De Krab en de Kraanvogel

In het Verre Verleden was er een zomer waarin heel weinig regen viel. Alle dieren leden gebrek aan water, maar de Vissen leden het meest van allen.

In één vijver vol Vissen stond het water erg laag. Een Kraanvogel zat op de oever en keek naar de Vissen.

"Wat ben je aan het doen?" vroeg een Klein Visje.

"Ik denk aan jullie Vissen daar in de vijver. Het is bijna droog," antwoordde de Kraanvogel.

"Ja," ging de Kraanvogel verder, "ik wenste dat ik iets voor jullie kon doen. Ik ken een vijver in het diepe woud waar er genoeg water is."

"Ik verklaar," zei het Klein Visje, "jij bent de eerste Kraanvogel die ooit een Vis hulp aanbood."

"Dat kan zijn," zei de Kraanvogel, "maar het water staat zo laag in jullie vijver. Ik zou jullie gemakkelijk één voor één op mijn rug kunnen dragen naar die andere vijver waar er genoeg water en voedsel en koele schaduw is."

"Ik geloof niet dat er zo'n vijver bestaat," zei het Klein Visje. "Wat jij wilt doen is ons opeten, één voor één."

"Als je me niet gelooft," zei de Kraanvogel, "stuur dan één van de Vissen met me mee die je wel gelooft. Ik zal hem de vijver tonen en hem terugbrengen om jullie er alles over te vertellen."

Een Grote Vis hoorde de Kraanvogel en zei: "Ik zal met je meegaan om de vijver te zien—ik kan evengoed door de Kraanvogel opgegeten worden als hier sterven."

Dus zette de Kraanvogel de Grote Vis op zijn rug en vertrok naar het diepe woud. Al snel toonde de Kraanvogel de Grote Vis het waterbekken. "Zie hoe koel en schaduwrijk het hier is," zei hij, "en hoeveel groter de vijver is, en hoe vol hij is!"

"Ja!" zei de Grote Vis, "breng me terug naar de kleine vijver en ik zal de andere Vissen er alles over vertellen." Dus gingen ze terug.

De Vissen wilden allemaal gaan toen ze de Grote Vis over de mooie vijver hoorden praten die hij gezien had.

Toen pakte de Kraanvogel een andere Vis op en droeg hem weg. Niet naar het waterbekken, maar het woud in waar de andere Vissen hen niet konden zien. Toen legde de Kraanvogel de Vis neer en at hem op. De Kraanvogel ging terug voor een andere Vis. Hij droeg hem naar dezelfde plek in het woud en at hem ook op. Dit deed hij totdat hij alle Vissen in de vijver had opgegeten.

De volgende dag ging de Kraanvogel naar de vijver om te zien of hij nog een Vis had achtergelaten. Er was er geen één over, maar er was een Krab op het zand.

"Kleine Krab," zei de Kraanvogel, "zou je me laten om je naar de mooie vijver in het diepe woud te brengen waar ik de Vissen naartoe bracht?"

"Maar hoe zou je me kunnen dragen?" vroeg de Krab.

"Oh, gemakkelijk," antwoordde de Kraanvogel. "Ik neem je op mijn rug zoals ik bij de Vissen deed."

"Nee, ik dank je," zei de Krab, "ik kan niet op die manier gaan. Ik ben bang dat je me zou laten vallen. Als ik met mijn klauwen om je nek zou kunnen grijpen, zou ik gaan. Je weet dat wij Krabben een stevige greep hebben."

De Kraanvogel wist van de stevige greep van de Krabben, en hij wilde niet dat de Krab met zijn klauwen hem vasthield. Maar hij had honger, dus zei hij: "Heel goed, houd je stevig vast."

En de Kraanvogel vertrok met de Krab. Toen ze de plaats bereikten waar de Kraanvogel de Vissen had opgegeten, zei de Kraanvogel: "Ik denk dat je de rest van de weg kunt lopen. Laat mijn nek los."

"Ik zie geen vijver," zei de Krab. "Alles wat ik kan zien is een hoop Visgraten. Is dat alles wat er van de Vissen over is?"

"Ja," zei de Kraanvogel, "en als je mijn nek loslaat, zal jouw schild alles zijn wat er van jou overblijft." En de Kraanvogel boog zijn hoofd naar de grond zodat de Krab er gemakkelijk af kon.

Maar de Krab kneep in de nek van de Kraanvogel zodat zijn hoofd eraf viel.

"Niet mijn schild, maar jouw botten blijven hier drogen met de botten van de Vissen," zei de Krab.