De Haviken en hun Vrienden

Een familie Haviken woonde op een eiland in een meer, niet ver van het grote woud. Op de noordelijke oever van dit meer woonde de Leeuw, de Koning der Dieren. Op de oostelijke oever woonde een IJsvogel. Op de zuidelijke oever van het meer woonde een Schildpad.

"Heb jij veel vrienden hier in de buurt?" vroeg de Moeder Havik aan de Vader Havik.

"Nee, geen één in dit deel van het woud," zei hij.

"Je moet vrienden zoeken. We moeten iemand hebben die ons kan helpen als we ooit in gevaar of in de problemen zitten," zei de Moeder Havik.

"Met wie zal ik vrienden maken?" vroeg de Vader Havik.

"Met de IJsvogel, die op de oostelijke oever woont, en met de Leeuw in het noorden," zei de Moeder Havik, "en met de Schildpad die op de zuidelijke oever van dit meer woont."

De Vader Havik deed dat.

Op een dag joegen mannen in het grote woud van 's ochtends tot 's avonds, maar vonden niets. Omdat ze niet met lege handen naar huis wilden gaan, gingen ze naar het eiland om te zien wat ze daar konden vinden.

"Laat ons hier vannacht blijven," zeiden ze, "en kijken wat we in de ochtend kunnen vinden."

Dus maakten ze bedden van bladeren voor zichzelf en gingen liggen slapen. Ze hadden hun bedden gemaakt onder de boom waarin de Haviken hun nest hadden.

Maar de jagers konden niet in slaap vallen omdat ze werden geplaagd door de vliegen en muggen. Uiteindelijk stonden de jagers op en maakten een vuur op de oever van het meer, zodat de rook de vliegen en muggen zou verdrijven. De rook maakte de vogels wakker, en de jongen riepen luid.

"Hoorde je dat?" zei één van de jagers. "Dat was de roep van vogels! Die zullen prima dienen voor ons ontbijt. Er zitten jongen in dat nest." En de jagers legden meer hout op het vuur en lieten het hoog oplaaien.

Toen zei de Moeder vogel tegen de Vader: "Deze mannen zijn van plan onze jongen op te eten. We moeten onze vrienden vragen om ons te redden. Ga naar de IJsvogel en vertel hem in welk gevaar we zijn."

De Vader Havik vloog met alle snelheid naar het nest van de IJsvogel en maakte hem wakker met zijn roep.

"Waarom ben je gekomen?" vroeg de IJsvogel.

Toen vertelde de Vader Havik de IJsvogel wat de jagers van plan waren te doen.

"Wees niet bang," zei de IJsvogel. "Ik zal je helpen. Ga snel terug en troost mijn vriend, jouw wederhelft, en zeg dat ik eraan kom."

Dus vloog de Vader Havik terug naar zijn nest, en de IJsvogel vloog naar het eiland en ging het meer in, vlakbij de plaats waar het vuur brandde.

Terwijl de Vader Havik weg was, was één van de jagers in de boom geklommen. Net toen hij het nest naderde, besprenkelde de IJsvogel, die met zijn vleugels op het water sloeg, het vuur met water en doofde het.

Naar beneden kwam de jager om een nieuw vuur te maken. Toen het goed brandde, klom hij weer in de boom. Opnieuw doofde de IJsvogel het. Telkens wanneer een vuur werd gemaakt, doofde de IJsvogel het. Middernacht kwam en de IJsvogel was nu erg moe.

De Moeder Havik merkte dit op en zei tegen haar wederhelft: "De IJsvogel is uitgeput. Ga de Schildpad vragen om ons te helpen, zodat de IJsvogel kan rusten."

De Vader Havik vloog naar beneden en zei: "Rust een poosje, Vriend IJsvogel; ik zal de Schildpad gaan halen."

Dus vloog de Vader Havik naar de zuidelijke oever en maakte de Schildpad wakker.

"Wat is je boodschap, Vriend?" vroeg de Schildpad.

"Gevaar is over ons gekomen," zei de Vader Havik, en hij vertelde de Schildpad over de jagers. "De IJsvogel heeft uren gewerkt, en nu is hij erg moe. Daarom ben ik naar jou gekomen."

De Schildpad zei: "Ik zal je onmiddellijk helpen."

Toen ging de Schildpad naar het eiland waar de Haviken woonden. Hij dook in het water, verzamelde wat modder en doofde het vuur ermee. Toen bleef hij stil liggen.

De jagers riepen: "Waarom zouden we ons druk maken om de jonge Haviken? Laten we deze Schildpad doden. Hij zal een prima ontbijt zijn voor ons allemaal. We moeten voorzichtig zijn, anders bijt hij ons. Laten we een net over hem gooien en hem omdraaien."

Ze hadden geen netten bij zich, dus namen ze wat ranken, scheurden hun kleren in reepen en maakten een net.

Maar toen ze het net helemaal over de Schildpad hadden gelegd, konden ze hem niet omrollen. In plaats daarvan dook de Schildpad plotseling diep het water in. De mannen waren zo gretig om hem te vangen dat ze het net niet loslieten, dus gingen ze het water in. Toen ze eruit kwamen, zeiden ze: "Een halve nacht lang doofde een IJsvogel onze vuren. Nu hebben we onze kleren gescheurd en zijn we helemaal nat geworden door deze Schildpad te proberen te vangen. We zullen weer een vuur maken, en bij zonsopgang zullen we die jonge Haviken opeten." En ze begonnen weer een vuur te maken.

De Moeder Havik hoorde hen en zei tegen haar wederhelft: "Vroeg of laat zullen deze mannen onze jongen krijgen. Ga alsjeblieft onze vriend de Leeuw vertellen."

Onmiddellijk vloog de Vader Havik naar de Leeuw.

"Waarom kom je op dit uur van de nacht?" vroeg de Leeuw.

De Havik vertelde hem het hele verhaal.

De Leeuw zei: "Ik kom onmiddellijk. Jij gaat terug en troost je wederhelft en de jongen."

Al snel kwam de Leeuw brullend.

Toen de jagers het gebrul van de Leeuw hoorden, riepen ze: "Nu zullen we allemaal gedood worden." En weg renden ze zo snel als ze konden.

Toen de Leeuw aan de voet van de boom kwam, was geen enkele jager meer te zien. Toen kwamen de IJsvogel en de Schildpad naar boven, en de Haviken zeiden: "Jullie hebben ons gered. Vrienden in nood zijn vrienden inderdaad."