Het Meisjesaapje en het Parelsnoer

Op een dag ging de koning een lange wandeling maken in het bos. Toen hij terugkwam in zijn eigen tuin, liet hij zijn familie roepen om naar het meer te komen voor een zwempartij. Toen ze allen klaar waren om het water in te gaan, lieten de koningin en haar dames hun juwelen achter in de zorg van de bedienden, en gingen toen het meer in. Terwijl de koningin haar parelsnoer in een doosje wegborg, werd ze gadegeslagen door een Meisjesaapje dat in de takken van een nabijgelegen boom zat. Dit Meisjesaapje wilde het parelsnoer van de koningin bemachtigen, dus bleef ze stil zitten en toekijken, hopend dat de bediende die over de parels waakte, in slaap zou vallen. Eerst hield de bediende haar ogen op het sieradenkistje gericht. Maar na verloop van tijd begon ze te knikkebollen, en toen viel ze in een diepe slaap.

Zodra het Aapje dit zag, sprong ze snel als de wind naar beneden, opende het doosje, pakte het parelsnoer op, en snel als de wind zat ze weer boven in de boom, terwijl ze de parels heel voorzichtig vasthield. Ze deed het parelsnoer om, en toen, uit angst dat de wachters in de tuin de parels zouden zien, verborg het Aapje ze in een holletje in de boom. Toen ging ze dichtbij zitten alsof er niets was gebeurd. Na een tijdje werd de bediende wakker. Ze keek in het doosje, en toen ze zag dat het parelsnoer er niet was, riep ze: "Een man is er vandoor gegaan met het parelsnoer van de koningin." Van alle kanten kwamen de wachters aangerend. De bediende zei: "Ik zat hier vlak naast het doosje waar de koningin haar parelsnoer in had gelegd. Ik ben niet van mijn plaats gegaan. Maar de dag is heet, en ik was moe. Ik moet in slaap zijn gevallen. De parels waren weg toen ik wakker werd." De wachters vertelden de koning dat de parels weg waren.

"Zoek de man die de parels gestolen heeft," zei de koning. De wachters gingen op pad en zochten overal naar de dief. Nadat de koning was weggegaan, zei de hoofdwachter bij zichzelf: "Er is hier iets vreemds aan de hand. Deze parels," dacht hij, "zijn verloren gegaan in de tuin. Er stond een sterke wacht bij de poorten, zodat niemand van buitenaf de tuin kon binnendringen. Anderzijds zijn er hier in de tuin honderden Aapjes. Misschien heeft een van de Meisjesaapjes het parelsnoer genomen." Toen bedacht de hoofdwachter een list die zou uitwijzen of een Meisjesaapje de parels had genomen. Dus kocht hij een aantal snoeren van felgekleurde glaskralen. Na het vallen van de avond hingen de wachters de snoeren van glaskralen hier en daar aan de lage struiken in de tuin. Toen de Aapjes de volgende ochtend de snoeren van felgekleurde kralen zagen, rende elk Aapje naar een snoer.

Maar het Meisjesaapje dat het parelsnoer van de koningin had genomen, kwam niet naar beneden. Ze zat dicht bij het holletje waar ze de parels had verstopt. De andere Aapjes waren heel blij met hun snoeren van kralen. Ze kwebbelden er samen over. "Het is jammer dat jij er geen gekregen hebt," zeiden ze tegen haar terwijl ze stil zat en niets zei. Ten slotte kon ze het niet langer uithouden.

Ze deed het parelsnoer van de koningin om en kwam naar beneden, terwijl ze trots zei: "Jullie hebben alleen maar snoeren van glaskralen. Kijk eens naar mijn parelsnoer!" Toen greep de hoofdwachter, die vlakbij verstopt had gezeten, het Meisjesaapje. Hij bracht haar meteen naar de koning. "Het was dit Meisjesaapje, Majesteit, dat de parels heeft genomen." De koning was blij genoeg dat hij de parels terug had, maar hij vroeg de hoofdwachter hoe hij erachter was gekomen wie ze genomen had. De hoofdwachter vertelde de koning dat hij wist dat niemand de tuin had kunnen binnendringen en dus dacht dat ze door een van de Aapjes in de tuin moesten zijn genomen. Toen vertelde hij de koning over de list die hij met de kralen had uitgehaald. "U bent de juiste man op de juiste plaats," zei de koning, en hij bedankte de hoofdwachter keer op keer.