Milo van Croton

Onder de atleten wiens standbeelden men in Olympia kon zien, was Milo, een man uit Croton, een van de Griekse koloniën in Italië. Deze man was beroemd om zijn grote kracht en kon zeer zware lasten dragen. Om zijn spieren te ontwikkelen en sterk te worden, had hij zich van jongs af aan getraind en had hij geoefend in het dragen van lasten totdat hij meer kon tillen dan enige andere man van zijn tijd.

Men vertelt ons dat hij zo ijverig was in zijn pogingen om sterk te worden dat hij dagelijks een jong kalf droeg, waarbij hij de afstand geleidelijk vergrootte. Naarmate het kalf groter werd, werd Milo sterker, en zijn spieren werden zo krachtig dat hij het dier met gemak kon dragen toen het een volgroeide os was geworden.

Om zijn metgezellen te plezieren en hen te tonen wat hij kon doen, droeg Milo eens een os over verscheidene mijlen, en toen hij honger kreeg, doodde hij het met één slag van zijn vuist, kookte het en at het geheel op in één enkele maaltijd. Bij een andere gelegenheid zat Milo met verscheidene metgezellen in een nogal vervallen huis. Plotseling merkte hij dat het dak instortte. Hij strekte zijn grote armen uit, spreidde zijn handen en hield het dak omhoog totdat al zijn metgezellen het huis uit waren gerend.

Milo's handen waren zo sterk dat wanneer hij een wagen vastgreep, zelfs met slechts één hand, vier paarden hem niet konden laten bewegen totdat hij losliet. Natuurlijk was Milo zeer trots op zijn grote kracht, die echter ongelukkig voor hem bleek en zijn dood veroorzaakte.

Op een dag, toen hij zeer oud was, dwaalde Milo alleen een bos in waar houthakkers aan het werk waren geweest. De mannen waren weggegaan en hadden hun wiggen in een ongebruikelijk grote boomstam achtergelaten.

Milo, die zich zijn vroegere kracht herinnerde, staarde een ogenblik naar de boom, en toen, overtuigd dat hij hem gemakkelijk uit elkaar kon trekken, gleed hij met zijn vingers in de scheur. Bij zijn eerste poging week de boom een beetje uiteen, en de wiggen vielen eruit; maar de twee helften, in plaats van uit elkaar te splijten, kwamen plotseling weer samen, en Milo bevond zijn handen stevig vastgeklemd.

Tevergeefs worstelde hij, tevergeefs riep hij. Hij kon zichzelf noch losrukken noch iemands aandacht trekken. De nacht viel, en al snel begonnen de wilde dieren van het bos uit hun holen te kruipen.

Ze vonden de gevangen atleet, en, op hem springend, scheurden ze hem aan stukken, want hij kon zichzelf niet verdedigen, ondanks al zijn geroemde kracht.