Askeladden

Dawno, dawno temu żył sobie chłop, który miał trzech synów. Był stary i słaby, i biedny. Synowie nie chcieli nic robić. Do gospodarstwa należał wielki, piękny las, a ojciec chciał, żeby chłopcy rąbali w nim drewno, żeby spłacić dług. Wreszcie namówił ich, i najstarszy poszedł pierwszy rąbać.

Gdy dotarł do lasu i zaczął rąbać starego, omszałego świerka, zjawił się ogromny troll. „Jeśli będziesz rąbał w moim lesie, zabiję cię!” – powiedział troll. Gdy chłopiec to usłyszał, rzucił siekierę i pobiegł do domu tak szybko, jak tylko mógł. Wrócił cały zadyszany i opowiedział, co się stało. Ale ojciec powiedział, że jest tchórzem; trolle nigdy nie odstraszyły go od rąbania, gdy był młody.

Następnego dnia drugi syn poszedł w drogę i stało się dokładnie to samo. Gdy zrobił kilka cięć w świerku, przyszedł do niego troll i powiedział: „Jeśli będziesz rąbał w moim lesie, zabiję cię!” Chłopiec ledwo śmiał na niego spojrzeć, rzucił siekierę i uciekł równie szybko jak brat. Gdy wrócił do domu, ojciec rozgniewał się i powiedział, że trolle nigdy nie odstraszyły go, gdy był młody.

Trzeciego dnia Askeladden chciał iść. „Tak, ty,” powiedzieli dwaj starsi, „ty na pewno dasz radę, ty, co nigdy nie wychodziłeś za drzwi!” Askeladden nie odpowiedział na to, poprosił tylko o dobry prowiant na drogę. Matka nie miała masła, więc postawiła garnek, żeby upiec mu trochę sera. Dostał go w skórzanym worku i ruszył w drogę.

Gdy rąbał przez chwilę, przyszedł do niego troll i powiedział: „Jeśli będziesz rąbał w moim lesie, zabiję cię!” Ale chłopiec nie był głupi. Pobiegł do lasu po ser, ścisnął go, aż serwatka trysnęła. „Milcz,” krzyknął do trolla, „bo inaczej cię wycisnę, jak wycisnąłem wodę z tego białego kamienia!” „Nie, drogi, oszczędź mnie,” powiedział troll, „pomogę ci rąbać.” Tak, pod tym warunkiem chłopiec go oszczędził, a troll był dobry w rąbaniu, więc ścięli i narąbali wiele sągów drewna tego dnia.

Gdy zbliżał się wieczór, troll powiedział: „Teraz możesz pójść ze mną do domu, do mnie jest bliżej niż do ciebie.” Tak, chłopiec poszedł z nim, a gdy dotarli do domu trolla, on miał rozpalić ogień w palenisku, a chłopiec miał przynieść wodę do garnka na owsiankę.

Ale stały tam dwa żelazne wiadra, tak duże i ciężkie, że nie mógł ich nawet unieść. Wtedy chłopiec powiedział: „Nie ma sensu brać tych naparstków; wolę iść po całą studnię!” „Nie, drogi,” powiedział troll, „nie mogę stracić mojej studni; rozpal ty ogień, a ja przyniosę wodę.” Gdy wrócił z wodą, ugotowali ogromny gar owsianki.

„Wszystko jedno,” powiedział chłopiec, „jeśli chcesz, możemy się przejeść na wyścigi.” „O tak,” odpowiedział troll, bo myślał, że na pewno wygra. Usiedli do stołu. Ale chłopiec po cichu wziął skórzany worek i przywiązał go z przodu, a potem więcej wlewał do worka niż sam jadł.

Gdy worek był pełny, wyjął nóż i rozciął go. Troll patrzył na niego, ale nic nie powiedział. Gdy jedli jeszcze przez chwilę, troll odłożył łyżkę. „Nie, już nie mogę,” powiedział. „Musisz jeść!” odpowiedział chłopiec.

„Jestem ledwo do połowy najedzony. Zrób tak jak ja i rozetnij sobie brzuch, wtedy zjesz tyle, ile chcesz.” „Ale to chyba strasznie boli?” zapytał troll. „Och, nic takiego,” odpowiedział chłopiec.

I troll zrobił tak, jak chłopiec powiedział, a jak nic, stracił życie. Ale chłopiec wziął całe srebro i złoto, które było w górze, i poszedł z tym do domu. Dzięki temu mógł spłacić część długu.