De drie Geitjes van de Weide

Er waren eens drie geiten die naar de weide moesten gaan om zich vet te mesten. Alledrie heetten ze Geitje van de Weide. Op de weg was er een brug over een waterval, en onder die brug woonde een groot, lelijk trol met ogen als tinnen borden en een neus zo lang als een harksteel.

Eerst kwam het kleinste Geitje van de Weide en moest over de brug. Trippel trap, trippel trap, klonk het op de brug. «Wie is dat die daar op mijn brug trippelt? » brulde de trol. «O, dat is het kleinste Geitje van de Weide. Ik ga naar de weide om me vet te mesten,» zei het geitje met een piepstemmetje.

«Nu kom ik en pak ik je! » zei de trol. «O nee, pak mij niet, want ik ben zo klein. Wacht even, dan komt het middelste Geitje van de Weide. Hij is veel groter. » «Goed dan! » zei de trol.

Na een tijdje kwam het middelste Geitje van de Weide en moest over de brug. Trippel trap, trippel trap, trippel trap, klonk het op de brug. «Wie is dat die daar op mijn brug trippelt? » brulde de trol. «O, dat is het middelste Geitje van de Weide. Ik ga naar de weide om me vet te mesten,» zei het geitje.

Dat klonk niet zo broos in de stem. «Nu kom ik en pak ik je! » zei de trol. «O nee, pak mij niet. Wacht even, dan komt het grote Geitje van de Weide. Hij is veel, veel groter. » «Goed dan! » zei de trol.

Onmiddellijk daarna kwam het grote Geitje van de Weide. Trippel trap, trippel trap, trippel trap, klonk het op de brug. Het was zo zwaar dat de brug kraakte en barstte eronder. «Wie is dat die daar op mijn brug stampt? » brulde de trol. «Dat is het grote Geitje van de Weide! » zei het geitje met een diepe, ruwe stem.

«Nu kom ik en pak ik je! » schreeuwde de trol. «Ja, kom maar! Ik heb twee speren waarmee ik je ogen zal uitsteken! Ik heb twee grote vechtstenen waarmee ik zowel merg als botten zal vermorzelen! » zei het geitje, en zo vloog het op de trol af.

Het stak zijn ogen uit, vermorzelde zowel merg als botten, en stootte het de waterval in. Toen ging het naar de weide.

Daar werden de geiten zo vet, zo vet, dat ze bijna niet meer naar huis konden lopen. En als het vet er niet af is, dan zijn ze het nog steeds. Snip, snap, snuit, dan is het sprookje uit.