Odin's Beloning

Op een nacht, toen alles rustig was in Asgaard en de goden zich ter ruste hadden begeven, zat Odin, de Alvader, wakend op zijn hoge troon, gekweld door vele gedachten. Aan zijn voeten hurkten zijn twee trouwe wolven, en op zijn schouders zaten de twee raven van gedachte en herinnering, die elke dag wijd door de negen werelden vlogen als Odins boodschappers.

De Alvader had grote wijsheid nodig om de werelden te regeren. Nadat hij lang had nagedacht over de zaken die zijn zorg nodig hadden, stond hij plotseling op en ging met lange stappen uit zijn paleis Gladsheim de nacht in. Hij keerde spoedig terug, leidde zijn prachtige achtvoetige ros, Sleipnir, en het was duidelijk dat Odin op reis ging. Hij besteeg snel Sleipnir en reed snel weg naar Bifröst, de regenboogbrug, die van Asgaard, de stad van de goden, door de lucht naar de lagere werelden reikte.

Toen Sleipnir de brug betrad, trilde deze en leek hij nauwelijks sterk genoeg om het paard en zijn ruiter te dragen, maar zij vreesden niet dat hij zou bezwijken, en Sleipnir galoppeerde snel verder.

Al gauw zag Odin Heimdall, de wachter van de brug, naar zich toe rijden op een prachtig paard met een gouden manen die licht weerkaatste op het edele gelaat van zijn ruiter.

"U moet wel op een belangrijke missie zijn, Vader Odin, om zo laat in de nacht uit Asgaard te rijden," zei Heimdall.

"Het is inderdaad een zeer belangrijke missie, en ik moet mij haasten," antwoordde Odin. "Het is goed voor ons dat we zo'n trouwe bewaker van de 'trillende brug' hebben; als u er niet was, Heimdall, zouden onze vijanden Asgaard al lang met storm hebben ingenomen. U bent zo waakzaam, u kunt het gras horen groeien in de velden en de wol horen verzamelen op de ruggen van de schapen, en u hebt minder slaap nodig dan een vogel. Ikzelf sta in grote behoefte aan wijsheid om voor zulke trouwe dienaren te zorgen en zulke boze vijanden terug te drijven!"

Ze haastten zich over de brug tot ze bij Heimdalls verstralende kasteel aan het andere einde kwamen. Het was een hoge toren die de brug moest bewaken, en hij zond zo'n wonderbaarlijk, helder licht uit in het land van de reuzenvijanden dat Heimdall, zelfs in de donkerste nacht, iedereen kon zien die naar de brug kwam. Hier stopte Odin een paar ogenblikken om de mede te drinken die de goede Heimdall hem aanbood.

Toen zei Odin: "Aangezien ik naar het land van onze vijanden reis, zal ik mijn goede paard bij u achterlaten; er zijn niet velen aan wie ik hem zou toevertrouwen, maar ik weet dat u, mijn trouwe Heimdall, goed voor hem zult zorgen. Ik kan mij het beste voor de reuzen verbergen door als zwerver verder te gaan."

Met deze woorden verliet de Alvader Heimdalls kasteel en vertrok naar het noorden, door het land van de woeste reuzen.

Gedurende de hele eerste dag was er niets te zien dan ijs en sneeuw; verschillende keren werd Odin bijna verpletterd toen de vorstreuzen grote ijsblokken naar hem wierpen.

De tweede dag kwam hij bij bergen en brede rivieren. Vaak, wanneer hij net een stroom was overgestoken, kwamen de bergreuzen hem achterna naar de andere oever, en wanneer zij ontdekten dat Odin aan hen was ontsnapt, lieten zij zo'n woeste kreet horen dat de echo's van heuvel tot heuvel weerklonken.

Aan het einde van de derde dag kwam Odin in een land waar bomen groen waren en bloemen bloeiden. Hier was een van de drie bronnen die de wereldboom, Yggdrasil, bevloeiden, en dichtbij zat de wijze reus Mimir, die de wateren van deze wonderbaarlijke bron bewaakte, want wie ervan dronk zou de gave van grote wijsheid ontvangen.

Mimir was een reus in omvang, maar hij was niet een van de woeste reuzenvijanden van de goden, want hij was vriendelijk en wijzer dan de wijsten.

Mimirs bron van wijsheid lag in het midden van een wonderbaarlijke vallei, gevuld met zeldzame planten en heldere bloemen. Tussen de bossen van prachtige bomen waren vreemde wezens, slapende draken, onschadelijke slangen en hagedissen, terwijl vogels met bonte veren tussen de takken vlogen en zongen. Over deze stille vallei scheen een lieflijk zacht licht, anders dan zonlicht, en in het centrum groeide een van de wortels van de grote wereldboom. Hier zat de wijze reus Mimir en staarde in zijn bron.

Odin groette de vriendelijke oude reus en zei: "O Mimir, ik ben van het verre Asgaard gekomen om een grote gunst te vragen!"

"Graag zal ik u helpen als het in mijn macht ligt," zei Mimir.

"U weet," antwoordde Odin, "dat ik als vader van goden en mensen grote wijsheid nodig heb, en ik ben gekomen om te smeken om één drink van uw kostbare water van kennis. Onheil dreigt ons, zelfs van een van de goden, want Loki, de vuurgod, heeft onlangs de reuzen bezocht, en ik vrees dat hij kwade manieren van hen heeft geleerd. De vorstreuzen en de stormreuzen zijn altijd aan het werk, en proberen zowel goden als mensen omver te werpen; groot is mijn behoefte aan wijsheid, en zelfs al heeft niemand ooit eerder durven vragen om zo'n grote gave, ik hoop dat, aangezien u weet hoe diep mijn probleem is, u mijn verzoek zult inwilligen."

Mimir zat stil en dacht enkele ogenblikken na, en zei toen: "U vraagt inderdaad iets groots, Vader Odin; bent u bereid de prijs te betalen die ik moet eisen?"

"Ja," zei Odin opgewekt, "ik zal u al het goud en zilver van Asgaard geven, en alle met juwelen bezette schilden en zwaarden van de goden. Meer nog, ik zal mijn achtvoetige paard Sleipnir opgeven, als dat nodig is om de beloning te winnen."

"En denkt u dat deze dingen wijsheid kunnen kopen?" zei Mimir. "Die kan alleen worden verkregen door moedig te dragen en aan anderen te geven. Bent u bereid mij een deel van uzelf te geven? Wilt u een van uw eigen ogen opgeven?"

Hierbij keek Odin zeer bedroefd, maar na enkele ogenblikken van diepe overdenking keek hij op met een heldere glimlach en antwoordde: "Ja, ik zal u zelfs een van mijn ogen geven, en ik zal al het andere lijden dat wordt gevraagd, om de wijsheid te verkrijgen die ik nodig heb!"

We kunnen niet alles weten wat Odin moedig leed in die vreemde, heldere vallei, voordat hij werd beloond met een drink uit die wonderbaarlijke bron; maar we kunnen er zeker van zijn dat de goede Alvader nooit spijt had van iets wat hij had opgegeven, of van enig lijden dat hij had gedragen, ter wille van anderen.