Przywrócenie Słońca i Księżyca

Chociaż ogień został przywrócony do Kalevali, nadal złoty Księżyc i srebrne Słońce były zagubione, a mróz nadszedł i zabił plony, a bydło zaczęło umierać z głodu. Każde żywe stworzenie czuło się chore i słabe w ciemnym, ponurym świecie. Wtedy jedna z dziewic Kalevali zasugerowała Ilmarinenowi, aby stworzył księżyc ze złota i słońce ze srebra, i zawiesił je na niebiosach; więc Ilmarinen zabrał się do pracy. Gdy je kuł, Wainamoinen przyszedł i zapytał, nad czym pracuje, a Ilmarinen mu odpowiedział, że zamierza stworzyć nowe słońce i księżyc. Ale Wainamoinen powiedział: "To czyste szaleństwo, ponieważ srebro i złoto nie będą świecić jak słońce i księżyc." Mimo to Ilmarinen pracował dalej, aż w końcu wykut był księżyc ze złota i słońce ze srebra, i zawiesił je na ich miejscach na niebie. Ale nie dawały światła, jak powiedział Wainamoinen.

Wtedy Wainamoinen postanowił dowiedzieć się, gdzie podziały się słońce i księżyc.

Więc wyciął trzy wióry z drzewa olszowego, a położywszy je na ziemi przed sobą, rzucił na nie wiele magicznych zaklęć. Potem, gdy wszystko było gotowe, zapytał wióry olszowe, aby mu prawdę powiedziały, gdzie słońce i księżyc są ukryte. Wióry olszowe odpowiedziały wtedy, że są ukryte w jaskiniach gór Pohjoli.

Gdy tylko Wainamoinen to usłyszał, przygotował się do podróży i wyruszył do ponurej Krainy Północy. Gdy podróżował trzy dni i dotarł do granic Pohjoli, znalazł szeroką rzekę na drodze i żadnej łodzi, aby się przeprawić. Więc rozpalił ogromny ogień na brzegu, i wkrótce powstała tak gęsta kolumna dymu, że Louhi wysłała kogoś, aby zobaczyć, co się dzieje. Ale gdy Wainamoinen zawołał do posłańca, aby przyniósł mu łódź, człowiek nie odpowiedział, lecz pospieszył z powrotem do Louhi i powiedział jej, że to Wainamoinen, który idzie do jej domu.

Wtedy Wainamoinen zobaczył, że w ten sposób nigdy nie przeprawi się przez rzekę, więc zamienił się w szczupaka i przepłynął bardzo łatwo, a potem wrócił do swojej własnej postaci, gdy dotarł do przeciwnego brzegu. Pospieszył dalej wielkimi krokami i wkrótce dotarł do siedziby Louhi. Tam został przyjęty jak najbardziej zaszczytny gość, i zaprosili go do sali. Wainamoinen wszedł bez podejrzeń, ale gdy tylko był wewnątrz, znalazł się otoczony przez tłumy uzbrojonych wojowników.

Wojownicy zapytali go groźnym tonem, po co przybył. Ale Wainamoinen nie przestraszył się, lecz odpowiedział śmiało, że przyszedł szukać Słońca i Księżyca. Wtedy wódz wojowników odpowiedział: "Mamy Słońce i Księżyc bezpiecznie w górskiej jaskini, i nigdy ich nie odzyskasz, ani nie opuścisz tej sali żywy." Gdy tylko skończył mówić, Wainamoinen dobył swojego magicznego miecza i rzucił się na tych, którzy stali między nim a drzwiami. Ustąpili przed nim, i w mgnieniu oka był na dziedzińcu, gdzie miał miejsce, aby walczyć uczciwie. Wszyscy wojownicy rzucili się na niego z dobytymi mieczami i uniesionymi włóczniami, a ogień błysnął z ich broni. Ale Wainamoinen był więcej niż równy im wszystkim, i w bardzo krótkim czasie położył ich wszystkich martwych na ziemi.

Potem opuścił dziedziniec i pospieszył dalej, aby znaleźć Słońce i Księżyc. Wkrótce dotarł do samotnej brzozy, a obok drzewa stał rzeźbiony kamienny filar, który ukrywał otwór w skałach. Wainamoinen uderzył trzy razy swoim magicznym mieczem, i filar rozpadł się na kawałki, ukazując za sobą wejście do skały; ale wejście było zamknięte masywnymi drzwiami, i była tylko mała szczelina, przez którą mógł zajrzeć. Wewnątrz zobaczył Słońce i Księżyc jako więźniów, ale chociaż próbował z całej siły i wszystkimi swoimi magicznymi zaklęciami otworzyć drzwi, pozostały mocno zamknięte, i nie mógł ich ruszyć nawet na cal.

Wainamoinen zaczął rozpaczać, czy kiedykolwiek uda mu się uwolnić Słońce i Księżyc, i pospieszył do domu, aby poprosić o pomoc Ilmarinena. Polecił mu wykuc cały zestaw wytrychów, aby któryś z nich pasował do zamka drzwi więzienia Słońca. Ilmarinen zabrał się do pracy i wkrótce jego kowadło dzwoniło wesoło pod uderzeniami młota.

Tymczasem Louhi bardzo się zaniepokoiła, gdy Wainamoinen zabił wszystkich jej wojowników, więc przybrała postać orła i odleciała do Kalevali, aby zobaczyć, co się tam dzieje. Usłyszała wesołe dzwonienie pracy Ilmarinena i przyleciała, i usiadła w oknie kuźni. Tam zapytała, co robi, a przebiegły Ilmarinen odpowiedział: "Kuję stalową obrożę na szyję złej Louhi, i przywiążę ją nią mocno do skał."

Louhi bardzo się tym przestraszyła, więc odleciała do Pohjoli i natychmiast uwolniła Słońce i Księżyc z więzienia, i wysłała je na ich miejsca na niebiosach. Wtedy srebrne światło słoneczne i złote światło księżyca wróciły ponownie do Kalevali, a Ilmarinen, Wainamoinen i cały lud złożyli modlitwę, aby nigdy więcej nie zostać pozbawionymi błogosławionego Słońca i Księżyca.

"Stara Louhi miałaby zasłużoną karę, gdyby Ilmarinen _naprawdę_ wykut stalową obrożę i założył ją na jej szyję," powiedziała Mimi. "Ale cieszę się, że Wainamoinen zawsze wychodził zwycięsko," dodała.

"Był jednak jeden raz, kiedy został pokonany," powiedział ojciec Mikko, "a teraz ci go opowiem. To ostatnia historia, i opowiada o odejściu Wainamoinena z Kalevali." Więc zaczął.