Vader Bruin in de hoek

Er was eens een man die diep, diep in het bos woonde. Hij had veel geiten en schapen, maar hij kon er geen enkele houden vanwege Grijspoot, de wolf.

Eindelijk zei hij: "Ik zal Grijpoot gauw te pakken krijgen," en hij begon een valkuil te graven. Toen hij die diep genoeg had gegraven, plaatste hij een paal in het midden van de kuil. Boven op de paal legde hij een plank, en op de plank zette hij een klein hondje. Over de kuil strooide hij takken, bladeren en ander afval, en bovenop alles strooide hij sneeuw, zodat Grijspoot de kuil eronder niet zou zien.

Toen de nacht viel, werd het kleine hondje het zitten daar beu. "Waf-waf, waf-waf," zei het, en het blafte naar de maan. Net op dat moment kwam er een vos sluipend voorbij, die dacht dat het een mooie tijd was om te jagen.

Met een sprong ging hij hals over kop de valkuil in.

Later in de nacht werd het kleine hondje moe en hongerig en begon te janken en te huilen: "Waf-waf, waf-waf." Op datzelfde moment kwam Grijspoot aangetrippeld, denkend dat hij een vet stuk vlees zou krijgen. Ook hij maakte een sprong en ging hals over kop de valkuil in.

Tegen de ochtend begon het te sneeuwen met een noordenwind. Het kleine hondje bevroor en rilde. Het was zo moe en hongerig dat het riep: "Waf-waf, waf-waf," en blafte en huilde. Toen kwam er een beer aangestapt, denkend dat hij een hapje voor het ontbijt zou krijgen. Hij keek tussen de takken totdat ook hij boem, hals over kop de valkuil in ging.

Later in de ochtend kwam er een oude bedelvrouw van boerderij naar boerderij getrippeld met een zak op haar rug. Toen ze het kleine hondje zag huilen, kon ze het niet laten om dichterbij te gaan kijken of er wilde beesten in de kuil waren gevallen tijdens de nacht. Ze kroop op haar knieën en keek naar beneden.

"Ben je eindelijk in de kuil gevallen, Reinaard?" zei ze tegen de vos, want hij was de eerste die ze zag. "Een zeer goede plek voor een kippenrover zoals jij. En jij, Grijpoot," zei ze tegen de wolf, "menige geit en schaap heb je verscheurd. Nu zul je gestraft worden. Verdorie! Jij ook, Bruin? Zit jij in deze kamer, paardenviller? We zullen je villen en je huid afstropen, en je schedel zal aan de muur genageld worden." Terwijl ze zich naar de beer toe boog, viel haar zak over haar oren en trok haar naar beneden. Plof! Naar beneden ging de oude heks, hals over kop de valkuil in.

Daar zaten ze dan allemaal, elkaar aanstarend in vier hoeken: de vos in de ene, Grijspoot in de andere, Bruin in de derde, en de oude heks in de vierde.

Zodra het klaarlichte dag was, begon Reinaard te draaien en te keren, denkend dat hij eruit kon komen. Maar de oude vrouw riep: "Kun je niet stilzitten, jij draaimolen-dief, en ophouden met draaien en keren? Kijk toch naar Vader Bruin in de hoek, die zo statig zit als een rechter." Want nu dacht ze dat ze maar beter vrienden kon worden met de beer. Maar net op dat moment kwam de man die eigenaar was van de valkuil. Eerst trok hij de oude vrouw eruit, en daarna doodde hij alle beesten, zonder Vader Bruin in de hoek te sparen, noch Grijspoot, noch Reinaard, de draaimolen-dief. Die nacht, tenminste, dacht hij dat hij een goede vangst had gedaan.