De Slag bij Marathon

Het Griekse leger leek zeer klein naast de enorme massa indringers. De Perzen waren er zeker van dat de Grieken zich zouden overgeven zodra de strijd begon. Stel je dus hun verbazing voor toen de Grieken, in plaats van op hen te wachten, het signaal voor de strijd gaven en woedend op hen afstormden.

De durf en kracht van de Griekse aanval verwarden de Perzen zozeer dat ze begonnen terug te wijken. Dit moedigde de Grieken nog meer aan, en ze vochten met zoveel moed dat het leger van de Grote Koning al snel volledig op de vlucht werd gedreven.

Hippias, die aan het hoofd van het Perzische leger vocht, was een van de eersten die stierven. Toen de Perzen hun kameraden rondom hen zagen vallen als rijp graan onder de zeis van de maaier, werden ze door angst gegrepen. Ze renden naar de zee en gingen in allerijl aan boord van hun schepen.

De Atheners volgden de vijand op de voet, doodden iedereen die ze konden bereiken, en probeerden hen te beletten aan boord te gaan en zo aan hun woede te ontsnappen. Een Griekse soldaat rende zelfs de golven in en hield een Perzisch schip vast dat op het punt stond af te stoten.

De Perzen, die wilden ontsnappen, sloegen op hem in en hieuwen zijn hand af. Maar de Griek, zonder een moment te aarzelen, greep de boot met zijn andere hand en hield hem stevig vast. In hun haast om weg te komen, hieuwen de Perzen ook die hand af. Maar de onverschrokken held greep en hield de boot met zijn sterke tanden vast en stierf onder de herhaalde slagen van de vijand zonder ook maar één keer los te laten. Dankzij hem ontsnapte geen enkele van die vijanden.

De overwinning was glorieus. De hele Perzische macht was op de vlucht gedreven door een handvol mannen. De Atheners waren zo trots op hun overwinning dat ze verlangden dat hun medeburgers met hen zouden jubelen.

Een van de soldaten, die de hele dag dapper had gevochten en onder het bloed zat, zei dat hij het blijde nieuws zou brengen. Zonder een moment te wachten, vertrok hij op een holletje.

Zo groot was zijn haast om de Atheners gerust te stellen dat hij op zijn uiterste snelheid rende en de stad in een paar uur bereikte. Hij was echter zo uitgeput dat hij nauwelijks tijd had om uit te hijgen: "Verheug u, we hebben overwonnen!" voordat hij neerzonk midden op de marktplaats, dood.

De Grieken, die geen vijanden meer hadden om te doden, begonnen vervolgens de tenten te plunderen. Ze vonden zoveel buit dat elke man behoorlijk rijk werd. Daarna verzamelden ze hun doden en begroeven hen eervol op het slagveld, op een plek waar ze later tien kleine zuilen oprichtten met de namen van allen die in het conflict het leven hadden verloren.

Net toen alles voorbij was, kwam de Spartaanse troepenmacht aangesneld, klaar om hun beloofde hulp te bieden. Ze hadden er zo'n spijt van dat ze geen kans hadden gehad om ook te vechten en een deel van de glorie te missen, dat ze zwoeren dat ze nooit meer zouden toestaan dat enig bijgeloof hen zou beletten een slag te slaan voor hun vaderland wanneer de noodzaak zich voordeed.

Miltiades, in plaats van zijn vermoeide soldaten toe te staan op het slagveld te kamperen en hun overwinning te vieren met een groot feest, beval hen vervolgens op te marcheren naar de stad om die te verdedigen voor het geval de Perzische vloot kwam om haar aan te vallen.

De troepen waren nauwelijks in de stad aangekomen en hadden daar hun post ingenomen, of de Perzische schepen kwamen binnen. Maar toen de soldaten probeerden te landen en dezelfde mannen klaar zagen staan om hen te ontmoeten, waren ze zo ontsteld dat ze haastig op de vlucht sloegen zonder nog een slag te leveren.