De man die thuis zou zorgen

Er was eens een man die zo nors en kwaad was dat hij nooit vond dat zijn vrouw genoeg deed in het huis. Op een avond in de hooitijd kwam hij thuis, en hij schold en vloekte dat het ervan scheen. «Lieve hemel, wees toch niet zo kwaad, vader,» zei zijn vrouw. «Morgen wisselen we van werk: ik ga met de hooiers naar buiten om te maaien, en jij kunt thuis zorgen.» Dat vond de man een goed idee, en dat wilde hij wel.

Vroeg de volgende morgen nam de vrouw de zeis op haar schouder en ging met de hooiers de weide in om te maaien. De man moest dan beginnen met het huishouden te verzorgen. Eerst wilde hij boter kernen. Maar toen hij een tijdje gekernd had, kreeg hij dorst en ging naar de kelder om bier te tappen.

Terwijl hij bezig was de bierkom te vullen, hoorde hij dat het varken de woonkamer was binnengekomen. Hij haastte zich de keldertrap op met de tap in zijn hand om op het varken te letten, zodat het de karnton niet zou omverwerpen.

Maar toen hij zag dat het varken de karnton al omver had geslagen en stond te smullen van de room die over de vloer stroomde, werd hij zo razend dat hij het biervat helemaal vergat en het varken achternaliep zo snel hij kon.

Hij haalde het in bij de deur en gaf het een flinke trap, zodat het dood bleef liggen.

Toen herinnerde hij zich dat hij de tap in zijn hand had, maar toen hij in de kelder kwam, was al het bier uit het vat gelopen. Hij ging dan naar de melkkamer en vond zoveel room dat hij de karnton vol kreeg, en zo begon hij weer te kernen; want boter wilde hij hebben voor het middagmaal.

Terwijl hij kernde, bedacht hij dat de huiskoe binnen stond en nog geen nat of droog had gehad, hoewel het al laat op de dag was. Hij vond het te ver om naar de huisweide te gaan, dus dacht hij dat hij haar maar op het dak zou laten.

Het was een gebouw met een zoden dak, en daar groeide fijn gras. Het huis lag aan een steile helling, en als hij een plank tegen het dak legde, dacht hij wel dat hij de koe omhoog zou krijgen.

Maar de karnton durfde hij niet los te laten, want zijn kleine kind kroop over de vloer en kon die omverwerpen. Hij nam de karnton op zijn rug en ging naar buiten. Maar eerst moest hij de koe water geven, voordat hij haar op het dak liet.

Hij nam een emmer en wilde water uit de put halen, maar toen hij over de rand boog, liep de room uit de karnton en over zijn nek naar beneden en zo de put in. Het liep sterk naar de middag, en boter had hij nog steeds niet, dus dacht hij dat hij pap zou koken.

Hij hing een pot met water aan het vuur.

Toen hij dat gedaan had, bedacht hij dat de koe van het dak zou kunnen vallen en haar poten of nek zou breken. Hij ging het dak op om haar vast te binden.

Het ene uiteinde van het touw bond hij om de nek van de koe, liet het door de schoorsteen naar beneden en bond het andere uiteinde om zijn dij.

Want het water kookte al in de pot, en hij moest de pap gaan roeren. Terwijl hij daarmee bezig was, viel de koe toch van het dak, en trok de man via het touw door de schoorsteen omhoog. Daar zat hij vast, en de koe hing buiten tegen de muur en zweefde tussen hemel en aarde, en kon noch omhoog noch omlaag.

De vrouw had zeven lange en zeven brede gewacht opdat de man zou komen en roepen voor het middagmaal, maar daar kwam niets van. Uiteindelijk vond ze dat het te lang duurde, en ging eindelijk naar huis. Toen ze zag dat de koe zo vreselijk hing, ging ze erheen en hakte het touw door met de zeis. Op hetzelfde ogenblik viel de man door de schoorsteen naar beneden, en toen de vrouw binnenkwam, stond hij op zijn hoofd in de pap-pot.