Leonidas pod Termopilami

Armia perska dotarła do Wąwozu Termopilskiego, a Kserkses, widząc, że strzeże go tylko kilku ludzi, wysłał im butne poselstwo, rozkazując złożyć broń. Zamiast pokornie usłuchać, jak się spodziewano, heroldowie perscy ze zdumieniem usłyszeli odpowiedź Leonidasa, odznaczającą się prawdziwie spartańską zwięzłością: „Przyjdźcie i weźcie je!”

Król Sparty szybko zdał sobie sprawę, że niewiele więcej może zdziałać niż opóźnić pochód potężnej armii. Ponieważ Spartanin nigdy nie cofa się, postanowił zginąć na polu bitwy. Rozkazał swoim wojownikom uczesać włosy, przywdziać najlepsze zbroje i ubrać się w najbogatsze szaty, zgodnie ze zwyczajem obowiązującym w obliczu wielkiego niebezpieczeństwa i spodziewanej śmierci.

Persowie, widząc to, byli wielce zdumieni i ruszyli naprzód z pewnością siebie, sądząc, że ludzie, którzy zadają sobie tyle trudu, aby ukręcić i perfumować włosy, nie będą trudni do pokonania. Wkrótce odkryli swój błąd.

Gdy się zbliżyli, łucznicy wypuścili tak gęstą chmurę strzał, że przesłoniły słońce. Jeden z sojuszników pobiegł ostrzec Leonidasa, ale on przyjął tę wstrząsającą wieść z wielkim spokojem, mówiąc jedynie: „Dobrze, w takim razie możemy walczyć w cieniu.”

Gdy Kserkses zobaczył, że Grecy nie ustąpią bez walki, rozkazał rozpocząć bitwę. Persowie nacierali pod czujnym okiem króla, który siedział wysoko na skałach, aby być świadkiem ich zwycięstwa. Ku jego zdumieniu jednak zostali odparci przez tę garstkę ludzi.

Wciąż i wciąż próbowali wymusić przejście przez wąwóz, ale wszystkie ataki okazały się daremne. Żołnierze perscy, zdumieni odwagą Greków, ulegli przesądnym lękom i zaczęli odmawiać natarcia, jeśli nie pchano ich naprzód biczami.

Król wpadł we wściekłość, widząc, jak ich zwarte szeregi raz po raz ustępują. W końcu rozkazał swoim Nieśmiertelnym ruszyć naprzód i rozproszyć armię, która, choć tak nieliczna, powstrzymywała miliony ludzi. Spodziewał się, że wszystko ustąpi przed ich pierwszym atakiem.

Wyobraźcie sobie jego gniew, gdy zobaczył, że Nieśmiertelni również się wycofują po wielu daremnych wysiłkach odparcia wroga. Persowie nie wiedzieli, co czynić. Nie mogli posuwać się naprzód, a wstyd im było się cofać.