Dawid i Goliat

Dawid przyjrzał się uważnie kamieniom w swojej dłoni. Jego proca zwisała z ramienia, a torba leżała u boku. Co zamierzał uczynić z tymi kamieniami? I kim był ten wysoki mężczyzna w zbroi, przechadzający się dumnie z tak długą włócznią w ręku?

Dwie armie stały gotowe do bitwy. Były to wojska Izraelitów i Filistynów. Obóz Izraelitów znajdował się na jednym wzgórzu, a obóz Filistynów na drugim, a między nimi była dolina. Przez czterdzieści dni armie te stały naprzeciw siebie, lecz bitwa jeszcze się nie rozpoczęła. Filistyni mieli olbrzyma wielkiego wzrostu i siły, okrytego zbroją, który codziennie wychodził i wyzywał Izraelitów, aby wysłali człowieka do walki z nim. Lecz nikt w wojsku izraelskim nie odważył się walczyć z Goliatem, mistrzem Filistynów.

Tymczasem Jesse wysłał Dawida do obozu izraelskiego, aby sprawdził, co u jego braci. Dawid usłyszał, co mówił olbrzym, i zaproponował, że wyjdzie przeciwko niemu. Saulowi doniesiono o propozycji Dawida i wezwał go do siebie. Saul powiedział Dawidowi, że nie jest w stanie walczyć z olbrzymem, lecz Dawid odpowiedział śmiało: "Pan, który wybawił mnie z pazurów lwa i pazurów niedźwiedzia, wybawi mnie z ręki tego Filistyna." Dawid nie ufał własnej sile, lecz Bogu. Wtedy Saul rzekł: "Idź, a Pan niech będzie z tobą."

Dawid zszedł do strumienia i wybrał pięć gładkich kamieni. Włożywszy je do pasterskiej torby, wziął procę i zbliżył się do Filistyna. Goliat szydził z niego, lecz Dawid odpowiedział: "Ty wychodzisz przeciwko mnie z mieczem i włócznią, ale ja wychodzę w imieniu Pana."

Wypuścił jeden z kamieni z procy i trafił Goliata w czoło, a olbrzym upadł twarzą na ziemię. Potem Dawid podbiegł i stanął nad nim, a mieczem samego Goliata odciął mu głowę. W ten sposób Bóg pozwolił temu młodemu pasterzowi pokonać olbrzymiego Filistyna i zabić go procą i kamieniem.