Dar od Frigg

Dawno temu pewien wieśniak i jego żona wiedli spokojne, pracowite życie na swojej małej farmie u podnóża góry. Podczas gdy żona pracowała w domu, mąż pilnował swoich stad na polach lub czasami wędrował po zboczach góry, aby upolować zwierzynę na obiad.

Pewnego dnia zawędrował dalej niż zwykle i znalazł się na szczycie góry, gdzie ziemię pokrywał lód i śnieg. Nagle natknął się na wysokie, łukowate wejście prowadzące do wielkiego lodowca. Zaciekawiony, wszedł do środka, aby zobaczyć, dokąd może prowadzić.

Przejście rozszerzyło się w cudowną jaskinię przypominającą szeroką salę, lśniącą od drogocennych kamieni i długich, błyszczących stalaktytów, które wyglądały jak marmurowe sople. Pośrodku stała piękna bogini otoczona przez urocze dziewice, wszystkie ubrane w srebrzyste szaty i uwieńczone kwiatami.

Pasterz był tak zdumiony tym widokiem, że upadł na kolana. Bogini wyciągnęła ręce i udzieliła mu błogosławieństwa, mówiąc, by wybrał, co tylko zechce zabrać ze sobą do domu z jaskini. Słysząc jej łagodny głos, mężczyzna przestał się bać. Rozejrzał się i pokornie poprosił o piękne niebieskie kwiaty, które bogini trzymała w dłoni.

Piękna bogini Frigga (którą Germanie nazywali Holdą) uśmiechnęła się uprzejmie i powiedziała biednemu pasterzowi, że dokonał mądrego wyboru. Dała mu swój bukiet niebieskich kwiatów wraz z miarką nasion, mówiąc: „Będziesz żył i dobrze ci się powodziło, dopóki te kwiaty nie zwiędną”.

Wieśniak skłonił się z wdzięcznością przed boginią. Kiedy wstał, ona zniknęła, a on był sam na zboczu góry, tak jak przedtem – nie było jaskini, iskrzących się kamieni, uroczych dziewic. Gdyby nie niebieskie kwiaty i nasiona w dłoni, pomyślałby, że to wszystko było snem.

Pospieszył do domu, by opowiedzieć o tym żonie, która rozgniewała się, słysząc tę historię. Myślała, że dokonał głupiego wyboru. „O ileż lepiej by było – powiedziała – gdybyś przyniósł do domu trochę tych drogocennych kamieni, które są coś warte, zamiast tych bezużytecznych kwiatów!”

Biedny człowiek zniósł jej gniewne słowa spokojnie i zrobił, co mógł najlepszego z tym, co miał. Od razu zabrał się do pracy, by zasiać nasiona, których, ku jego zdziwieniu, wystarczyło, by obsiać kilka pól.

Każdego ranka przed wyprowadzeniem stada na pastwisko i w drodze do domu wieczorem obserwował małe zielone pędy rosnące na swoich polach. Nawet jego żona była zadowolona, gdy zobaczyła piękne niebieskie kwiaty lnu rozwijające się. Gdy kwiaty zwiędły i opadły, utworzyły się nasiona. Czasami, stojąc o zmierzchu, patrząc na swoje pole, dobry człowiek myślał, że widzi mglistą postać przypominającą piękną boginię, wyciągającą ręce nad lnem, by go pobłogosławić.

Kiedy nasiona dojrzały, Frigga przyszła ponownie, by pokazać wieśniakowi, jak zebrać zbiór lnu i nauczyć jego żonę, jak prząść i tkać go w cienkie płótno, które bieliła na słońcu. Ludzie przybywali z bliska i daleka, by kupować płótno, a wieśniak i jego żona byli zajęci i szczęśliwi, mając pieniędzy pod dostatkiem i na oszczędności.

Po wielu latach, kiedy starzeli się wśród swoich dzieci i wnuków, wieśniak pewnego dnia zauważył, że bukiet niebieskich kwiatów, podarowany mu tak dawno temu – który zawsze pozostawał świeży – zaczyna więdnąć. Wtedy wiedział, że nie zostało mu już wiele czasu.

Powoli wspiął się na zbocze góry i zobaczył, że drzwi do jaskini są otwarte. Po raz drugi wszedł do środka, a dobra bogini Frigga wzięła wieśniaka za rękę i poprowadziła go, by z nią został, gdzie zawsze się nim opiekowała.

Frigga była królową bogów i pomagała swemu mężowi Odynowi rządzić światem. Do niej należała opieka nad dziećmi i pomaganie matkom w dbaniu o ich rodziny.