Jak łowczyni stała się niedźwiedzicą

Chociaż Juno była królową bogów, miała wadę wspólną śmiertelnikom: była bardzo zazdrosna, zwłaszcza o każdą ziemską dziewczynę, o którą podejrzewała, że pewnego dnia może otrzymać od Jowisza miejsce w wielkiej rodzinie bogów na górze Olimp. Gdy tylko Juno zobaczyła Kallisto, piękną łowczynię z lasów Arkadii, nie polubiła jej.

Być może Juno chciałaby być wolna i błąkać się po lasach, gdzie Pan grał muzykę do tańca, a Driady hasały z sezonu na sezon, tak jak Kallisto. Bogini mogła zazdrościć łowczyni jej szczęśliwego, wolnego życia, bez królewskich obowiązków, które nie przeszkadzałyby w codziennym polowaniu na jelenie, i bez ciężkiej korony, która nie przeszkadzałaby wietrzykowi w rozwiewaniu jej długich, ciemnych włosów. Kallisto czciła zarówno Jowisza, jak i Juno, nie myśląc, że może wzbudzać niechęć bogini, ale pewnego dnia przydarzyło jej się coś dziwnego i przerażającego.

Właśnie uniosła łuk do ramienia, gotowa wypuścić strzałę prostą jak strzała przez zieloną leśną ścieżkę, gdy nagle uderzyło ją w rękę i upadła na mech na rękach i kolanach. Próbowała wyciągnąć ramiona w błagalnym geście, ale stały się grube i ciężkie, a pokrywał je długi, czarny włos. Jej dłonie zaokrągliły się, uzbrojone w zakrzywione pazury, i służyły jej za stopy. Jej głos, który był tak słodki, że czarował ptaki, gdy do nich wołała, zmienił się w przerażający warkot.

Kallisto podniosła się, jak tylko mogła, wznosząc łapy, by błagać bogów o litość, i wydając przerażające ryki, opłakując swój los. Zawsze musiała bronić się przed lwami i wilkami, które nawiedzały las, i czuła, że teraz będzie na ich łasce. Nagle jednak zrozumiała, co się z nią stało. Ona sama nie była już śmiertelniczką, ale dzikim zwierzęciem. Juno przekonała Jowisza, aby zamienił Kallisto w pierwszą niedźwiedzicę.

Nigdy nie lubiła przebywać w lesie nocą, ale teraz nie miała schronienia i musiała błąkać się w ciemności, często ścigana przez te same dzikie zwierzęta, na które wcześniej polowała. Uciekała przed własnymi psami w przerażeniu i drżała ze strachu przed tymi samymi strzałami, które kiedyś celowała tak prosto. Zimą Kallisto wpełzała do wydrążonej kłody lub kopała sobie jaskinię, aby przetrwać sezon panowania Północnego Wiatru, a gdy nadeszła wiosna, wypełzała chuda i słaba, szukając dzikiego plastra miodu i pierwszych soczystych jagód jałowca.

Pewnego dnia chłopiec zobaczył niedźwiedzicę podczas polowania. Kallisto zobaczyła go w tym samym czasie i zdała sobie sprawę, że to jej własny syn, Arkas, obecnie dorosły, wysoki młodzieniec, biorący udział w polowaniu tak jak jego matka wiele sezonów wcześniej. Kallisto zapomniała o swojej przemienionej postaci w wielkiej radości na widok syna, podniosła się na tylne łapy i pośpieszyła ku niemu, wyciągając łapy, by go objąć. Chłopiec, zaniepokojony, uniósł oszczep myśliwski i pobiegł ku niedźwiedzicy, zamierzając wbić jej grot w serce. Syn Kallisto zabiłby ją, gdyby Jowisz właśnie wtedy nie spojrzał z tronu na las i nie poczuł nagłej litości nad tragedią, którą spowodował.

Bogowie wytyczyli w niebie długą drogę, która prowadziła do pałacu Słońca. Każdy może zobaczyć tę drogę w pogodną noc, ponieważ rozciąga się przez niebo i jest znana jako Droga Mleczna. Pałace znakomitych bogów stały po obu stronach drogi, a nieco dalej umieszczono domy pomniejszych bóstw.

W chwili, gdy Arkas z uniesionym oszczepem rzucił się na Kallisto, w niebie w pobliżu drogi bogów pojawiły się dwie nowe istoty. Miały postać Wielkiej Niedźwiedzicy i Małej Niedźwiedzicy, ale ich ciała były zbudowane z jasno świecących gwiazd. Potężny Jowisz przemienił Kallisto i jej syna w te dwie konstelacje.

Jakże rozwścieczona była Juno, gdy się o tym dowiedziała! Zstąpiła do morza i opowiedziała swoje troski Oceanusowi, olbrzymowi z rodu Tytanów, który władał wówczas wodami.

"Czy dziwisz się, Oceanusie," zawołała Juno, "dlaczego ja, królowa bogów, opuściłam niebiańskie równiny i szukam twoich głębin? To dlatego, że moja władza została odrzucona. Zostanę wyparta wśród moich współbogów, gdyż Kallisto, niedźwiedzica, została zabrana do nieba i otrzymała miejsce wśród gwiazd. Któż może zaprzeczyć, że następnie może zająć mój tron!"

"Co chcesz, abym z tym zrobił?" zapytał stary Oceanus, nieco zdziwiony, dlaczego Juno się z nim naradza.

"Zakazałam Kallisto zachowania ludzkiej postaci, a moja wola została niesprawiedliwie odrzucona," odpowiedziała Juno. "Teraz, gdy ma dom na drodze do nieba, będzie mogła przybrać dowolną postać, jaką zechce, i może przyjść do ciebie po pomoc w próbie wykradzenia mojego tronu. Rozkazuję ci, abyś nigdy nie pozwolił gwiazdom jej konstelacji dotknąć wód."

Oceanus zwołał radę innych potęg wód, a one zgodziły się na dekret Juno. Jedna po drugiej gwiazdy wschodziły i zachodziły, dotykając morza w swoich kursach, ale Wielka Niedźwiedzica i Mała Niedźwiedzica krążyły nieustannie w kółko po niebie, nigdy nie opadając, by spocząć pod oceanem, jak inne gwiazdy. Juno myślała, że będzie to dla nich karą, ale jak się okazało, była to rodzaj nagrody.

Ponieważ Wielka Niedźwiedzica i Mała Niedźwiedzica były zawsze widoczne na swoim niezmiennym, świecącym kursie, ludzie, którzy musieli podróżować nocą, zwłaszcza ci na morzu, zaczęli polegać na nich jako na sposobie znalezienia kierunku w ciemności. Ostatnia gwiazda w ogonie Małej Niedźwiedzicy wskazywała północ i po pewnym czasie była znana jako Gwiazda Polarna. Starożytni nazywali ją także Gwiazdą Arkadii, ponieważ pomogła wielu marynarzom znaleźć drogę do domu przez niebezpieczne wody.

Juno przydarzyło się to, co często zdarza się dziś ludziom zazdrosnym: nie zaszkodziła Kallisto w najmniejszym stopniu, ale przyniosła jej wielki zaszczyt.