je je weg kunt vinden." Dus namen de vier broers hun wandelstokken, namen afscheid van hun vader, en gingen samen door de stadspoort naar buiten.

Nadat ze een tijdje gereisd hadden, kwamen ze bij een kruispunt waar de weg in vier verschillende richtingen splitste. De oudste broer zei: "Hier moeten we scheiden. Maar over vier jaar op deze dag komen we elkaar hier weer tegen. Laten we intussen ieder ons fortuin zoeken."

Toen ging elke broer zijn eigen weg. De oudste ontmoette een man die hem vroeg waar hij naartoe ging en wat hij wilde doen. "Ik wil een ambacht leren," antwoordde hij. De man zei: "Kom met mij mee en word een dief." "Nee," antwoordde de broer, "dat is geen eerlijk ambacht meer, en uiteindelijk beland je aan de galg." "Och," zei de man, "je hoeft de galg niet te vrezen.

Ik zal je leren dingen te nemen die geen andere man kan krijgen, en niemand zal je ooit vangen." Dus liet de broer zich overhalen, en terwijl hij bij de man bleef, werd hij een ervaren dief, zo slim dat niets veilig voor hem was als hij het wilde.

De tweede broer ontmoette een man die hem dezelfde vraag stelde. "Ik weet het nog niet," antwoordde hij. "Kom dan met mij mee en word sterrenkundige," zei de man. "Er is niets beters, want niets is voor jou verborgen." De broer vond het idee goed en werd zo'n bekwame sterrenkundige dat, toen hij alles geleerd had en op het punt stond verder te reizen, zijn meester hem een verrekijker gaf en zei: "Hiermee kun je alles zien wat er op aarde of in de hemel gebeurt, en niets kan voor jou verborgen blijven."

De derde broer ging met een jager mee, die hem alles over de jacht zo goed leerde dat hij een uitstekend jager werd. Toen hij wegging, gaf zijn meester hem een geweer en zei: "Het zal je nooit in de steek laten. Wat je ook richt, je zult raken."

De jongste broer ontmoette ook een man die vroeg wat hij wilde doen. "Zou je kleermaker willen worden?" vroeg de man. "Niet echt," zei de jongeman. "De hele dag gebogen zitten van 's ochtends tot 's avonds, een naald heen en weer duwen, trekt me niet aan." "Och, je weet niet wat je zegt," antwoordde de man.

"Bij mij zul je een heel ander soort kleermakerij leren, een die respectabel en eervol is." Dus liet de jongste broer zich overhalen en ging met de man mee, en leerde zijn kunst van de grond af.

Toen ze afscheid namen, gaf de man hem een naald en zei: "Hiermee kun je alles aan elkaar naaien wat je gegeven wordt, of het nu zo zacht is als een ei of zo hard als staal, en het zal één geheel worden zonder dat er een naad te zien is."

Toen de vier jaar om waren, kwamen de vier broers op hetzelfde moment bij het kruispunt aan, omhelsden en kusten elkaar, en keerden terug naar huis naar hun vader. "Zo," zei hij, heel verheugd, "de wind heeft jullie weer naar mij teruggeblazen." Ze vertelden hem alles wat er gebeurd was en dat ieder een ambacht had geleerd.

Nu zaten ze voor het huis onder een grote boom, en de vader zei: "Ik zal jullie op de proef stellen en zien wat jullie kunnen." Hij keek omhoog en zei tegen zijn tweede zoon: "Tussen twee takken bovenaan deze boom zit een vinkennest.

Zeg mij hoeveel eieren erin liggen." De sterrenkundige nam zijn verrekijker, keek omhoog en zei: "Er zijn er vijf." Toen zei de vader tegen de oudste: "Haal de eieren naar beneden zonder de vogel die erop zit te storen." De slimme dief klom omhoog en nam de vijf eieren onder de vogel vandaan zonder dat de vogel het merkte.

Ze bleef rustig zitten, en hij bracht de eieren naar beneden naar zijn vader. De vader nam ze, legde één op elke hoek van de tafel en de vijfde in het midden, en zei tegen de jager: "Met één schot moet je alle vijf de eieren doormidden schieten." De jager richtte en schoot de eieren, alle vijf zoals de vader gevraagd had, met slechts één schot.

Hij moet wel speciaal kruit gebruikt hebben. "Nu is het jouw beurt," zei de vader tegen de vierde zoon. "Je moet de eieren weer aan elkaar naaien, samen met de jonge vogels erin, en het moet zo gedaan worden dat ze geen schade lijden door het schot." De kleermaker nam zijn naald en naaide ze zoals zijn vader wilde.

Toen hij klaar was, moest de dief weer in de boom klimmen en de eieren terug in het nest onder de vogel leggen zonder dat zij het merkte. De vogel zat de volle tijd op de eieren, en na een paar dagen kwamen de jonge vogels uit.

Ze hadden een rode lijn rond hun nek waar de kleermaker ze aan elkaar genaaid had.

"Wel," zei de oude man tegen zijn zonen, "ik denk dat jullie meer waard zijn dan groene klaver. Jullie hebben jullie tijd goed gebruikt en iets goeds geleerd. Ik kan niet zeggen wie van jullie de meeste lof verdient. Dat zal blijken als jullie de kans krijgen om jullie talenten te gebruiken."

Niet lang daarna was er groot oproer in het land. De dochter van de koning was door een draak meegenomen. De koning was dag en nacht vol zorgen en liet bekendmaken dat wie haar terugbracht, met haar mocht trouwen.

De vier broers zeiden tegen elkaar: "Dit is een mooie kans om te laten wat we kunnen!" en besloten samen te gaan om de prinses te bevrijden. "Ik zal snel weten waar ze is," zei de sterrenkundige. Hij keek door zijn verrekijker en zei: "Ik zie haar al.

Ze is ver weg op een rots in de zee, en de draak is naast haar en bewaakt haar." Toen ging hij naar de koning en vroeg om een schip voor zichzelf en zijn broers. Ze zeilden over de zee tot ze de rots bereikten.

Daar zat de prinses, en de draak lag te slapen met zijn hoofd in haar schoot. De jager zei: "Ik durf niet te schieten, want ik zou ook het mooie meisje kunnen doden." "Dan zal ik mijn vaardigheid proberen," zei de dief, en hij kroop ernaartoe en stal de prinses onder de draak vandaan, zo stil en slim dat het monster het niet merkte maar bleef snurken.

Vol vreugde haastten ze zich met haar naar het schip en zeilden de open zee op. Maar de draak werd wakker en, toen hij de prinses miste, volgde hij hen, boos snuivend door de lucht. Net toen hij boven het schip cirkelde en zich klaarmaakte om naar beneden te duiken, richtte de jager zijn geweer en schoot de draak door het hart.

Het monster viel dood neer, maar het was zo groot en zwaar dat zijn val het hele schip verbrijzelde. Gelukkig grepen ze een paar planken vast en zwommen in de wijde zee. Ze waren weer in groot gevaar, maar de kleermaker, die niet stilzat, nam zijn wonderbaarlijke naald en naaide de planken met een paar steken aan elkaar.

Ze zaten erop en verzamelden alle stukken van het gezonken schip. Toen naaide de kleermaker ze zo handig aan elkaar dat het schip in zeer korte tijd weer zo goed als nieuw was, en ze veilig naar huis konden zeilen.

Toen de koning zijn dochter weer zag, waren er grote feesten. Hij zei tegen de vier broers: "Een van jullie zal haar als vrouw krijgen, maar jullie moeten onder elkaar beslissen wie het zal zijn." Toen ontstond er een verhitte ruzie, want elke broer eiste de prinses voor zichzelf op.

De sterrenkundige zei: "Als ik de prinses niet gezien had, waren al jullie vaardigheden nutteloos geweest, dus is zij van mij." De dief zei: "Wat zou jouw zien geholpen hebben als ik haar niet van de draak had afgenomen?

Zij is van mij." De jager zei: "Jij en de prinses en jullie allemaal zouden door de draak aan stukken gescheurd zijn als mijn schot hem niet gedood had, dus is zij van mij." De kleermaker zei: "En als ik het schip niet met mijn vaardigheid weer aan elkaar genaaid had, zouden jullie allemaal ellendig verdronken zijn, dus is zij van mij." Toen sprak de koning dit vonnis uit: "Ieder van jullie heeft evenveel recht, en aangezien jullie niet allemaal met het meisje kunnen trouwen, zal niemand van jullie haar krijgen.

In plaats daarvan geef ik ieder van jullie een half koninkrijk als beloning." De broers waren tevreden met dit besluit en zeiden: "Dit is beter dan met elkaar te ruziën." Dus ontving ieder van hen een half koninkrijk, en ze leefden met hun vader in groot geluk zolang God het wilde.