DE DOOD VAN CHANTICLEER

Eens op een tijd gingen een Haan en een Kip naar het veld om te schrapen en te scharrelen naar eten. Opeens vond Chanticleer een hopbel, en Partlet vond een gerstekorrel. Ze besloten om mout te maken en kerstbier te brouwen.

"O! Ik pluk gerst, ik mout mout, ik brouw bier, en het bier is goed," kakelde Dame Partlet.

"Is het wort sterk genoeg?" kraaide Chanticleer. Terwijl hij kraaide, vloog hij op naar de rand van het vat en probeerde een slokje te nemen. Maar net toen hij zich vooroverboog om een druppel te drinken, klapperde hij met zijn vleugels en viel hals over kop in het vat. Hij verdronk.

Toen Dame Partlet dit zag, verloor ze haar verstand. Ze vloog naar de schoorsteenhoek en begon te gillen: "Onheil in huis! Onheil in huis!" Ze gilde zonder ophouden.

"Wat scheelt er, Dame Partlet, dat je daar zo zit te snikken en te zuchten?" vroeg de Handmolen.

"Waarom niet?" zei Dame Partlet. "Goede Chanticleer is in het vat gevallen en verdronken. Hij ligt dood. Daarom zucht en snik ik."

"Nou, als ik niets anders kan doen, zal ik malen en kreunen," zei de Handmolen, en het begon te malen zo snel als het kon.

Toen de Stoel dat hoorde, zei hij: "Wat scheelt er, Handmolen, dat je zo snel en vaak maalt en kreunt?"

"Waarom niet?" zei de Handmolen. "Goede Chanticleer is in het vat gevallen en verdronken, en Dame Partlet zit in de haardhoek te zuchten en te snikken. Daarom maal en kreun ik."

"Als ik niets anders kan doen, zal ik kraken," zei de Stoel, en hij begon te kraken en te knarsen.

Toen de Deur dat hoorde, zei hij: "Wat is er aan de hand? Waarom kraak en knars je zo, Meneer Stoel?"

"Waarom niet?" zei de Stoel. "Goede Chanticleer is in het vat gevallen en verdronken; Dame Partlet zit in de haardhoek te zuchten en te snikken; en de Handmolen maalt en kreunt. Daarom kraak en knars ik, kras en kraak."

"Nou," zei de Deur, "als ik niets anders kan doen, kan ik rammelen en bonken, fluiten en slaan." En hij begon open en dicht te gaan, te bonken en te slaan zo luid dat het iedereen doof maakte.

De Kachel hoorde dit allemaal, en opende zijn mond en riep: "Deur! Deur! Waarom al dat slaan en bonken?"

"Waarom niet?" zei de Deur. "Goede Chanticleer is in het vat gevallen en verdronken; Dame Partlet zit in de haardhoek te zuchten en te snikken; de Handmolen maalt en kreunt; en de Stoel kraakt en knars. Daarom bonk en sla ik."

"Nou," zei de Kachel, "als ik niets anders kan doen, kan ik smeulen en roken." En hij begon te roken en te dampen tot de kamer vol wolken was.

De Bijl zag dit terwijl hij buiten stond en door het raam gluurde met zijn steel. "Wat is dat voor rook, Mevrouw Kachel?" zei de Bijl met een scherpe stem.

"Waarom niet?" zei de Kachel. "Goede Chanticleer is in het vat gevallen en verdronken; Dame Partlet zit in de haardhoek te zuchten en te snikken; de Handmolen maalt en kreunt; de Stoel kraakt en knars; en de Deur bonkt en slaat. Daarom rook en damp ik."

"Nou, als ik niets anders kan doen, kan ik splijten en scheuren," zei de Bijl, en hij begon alles rondom te splijten en te scheuren.

De Ratepopulier stond erbij en zag dit. "Waarom splijt en scheur je alles zo, Meneer Bijl?" zei de Ratepopulier.

"Goede Chanticleer is in het bier vat gevallen en verdronken," zei de Bijl. "Dame Partlet zit in de haardhoek te zuchten en te snikken; de Handmolen maalt en kreunt; de Stoel kraakt en knars; de Deur slaat en bonkt; en de Kachel rookt en dampt. Daarom splijt en scheur ik alles rondom."

"Nou, als ik niets anders kan doen," zei de Ratepopulier, "kan ik beven en sidderen in al mijn bladeren." En hij begon over heel zijn lichaam te trillen.

De Vogels zagen dit en tsjilpten: "Waarom beef en sidder je, Juffrouw Ratepopulier?"

"Goede Chanticleer is in het bier vat gevallen en verdronken," zei de Ratepopulier met een trillende stem. "Dame Partlet zit in de haardhoek te zuchten en te snikken; de Handmolen maalt en kreunt; de Stoel kraakt en knars; de Deur slaat en bonkt; de Kachel dampt en rookt; en de Bijl splijt en scheurt. Daarom beef en sidder ik."

"Nou, als wij niets anders kunnen doen, zullen we al onze veren uittrekken," zeiden de Vogels. En ze begonnen zichzelf te plukken tot de kamer vol veren was.

De Meester stond erbij en zag dit. Toen de veren als gekken rondvlogen, vroeg hij aan de Vogels: "Waarom trekken jullie al jullie veren uit, Vogels?"

"O! Goede Chanticleer is in het bier vat gevallen en verdronken," tsjilpten de Vogels. "Dame Partlet zit te zuchten en te snikken in de haardhoek; de Handmolen maalt en kreunt; de Stoel kraakt en knars; de Deur slaat en bonkt; de Kachel rookt en dampt; de Bijl splijt en scheurt; en de Ratepopulier beeft en sidder. Daarom plukken wij al onze veren uit."

"Nou, als ik niets anders kan doen, kan ik de bezems uit elkaar scheuren," zei de man. En hij begon de bezems te scheuren en te smijten tot de berkentwijgen overal rondvlogen.

De huisvrouw stond pap te koken voor het avondeten en zag dit allemaal. "Wel, man!" riep ze. "Waarom scheur je de bezems aan stukken?"

"O!" zei de man. "Goede Chanticleer is in het brouwvat gevallen en verdronken; Dame Partlet zit te zuchten en te snikken in de haardhoek; de Handmolen maalt en kreunt; de Stoel kraakt en knars; de Deur slaat en bonkt; de Kachel rookt en dampt; de Bijl splijt en scheurt; de Ratepopulier beeft en sidder; de Vogels plukken al hun veren uit. Daarom scheur ik de bezems aan stukken."

"Zo, zo!" zei de huisvrouw.

"Dan smijt ik de pap tegen alle muren." En dat deed ze. Ze nam de ene lepel na de andere en smeet die tegen de muren, zodat niemand kon zien waar de muren van gemaakt waren door al die pap.

Zo dronken ze het begrafenisbier na Goede Chanticleer, die in het brouwvat viel en verdronk. En als je het niet gelooft, kun je erheen gaan en een slokje proeven van zowel het bier als de pap.