Leonidas bij Thermopylae

Het Perzische leger was bij de pas van Thermopylae aangekomen, en Xerxes, die zag dat die slechts door een paar mannen bewaakt werd, stuurde hun een hooghartige boodschap, met het bevel hun wapens over te geven. In plaats van nederig te gehoorzamen zoals verwacht, stonden de Perzische herauten versteld toen ze Leonidas met ware Spartaanse kortheid hoorden antwoorden: "Kom ze maar halen!"

De Spartaanse koning besefte al snel dat hij weinig meer kon doen dan de opmars van het machtige leger vertragen. Aangezien een Spartaan nooit terugtrekt, besloot hij op het slagveld te sterven. Hij beval zijn krijgers hun haar te kammen, hun mooiste harnas aan te trekken en zich in hun rijkste kledij te tooien, zoals de gewoonte was bij groot gevaar en in afwachting van de dood.

De Perzen, die dit zagen, waren zeer verbaasd en rukten vol vertrouwen op, denkend dat mannen die zoveel moeite deden om hun haar te krullen en te parfumeren niet moeilijk te overwinnen zouden zijn. Ze ontdekten al snel hun vergissing.

Terwijl ze oprukten, schoten de boogschutters een pijlenregen af die zo talrijk was dat ze de zon verduisterden. Een van de bondgenoten rende naar Leonidas om hem te waarschuwen, maar hij ontving het verrassende nieuws met grote kalmte, en zei slechts: "Heel goed; dan kunnen we in de schaduw vechten."

Toen Xerxes zag dat de Grieken zich niet zonder strijd zouden overgeven, beval hij de slag te beginnen. De Perzen drongen voorwaarts onder het waakzame oog van de koning, die hoog op de rotsen zat om hun overwinning te aanschouwen. Maar tot zijn verbazing werden ze teruggedreven door dat handjevol mannen.

Steeds opnieuw probeerden ze de pas te forceren, maar alle pogingen bleken vruchteloos. De Perzische soldaten, verbaasd over de moed van de Grieken, werden vervuld van bijgelovige angst en begonnen te weigeren op te rukken, tenzij ze door de zweepslagen werden voortgedreven.

De koning was woedend om te zien hoe hun gesloten gelederen keer op keer week. Uiteindelijk beval hij zijn eigen Onsterfelijken op te rukken om het leger uiteen te drijven dat, hoe klein ook, miljoenen mannen in bedwang hield. Hij verwachtte dat alles zou wijken bij hun eerste charge.

Stel je zijn woede dan voor, toen hij zag dat ook de Onsterfelijken zich terugtrokken na vele vergeefse pogingen om de vijand te verdrijven. De Perzen wisten niet wat ze moesten doen. Ze konden niet vooruit, en ze schaamden zich om terug te trekken.