Een geschenk van Frigga

Lang geleden leefden een boer en zijn vrouw een rustig, druk leven op hun kleine boerderij aan de voet van een berg. Terwijl de vrouw binnenshuis werkte, hoedde de man zijn kudden in de velden of dwaalde soms de berghelling op om te jagen op wild dat hij mee naar huis nam voor het avondeten.

Op een dag dwaalde hij verder dan gewoonlijk en bevond zich op de bergtop, waar de grond bedekt was met ijs en sneeuw. Plotseling stuitte hij op een hoge, gebogen deuropening die naar een grote gletsjer leidde. Nieuwsgierig ging hij erdoorheen om te zien waar die naartoe leidde.

De doorgang verbreedde zich tot een wonderlijke grot als een brede hal, schitterend van edelstenen en lange glanzende stalactieten die leken op marmeren ijspegels. In het midden stond een mooie godin omringd door lieftallige maagden, allen gekleed in zilverachtige gewaden en gekroond met bloemen.

De herder was zo verbaasd door dit tafereel dat hij op zijn knieën viel. De godin strekte haar handen uit en gaf hem haar zegen, en zei hem te kiezen wat hij ook maar uit de grot mee naar huis wilde nemen. Toen hij haar vriendelijke stem hoorde, was de man niet langer bang. Hij keek rond en vroeg nederig om de mooie blauwe bloemen die de godin in haar hand hield.

De lieflijke godin Frigga (die de Duitse mensen Holda noemden) glimlachte vriendelijk en vertelde de arme herder dat hij een wijze keuze had gemaakt. Ze gaf hem haar bos blauwe bloemen samen met een maat zaad, en zei: "Je zult leven en voorspoedig zijn zolang deze bloemen niet verwelken."

De boer boog dankbaar voor de godin. Toen hij opstond, was zij verdwenen en was hij alleen op de berghelling zoals daarvoor—geen grot, geen schitterende stenen, geen lieftallige maagden. Als hij de blauwe bloemen en het zaad niet in zijn hand had gehad, zou hij gedacht hebben dat het allemaal een droom was.

Hij haastte zich naar huis om het aan zijn vrouw te vertellen, die boos werd toen ze het verhaal hoorde. Ze vond dat hij een dwaze keuze had gemaakt. "Het zou zoveel beter zijn geweest," zei ze, "als je wat van die kostbare stenen, die geld waard zijn, had meegebracht in plaats van deze waardeloze bloemen!"

De arme man verdroeg haar boze woorden gelaten en maakte het beste van wat hij had. Hij ging meteen aan het werk om de zaden te zaaien, die, tot zijn verbazing, genoeg waren om meerdere velden te beplanten.

Elke ochtend voordat hij zijn kudde naar de weide leidde, en op weg naar huis 's avonds, keek hij naar de kleine groene scheutjes die in zijn velden groeiden. Zelfs zijn vrouw was blij toen ze de mooie blauwe bloesems van het vlas zag opengaan. Nadat de bloemen verwelkten en vielen, vormden zich de zaden. Soms, terwijl hij in de schemering stond te kijken over zijn veld, dacht de goede man een mistige gestalte te zien zoals de prachtige godin, die haar handen uitstrekte over het vlas om het haar zegen te geven.

Toen de zaden rijp waren, kwam Frigga opnieuw om de boer te laten zien hoe hij zijn vlasoogst moest binnenhalen en om zijn vrouw te leren spinnen en het tot fijn linnen te weven, dat ze in de zon bleekte. Mensen kwamen van heinde en verre om het linnen te kopen, en de boer en zijn vrouw waren druk en gelukkig, met geld genoeg en nog wat over.

Na vele jaren, toen ze oud werden te midden van hun kinderen en kleinkinderen, merkte de boer op een dag dat de bos blauwe bloemen die hem zo lang geleden was gegeven—en die altijd helder was gebleven—begon te verwelken. Toen wist hij dat hij niet veel langer te blijven had.

Hij klom langzaam de berghelling op en vond de deur van de grot open. Voor de tweede keer ging hij naar binnen, en de vriendelijke godin Frigga nam de boer bij de hand en leidde hem weg om bij haar te blijven, waar ze altijd voor hem zorgde.

Frigga was de koningin van de goden, en ze hielp haar man Odin de wereld te regeren. Het was haar taak om voor de kinderen te zorgen en de moeders te helpen bij de zorg voor hun gezinnen.