De Banyanhert

Er was eens een hert met een vacht van de kleur van goud. Zijn ogen waren als ronde juwelen, zijn horens waren wit als zilver, zijn mond was rood als een bloem, en zijn hoeven waren helder en hard. Hij had een groot lichaam en een mooie staart.

Hij leefde in een bos en was de koning van een kudde van vijfhonderd Banyanherten. In de buurt leefde een andere kudde herten, de Aapherten genoemd. Ook zij hadden een koning.

De koning van dat land hield ervan om op herten te jagen en hertenvlees te eten. Hij ging niet graag alleen, dus riep hij de mensen van zijn stad op om dag na dag met hem mee te gaan.

De stadsmensen vonden dit niet prettig, want terwijl ze weg waren, deed niemand hun werk. Dus besloten ze een park te maken en de herten erin te drijven. Dan kon de koning het park ingaan en jagen, en konden zij terugkeren naar hun dagelijkse werk.

Ze maakten een park, plantten gras en zorgden voor water voor de herten. Ze bouwden een hek eromheen en dreven de herten erin. Toen sloten ze de poort en gingen naar de koning om hem te vertellen dat hij in het nabijgelegen park alle herten kon vinden die hij wilde.

De koning ging meteen naar de herten kijken. Eerst zag hij de twee hertenkoningen en schonk hun het leven. Toen keek hij naar hun grote kuddes.

Sommige dagen ging de koning op hertenjacht; soms ging zijn kok. Zodra een van de herten hen zag, beefden ze van angst en renden weg. Maar wanneer ze een of twee keer geraakt waren, vielen ze dood neer.

De Koning van de Banyanherten stuurde een boodschap naar de Koning van de Aapherten en zei: "Vriend, veel herten worden gedood. Velen worden gewond naast degenen die gedood worden. Van nu af aan, veronderstel dat er op de ene dag een hert uit mijn kudde wordt gedood, en de volgende dag laat een hert uit jouw kudde gaan. Op deze manier zullen er minder herten verloren gaan."

De Aaphert ging akkoord. Elke dag ging het hert dat aan de beurt was liggen, met zijn hoofd op het blok. De kok kwam en droeg degene die hij daar liggend vond weg.

Op een dag viel het lot op een moederhert dat een jong kalfje had. Ze ging naar haar koning en zei: "O Koning van de Aapherten, laat mijn beurt voorbijgaan tot mijn baby oud genoeg is om zonder mij te kunnen. Dan zal ik gaan en mijn hoofd op het blok leggen."

Maar de koning hielp haar niet. Hij zei haar dat als het lot op haar was gevallen, ze moest sterven.

Toen ging ze naar de Koning van de Banyanherten en vroeg hem haar te redden.

"Ga terug naar je kudde. Ik zal in jouw plaats gaan," zei hij.

De volgende dag vond de kok de Koning van de Banyanherten liggen met zijn hoofd op het blok. De kok ging naar de koning, die zelf kwam om dit uit te zoeken.

"Koning van de Banyanherten! Heb ik je niet je leven geschonken? Waarom lig je hier?"

"O grote koning!" zei de Koning van de Banyanherten, "een moeder kwam met haar jonge baby en vertelde me dat het lot op haar was gevallen. Ik kon niemand anders vragen om haar plaats in te nemen, dus kwam ik zelf."

"Koning van de Banyanherten! Ik heb nog nooit zulke vriendelijkheid en barmhartigheid gezien.

Sta op. Ik schenk jou je leven en het hare. Ook zal ik niet langer op herten jagen, noch in het park, noch in het bos."