De Specht

Eens woonde er een Hert in een bos bij een meer. Niet ver van hetzelfde meer had een Specht haar nest in de top van een boom, en in het meer woonde een Schildpad. De drie waren vrienden en leefden gelukkig samen.

Op een dag zag een jager die door het bos zwierf de voetsporen van het Hert aan de oever van het meer. "Ik moet het Hert vangen wanneer het naar beneden gaat om te drinken," zei de jager. Hij zette een sterke leren val en ging weg.

Die nacht, toen het Hert ging drinken, werd het gevangen in de val. Het riep het uit van angst. Onmiddellijk vloog de Specht naar beneden uit haar boomtop, en de Schildpad kwam uit het water om te zien wat ze konden doen.

"Vriend Schildpad," zei de Specht, "jij hebt tanden; knaag door de leren val. Ik zal naar het huis van de jager vliegen en hem weghouden. Als we beiden ons best doen, zal onze vriend zijn leven niet verliezen."

Dus begon de Schildpad aan het leer te knagen, en de Specht vloog naar het huis van de jager.

Bij het ochtendgloren kwam de jager, met een mes in de hand, naar de voordeur van zijn huis.

De Specht, klapperend met haar vleugels, vloog op de jager af en sloeg hem in het gezicht.

De jager draaide terug het huis in en ging een tijdje liggen. Toen stond hij weer op, nam zijn mes, en zei bij zichzelf: "Toen ik door de voordeur naar buiten ging, vloog er een vogel in mijn gezicht. Nu zal ik door de achterdeur naar buiten gaan." En zo deed hij.

De Specht dacht: "De jager ging eerder door de voordeur naar buiten, dus nu zal hij door de achterdeur vertrekken." Dus ging ze in een boom bij de achterdeur zitten. Toen de jager naar buiten kwam, vloog de vogel weer op hem af, klapperend met haar vleugels in zijn gezicht. Opnieuw draaide de jager terug en ging liggen.

Toen de zon opkwam, nam de jager zijn mes en vertrok opnieuw. Deze keer vloog de Specht zo snel als ze kon terug naar haar vrienden, roepend: "Daar komt de jager!"

Tegen die tijd had de Schildpad door alles heen geknaagd behalve door één stuk van de val. Het leer was zo hard dat zijn tanden voelden alsof ze eruit zouden vallen, en zijn mond zat onder het bloed. Het Hert hoorde de Specht en zag de jager komen, met een mes in de hand. Met een sterke ruk brak het Hert het laatste stuk van de val en rende het bos in. De Specht vloog omhoog naar haar nest. Maar de Schildpad was te zwak om weg te komen. Hij bleef liggen waar hij was. De jager pakte hem op, gooide hem in een zak, en bond die aan een boom vast.

Het Hert zag dat de Schildpad gevangen was en besloot zijn vriend te redden. Hij liet de jager hem zien. De jager greep zijn mes en achtervolgde het Hert. Het Hert, net buiten bereik blijvend, leidde de jager diep het bos in. Toen het Hert zag dat ze ver genoeg waren, glipte het weg en rende snel langs een ander pad terug naar waar het de Schildpad had achtergelaten.

Maar de Schildpad was er niet. Het Hert riep: "Schildpad, Schildpad!" De Schildpad antwoordde: "Hier ben ik, in een zak die aan deze boom hangt." Het Hert tilde de zak met zijn gewei op, gooide hem op de grond, scheurde hem open, en liet de Schildpad eruit.

De Specht vloog naar beneden uit haar nest. Het Hert zei tegen hen: "Jullie twee vrienden hebben mijn leven gered. Maar als we hier blijven praten, zal de jager ons vinden, en we kunnen misschien niet ontsnappen. Dus, Vriend Specht, vlieg weg. Vriend Schildpad, duik in het water. Ik zal me in het bos verbergen."

De jager kwam inderdaad terug, maar hij kon het Hert, de Schildpad of de Specht niet vinden. Hij vond zijn gescheurde zak, raapte hem op, en keerde terug naar huis.

De drie vrienden leefden gelukkig samen voor de rest van hun leven.